Auteur: Geertrude Verweij

Toen er een tijdje geleden een dochter met een vers rijbewijs op stap ging met mijn auto en mopperde dat mijn navigatiesysteem maar een raar ding was, had ik de neiging om hem te verdedigen. Toegegeven, ik heb ook wel eens gemopperd op mijn Tom (zo noem ik hem, maar eigenlijk is het niet dát merk). Hij heeft wat kuren en dat wordt erger naarmate hij ouder wordt (want hij weet niet alle nieuwe routes en updaten gaat niet meer), maar tegenwoordig hebben Tom en ik zelden problemen. Of zou dat komen doordat ik hem nog maar zo weinig gebruik? Ik rijd eigenlijk alleen nog maar mijn vaste rondje naar de supermarkt en de kringloopwinkel en daar heb ik hem niet bij nodig.

Vrijdag was ik in Amersfoort, bij een bijeenkomst over het leenrecht, of eigenlijk over het verdwijnen van de inkomsten die wij schrijvers en vertalers daaruit hebben. Al met al een heftig onderwerp, maar ook meteen een gelegenheid om gezellig te praten met bekende en onbekende collega’s (ik heb de hele middag met een heel aardige mevrouw gepraat en naast haar gezeten maar ik weet haar naam niet meer – ik schaam me diep). Ik liep samen met Marjan van den Berg en haar gezelschap naar buiten en zei nog (als reactie op Marjans mededeling dat zij altijd de weg nog wist, ook in een vreemde stad): “Ik verdwaal altijd. Ik loop zelfs in een winkelstraat de verkeerde kant uit en kom er meestal pas na een heel stuk lopen achter dat ik die winkels al gezien heb.” En ik bedacht nog dat ik gelukkig mijn Tom had om me weer veilig thuis te brengen.

Ik volgde dus Marjan naar de parkeergarage en vond gelukkig vrij snel mijn auto terug (was vergeten erop te letten op welke verdieping ik stond). Ik reed naar buiten, zwaaide onderweg nog even naar Marjan en bedacht toen dat de Tom nog aan moest. Die had me op de heenweg feilloos op het goede adres gebracht, dus ik had er wel vertrouwen in. De terugweg is altijd gemakkelijk om in te stellen: je kiest gewoon “thuis”. Dat deed ik dus fluitend. Helaas was het navigatiesysteem de verbinding met de satelliet een beetje kwijt. Dat vond ik niet zo gek, want het was een parkeergarage onder een plein. Daar komt zo’n signaal van heel ver weg niet zo gemakkelijk doorheen. Het duurt dan heel even voor we weer verbinding hebben. Dat is een kwaaltje van Tom waar ik allang aan gewend ben.

Ik deed dus wat ik altijd doe in zo’n geval, koos op de gok welke kant ik op moest en wachtte tot Tom zou zeggen dat ik om moest keren omdat ik fout gegokt had. Want zo gaat dat. Ik kies altijd fout. Zelfs als ik dat besef en dan de andere kant op ga. Deze keer dacht ik namelijk eerst “rechts” en daarom ging ik links. Maar het had dus rechts moeten zijn.

Dat heb ik helemaal zelf bedacht overigens, want Tom liet me vreselijk in steek. Hij bleef zoeken naar het signaal, dat blijkbaar onvindbaar was. En ik maar dwalen over grachtjes en via allerlei smalle eenrichtingsstraatjes. Uiteindelijk zei ik maar zelf “keer om!” en ben ik teruggegaan naar waar ik vandaan kwam. Wat tot mijn verbazing nog lukte ook. Ik reed weer langs het plein met de parkeergarage en ging nu de andere kant maar op. Als ik meteen rechts was gegaan had ik vrijwel direct een kruispunt gezien met borden richting Utrecht. Tja.

Op het moment dat ik dat kruispunt zag, zag de Tom eindelijk ook weer wat. En dus riep hij enthousiast: “naar links”. Ik zei nog: “Dat klopt niet, ik moet naar Utrecht, niet naar Amsterdam.” Maar ik ben geneigd te denken dat Tom er meer verstand van heeft dan ik, dus ik schoof nog gauw twee banen op om toch maar naar links te gaan. Maar net toen ik daar was, zei hij: “nee, naar rechts, je moet richting Utrecht.”
Eh ja, dat zei ik toch al? Maar het heeft weinig zin om kwaad te worden op een apparaat, zelfs als dat ding een naam heeft. Dus schoof ik maar gauw weer twee banen terug, wat nog net ging.

