Dat appen we altijd naar de kinderen als we na een vlucht naar Nederland of Curaçao op Schiphol of Hato aangekomen zijn. Veilig geland. Ook als het midden in de nacht is. “Niet dat we ons echt zorgen maken, maar toch…” zei een dochter toen we het een keer vergeten waren.
Maandagochtend landden we op Schiphol. Je zou denken dat we ons daar, dat na al die jaren heen en weer reizen niet zo druk meer om maken. Maar het liep allemaal niet zo soepel als we hoopten. Het Venezuela-probleem leek uit de hand te gaan lopen en we maakten ons zorgen of onze vlucht wel door zou gaan. Zeker toen het toestel veel te laat uit Nederland vertrok. Maar uiteindelijk ging het ding toch weg en kregen wij de melding dat we een uur vertraging zouden hebben.
We hadden de taxi naar het vliegveld om vijf uur besteld. Dat was niet heel ruim berekend, maar we vliegen met alleen handbagage, dus we hoeven niet in de rij om koffers af te geven. Bovendien is het zondagmiddag om vijf uur niet druk op de weg.
Helaas had de taxi een lekke band. De chauffeur appte opgewekt dat we toch een uur vertraging hadden (we geven altijd ons vluchtnummer door), dus dat kwam helemaal goed. Ja, in theorie wel, maar zondagmiddag zes uur is chaos op de weg aan onze kant van het eiland. De zon gaat rond die tijd onder en dat is het sein om vanaf de stranden en weekendhuizen terug naar de stad te gaan. De rit is dan toch wat langer dan normaal.
Maar goed, uiteindelijk waren we nog ruim op tijd, schoven we net voor een buslading hotelgasten door de douane en zaten wij al aan ons (belachelijk dure) patatje toen de rij bij het buffet begon te groeien.
De vlucht… tja. Lang. Achtenhalf uur. Een nachtvlucht, maar veel slapen lukt meestal niet, al probeer ik dat wel. Eerst een film, dan de ogen dicht. Ik had even een nostalgisch momentje met “The Parent Trap” (die met Lindsay Lohan uit 1998). Dat was vroeger een van de lievelingsfilms van onze meiden. We hadden hem opgenomen van televisie op een videoband en ze keken er regelmatig naar. Ik herinnerde me vooral het laatste deel, maar het was leuk hem weer eens te zien. Ik kijk vaak jeugd- of kinderfilms in het vliegtuig. Lekker ontspannen, zonder heftig gedoe (ik vind vliegen op zich al heftig genoeg).
Ik moet ergens geslapen hebben, want de stap van “we zijn op de helft” naar “nog minder dan 2 uur” was vrij kort.
Dochter D. stond ons al op te wachten. Dochter E. was graag – met de kleinzoon – meegegaan om ons op te halen, maar de kleinzoon had een pijntje en een huilmomentje. Toen dat over was, appte ze of we nog bij D. waren. Nee, we waren nog onderweg en besloten toen spontaan met z’n drieën bij E. koffie te gaan drinken. Dat liep uit op een lunch en uiteindelijk waren we om half vier pas bij het vakantiehuisje.
We hebben het huisje (een chaletje op huurgrond) nu vier jaar en wat is dat heerlijk! Bij het boeken al, want het viel die eerste jaren niet mee om “betaalbare plek in het vliegtuig” en “beschikbaar niet al te duur huisje dat niet in Zuid-Limburg of Noord-Groningen ligt” samen te laten vallen. En dan elke keer een ander plek, met andere spullen, andere verhuurders met andere regels en een andere omgeving met andere winkels… Leuk voor vakantie, maar niet in onze situatie.
Nu rijden we op de automatische piloot naar de camping, maken een tussenstop bij de supermarkt die min of meer op de route ligt en weten we in ons huisje alles blindelings te vinden. Thermostaat omhoog, pantoffels aan de voeten, ketel op het vuur voor een soepje en koffie… Het is allemaal routine. Onze warme kleding hangt allemaal hier, zodat we allebei alleen maar een laptoptas mee hoeven nemen in het vliegtuig.
Het huisje staat voor ons klaar en het voelt toch een beetje als thuiskomen.
“Ja”, dacht ik deze keer toen ik me – met mijn beker hete soep – onder een dekentje op de bank nestelde. “Veilig geland.”