Keer om

Op de één of andere manier heb ik het vaak met mijn navigatiesysteem aan de stok. Ik heb dan ook een hekel aan dat ding, maar helaas verdwaal ik zo gemakkelijk, dat ik hem wel nodig heb. Hem is in mijn ogen eigenlijk een haar, ondanks de dubbele jongensnaam. Mijn echtgenoot beweert namelijk dat een vrouwenstem het best hoorbaar is, dus hebben wij de vlaamse Eva als boeiend stemgeluid. Ik had liever een zwoele mannenstem, maar ik zou niet weten hoe ik dat moet veranderen.
Eva en ik kunnen niet echt goed samen door de bocht. Niet dat ze niet keurig vertelt wanneer die bochten er zijn, dat is het probleem niet. En ze weet ook redelijk de weg, overal. Behalve in Moerkapelle. Daar is een straat afgesloten, maar dat weet ze nog niet. Dus moet ik daar volgens haar linksaf, waarna ik mezelf in een smal straatje vast rijdt tegen een rij paaltjes en het hele end achteruit terug moet.
Tegenwoordig rijd ik dus vrolijk dat straatje voorbij. Dan moet ze herberekenen en dat doet ze braaf. Maar ze laat dat wel even weten. Ze zou ook zwijgend en zondermeer de nieuwe route kunnen tonen, maar ze moet toch even een zandlopertje tonen en zeggen “ik ben aan het herberekenen”. Als ze diep kon zuchten, deed ze het vast.
Eén keer had ik haar zover dat ze kwaad werd. Men gelooft dat niet, maar mijn dochter is getuige. We hadden een afslag gemist in het zeer drukke (het was een donderdagavond) Rotterdam-Noord. Het was eigenlijk een heel simpele route, je moest schuin van de hoofdweg af en dan kon je daaroverheen naar de andere kant van de straat. Als je die afslag mist, zit je echter vast. Omdraaien kan en mag niet en de volgende zijweg is een heel stuk verder.
Eva zei beleefd: “Probeer om te draaien.”
Ik zei beleefd terug”: “Dat gaat niet.”
Ze herhaalde: “Probeer om te draaien.”
Maar dat ging dus niet. Ik nam een zijweg en kwam op een andere weg waar je onmogelijk kunt keren terecht.
Eva zei beleefd: “Probeer om te draaien.”
Ik raakte een tikje geïrriteerd en zei: “Dat kan niet, luister dan!”
Waarop zij begon te katten: “Draai om! Draai om!”
Gelukkig hebben de dochter en ik een aardig gevoel voor humor, dus de stemming verbeterde aanzienlijk. Eva riep nog een keer: “Draai om!”
En toen zweeg ze kwaad. Tot ik half Rotterdam doorgedwaald was en weer vlak bij de bewuste plotselinge afslag was. Toen zei ze beleefd: “Over 100 meter: sla rechtsaf.”
Wat ik toen gelukkig wel op tijd deed. Want zo’n kwaad navigatiesysteem is ook niet alles!