Daarna moesten we nog allerlei rare kronkels maken en verdwaalde ik bijna weer, maar dat was niet zijn schuld. Er waren twee routes naar Utrecht, maar bij de tweede moest je dan wel heel erg opletten, anders reed je er voorbij. Dat was nieuw en stond dus niet goed in Toms geheugen. En het regende en het was donker en ik had honger, dus ik reed er inderdaad bijna voorbij. Maar het ging dus nog net goed.

Daarna hadden we nog even een discussie omdat hij bleef beweren dat ik de snelweg richting Den Haag moest hebben, maar wat er ook op de borden stond, geen Den Haag. Gelukkig is Rotterdam voor mij ook de goede kant uit, dus liet ik me niet van de wijs brengen.
Toen eindelijk Den Haag ook op de lijst plaatsnamen op de borden verscheen (en Rotterdam er even niet op stond), zei Tom stoïcijns: “E30 richting Rotterdam.”
Lolbroek.

Uiteindelijk kwam ik veilig thuis. Wel na een heftige file, maar daar kon de Tom dan weer niets aan doen. En dat is maar goed ook, want anders ging ik er toch serieus over denken om hem met pensioen te sturen…

Volgens mij moet het in heel Nederland (en België) te horen zijn geweest: de zucht van opluchting die ik slaakte toen ik vrijdagmiddag eindelijk het manuscript van “Alleen is maar alleen” naar mijn uitgever kon sturen. Dat was om precies te zijn een jaar en twee dagen nadat ik eraan begon. Voor mij enorm lang.

Ik had het de zaterdag ervoor eigenlijk al afgerond, maar daarna moesten de proeflezende dochters het nog even doornemen. Dat is voor mij een soort van barrière waar ik doorheen moet. De allereerste keer dat iemand anders het leest blijft spannend. En denk nu niet dat de dochters geen commentaar durven te leveren, want dat doen ze dus wel. Ik heb bijvoorbeeld jaren geleden het einde van Dilemma herschreven omdat zij vonden dat het niet logisch was. En ze zijn allebei bijzonder goed in het detecteren van losse eindjes, inconsequenties en stijl- en spelfouten.
Gelukkig viel het deze keer allemaal wel mee en het oordeel over het verhaal zelf was zeer positief. En toen kwam dus die zucht van verlichting.

Want dit boek was moeilijker dan alle voorgaande. Het zal ook wel meespelen dat het mijn tiende is. Dat klinkt speciaal en dan wil je toch op zijn minst dat het net zo goed is als de rest (en eigenlijk liever beter). Maar er zaten meer haken en ogen aan, en dan ga ik het nog niet eens hebben over de gezondheidsproblemen die ervoor zorgden dat ik het verschijnen van dit boek een half jaar uit moest stellen.

Dit boek begon zoals al mijn boeken beginnen, met een vaag idee over de hoofdpersoon en een voorzichtig aftasten van wie zij is in de eerste tienduizend woorden. Daarna weet ik meestal wel wat er gaat gebeuren en hoe ik verder wil.
Maar nu liep het anders. Ik had (na een suggestie van een dochter) het idee opgevat dat in dit boek niet zozeer de liefdesrelatie het allerbelangrijkst zou zijn, maar de band tussen de hoofdpersoon en haar zus.
En toen bleek dat die zus ook graag haar kant van het verhaal wilde vertellen. Zodat ik ineens met een verhaal zat dat vanuit twee hoofdpersonen verteld werd, wat voor mij schrijftechnisch best een uitdaging was. Er moesten scènes tussengevoegd worden en ik moest afwisselend in de huid van Maxime en Celeste kruipen en er ook nog achter zien te komen wat hun probleem nu eigenlijk was…

Meer kan ik natuurlijk niet vertellen, want dan geef ik teveel weg, maar volgens mijn proeflezers is de opzet geslaagd. Als alles goed gaat komt dit boek in mei of juni (de precieze planning is altijd een beetje afwachten) in de winkels.

