Veel van mijn brei-inspiratie komt van het internet. En dan vooral de inspiratie óm te breien, niet zo zeer de patronen. Vooral in de VS lijkt het wel of het (voor breisters) volkomen normaal is om je hele familie met Kerst gebreide cadeautjes te geven. En zodra ze daarover beginnen te bloggen (meestal pas na de feestdagen) word ik enthousiast en wil ik dat ook gaan doen. Helaas vergeet ik het daarna altijd tot oktober of november en dan is het vrijwel onmogelijk om het nog voor elkaar te krijgen. Ik heb een paar keer sjaals, mutsen en cols voor iedereen gebreid, en dat was dan een leuke uitdaging, maar grotere projecten… nee, dat lukt niet.
Maar toen ik oma werd, besloot ik dat mijn kleinkinderen – naast het traditionele boek – ieder jaar een gebreid cadeau zouden krijgen. Nu is R. pas drie, maar tot nu toe is het gelukt.
Dit jaar breide ik een kabeltrui. Geen patroon, eigen ontwerp. (Zei ze achteloos – ondanks het simpele model klinkt het gemakkelijker dan het was)
Zoals je kunt zien aan mijn blote benen op de foto’s breide ik er thuis aan. Sterker nog, ik kreeg het truitje ruim op tijd af en nam het kant-en-klaar mee naar Nederland. Helaas maakte ik er thuis geen foto’s van, waardoor de enige foto die ik van het eindproduct heb niet erg best is (iets met donkere dagen…)
Ik gaf R. het pakje met de trui en het pakje met het boek tegelijkertijd. Hij pakte de trui eerst uit, keek er even naar en legde het zonder commentaar aan de kant. Gelukkig was hij over het boek een stuk enthousiaster (dit boek – aanrader voor wie iets leuks zoekt voor een driejarig jongetje dat dol is op auto’s).
Zijn vader zei echter direct: “Dat is het soort trui dat ik ook zou dragen.” En dat zie ik als een groot compliment.
Zijn moeder was er ook blij mee en ik kreeg een paar dagen later al een foto waarop R. de trui draagt. Hij kan er nog een beetje (boel) ingroeien, maar dat geeft niet. Dat komt vanzelf goed.
Missie geslaagd.
Voor volgende kerst moetmag ik twee truien breien. Misschien moet ik nu alvast garen kopen, zodat ik op tijd kan beginnen….
Prachtig hoor! Aan kabels breien heb ik me nog nooit gewaagd. Ik kom niet veel verder dan rechttoe rechtaan of gerstekorrel…
Dank je! Kabels zijn aan de ene kant gemakkelijk (het lijkt lastiger dan het is), maar je moet er wel voortdurend met je hoofd bij blijven, want foutjes zijn erg zichtbaar. Ik zie online vaak van die hele ingewikkelde ontwerpen, maar dat gaat me ook nog boven de pet.