De officiële samenvatting van de achterflap mag ik natuurlijk wel openbaar maken:

Maxime en Celeste zijn zussen, maar de enige schakel tussen hen is Celestes twaalfjarige zoon Tijn, die regelmatig naar zijn tante vlucht als hij ruzie met zijn moeder heeft. Maxime vangt hem met liefde op, maar als de incidentele weekendjes langzaam veranderen in langere periodes, gaat ze zich steeds verantwoordelijker voelen voor dingen waar ze zich tot nu toe buiten hield. Hoewel ze normaal gesproken nogal mensenschuw is, moet ze om Tijns bestwil haar zelfgekozen isolement doorbreken en dat valt niet mee. Ze ontmoet zelfs twee mannen die veel voor haar gaan betekenen, maar wil ze haar voorheen zo rustige bestaan voor
één van hen opgeven?
Ondertussen worstelt Celeste met haar gevoelens voor haar vriend Carl. Deze relatie lijkt dezelfde kant op te gaan als al haar voorgaande relaties. Zodra het serieus wordt, haakt ze meestal af. Maar wil ze deze man wel kwijt of is hij anders dan de rest?

Niet het schrijfnieuws waar jullie op hoopten? Sorry, dat komt er ook aan. Morgen vertel ik meer over mijn nieuwe boek, maar vandaag wil ik het toch nog heel even over het Valentijnfestival hebben.
Hoe dichter de datum nadert (zaterdag 13 februari – nog minder dan twee weken) hoe meer er bekend wordt over wat er allemaal te doen zal zijn. Ik heb de lijst even gekopieerd van de website van het Valentijngenootschap:

• De uitreiking van de Valentijnprijs 2016 met:
  * Interviews met de genomineerde auteurs
  * Marjan van den Berg praat de middag aan elkaar (wordt gegarandeerd leuk!)
  * Ina van der Beek draagt een paar romantische gedichten voor
  * Mary Schoon vertelt over haar ludieke manier van presentaties geven
  * The Lasses vermaken ons tussendoor met muziek
  * Prijsuitreiking van de Valentijnprijs 2016 aan de winnende auteur
• Een meet en greet met de auteurs: (dit lijstje zullen we steeds aanvullen)
  Reina Crispijn – Sandra Berg – Saskia Schouten – Johanna A. van Archem – Elly Koster – José Vriens – Gerda van Wageningen – Greetje van den Berg – Simone Foekens – Suzanne Peters – Marjan van den Berg – Anita Verkerk – Martin Scherstra – Anne Sietsema – Mary Schoon – Geertrude Verweij – Jetty Hage – Margreet Maljers – Anne-Marie Hooyberghs – Anita van Breukelen – Jan W. Klijn – Olga van der Meer – Marjolein van Diest – Ynskje Penning –
• Een romantische markt waarop ook nog vele leuke prijzen zijn te winnen (beschikbaar gesteld door diverse ondernemers uit Ermelo)
• Metamorfose die je kunt winnen via de Facebook-actie. Deze prijs wordt ter beschikking gesteld door Timeless Hair Passion en Bruids- en schoonheidssalon Anne.
• Leuke Workshops zoals zentangle tekenen met Marja Visscher; een chocolade hart versieren met De Ontmoeting; een hart maken met CreaByBea; of maak een kaart voor je valentijn. (Er wordt een kleine bijdrage voor de kosten gevraagd voor deze workshops, maar dan heb je ook iets leuks!)
• Genieten van muziek van The Lasses
• Een Goodiebag mee naar huis krijgen t.w.v. 20 euro (met een boek erin)

Klinkt goed, toch? Denk ik wel.
Nog even waar:
Zalencentrum Stationsstraat 137 in Ermelo (vlakbij het station)

en wanneer:
zaterdag 13 februari  van 13:30 tot 17:00 uur

Op mijn vorige oproep kreeg ik weinig reacties, maar ik heb nog steeds een kaartje te verloten. Laat het even weten (via de reacties of via e-mail) als je belangstelling hebt.
Kaarten zijn ook voor 7,50 euro te koop via de website of direct bij de boekhandel Riemer en Walinga in Ermelo.

Ik had hier vandaag een opgelucht verhaal willen neerzetten over hoe ik eindelijk mijn tiende boek af had, na een enorme eindspurt vorige week. En dan meteen een samenvatting en alvast wat meer vertellen over wanneer het uitkomt en…

Helaas. Ik was (alweer – dat hoort erbij met dit boek, blijkbaar – ) te optimistisch. En ziek.
Griep. Hoofdpijn. Moe.

En dus nog niet klaar.

Ik moet nog:
– één scene tussenvoegen, maar ik weet niet precies hoe. En het moet wel, want anders zit er een wel heel grote sprong in het verhaal
– de laatste bladzijden schrijven, want ik hou er zelf ook van als er een echt eind aan zit, ook al zitten er in dit boek problemen die niet zomaar patsboem weg zijn
– een paar losse eindjes en inconsequenties wegwerken
– een paar keer goed doorlezen en de dochters er ook nog eens doorheen laten gaan voor het naar de redactrice mag, want ik schaam me altijd enorm voor iedere fout die zij eruit haalt

Maar ja. Eerst even beter worden (en een paar belastingaangiftes de deur uit).

Nog heel even geduld dus. Of… zal ik hier alvast de omslag laten zien? Als sneak preview?
Nou, goed dan (wel een slechte en ietwat wazige versie, want ik moet de vormgever nog even om het goede bestand vragen).

Op 13 februari vanaf 13.30 uur wordt weer het jaarlijkse Valentijnfestival gehouden, deze keer in Ermelo (Stationsstraat 137). Kaarten kosten 7,50 en geven recht op een goodiebag ter waarde van 20 euro. Het exacte programma is nog niet bekend, maar in ieder geval is er een romantische markt, een optreden van deze groep (klinkt goed als je het mij vraagt) en de uitreiking van de valentijnprijs 2016.
Ook zullen er verschillende schrijfsters van het Valentijngenootschap aanwezig zijn, waaronder ik, voor een “meet & greet”. Mocht je erheen gaan en mij willen spreken, laat het dan even weten, dan zorg ik dat we elkaar ontmoeten.
Kaarten kun je hier bestellen.

Weggevertje

Ik mag een vrijkaartje voor het festival verloten.Wil je ook kans maken? Laat dan hieronder een reactie achter.

Valentijnprijs

Hoewel er twee boeken van mij op de longlist stonden, heb ik helaas de shortlist niet gehaald. De genomineerden zijn Blind Vertrouwen van Elly Koster, De trein van 12:10 van Johanna A. van Archem, Dochter van de sterren van Reina Crispijn, Drijfzand van José Vriens en Voorbij de duisternis van Sandra Berg.
Op de website van het Valentijngenootschap kun je op één van deze schrijfsters stemmen.

Mocht je vinden dat één van mijn op de longlist geplaatste boeken  (Alles onder controle of Thuisgekomen) de prijs verdient, kun je daar ook op stemmen. De niet-genomineerde met de meeste stemmen krijgt de zogenaamde wildcard en heeft ook nog kans op de prijs. Stemmen kan via deze link.

P.S. Het zal vaste lezers van mijn blog misschien wel opgevallen zijn dat ik wat dingen heb aangepast. Daar kan ik natuurlijk heel lang over uitweiden, maar het komt er eigenlijk gewoon op neer dat ik mijn persoonlijke blog en mijn schrijverswebsite heb samengevoegd.
Voor mensen die schrijfnieuws via e-mail ontvingen, verandert er niets, want die krijgen alleen die specifieke categorie berichten binnen. (Als het goed is heb ik -met allerlei omwegen- gezorgd dat jullie geen enorm lange e-mail met berichten die terug gaan tot begin 2014 hebben gekregen. Mocht dat toch wel gebeurd zijn bied ik mijn oprechte excuses aan. Het is in ieder geval eenmalig.)
Alle andere lezers krijgen af en toe een extra schrijfgerelateerd berichtje, maar dat hoort tenslotte net zo goed bij mijn leven als breien, foto’s maken en tuinieren.

De eerste dag van 2016 begon hier met een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Altijd fijn, zo’n goed begin.
Ja, bij ons heeft het de dagen erna ook geregend, maar ik hou het graag positief hier en de foto blijft mooi 😉

en een heel gelukkig 2016!

Hello, sun in my face.

Hello, you who made the morning

and spread it over the fields

and into the faces of the tulips

and the nodding morning glories,

and into the windows of, even, the

miserable and the crotchety –

best preacher that ever was,

dear star, that just happens

to be where you are in the universe

to keep us from ever-darkness,

to ease us with warm touching,

to hold us in the great hands of light –

good morning, good morning, good morning.

Watch, now, how I start the day

in happiness, in kindness.”

― Mary Oliver

“Moet je een foto van maken voor je blog,” zei mijn vader.
“Daar zet ik alleen fijne dingen op,” protesteerde ik.
“Dit is toch het restant van een fijne dag?” vond hij. En daar had hij gelijk in.
Het was een fijne dag.

Ook fijn: ‘s avonds de afwas laten staan omdat je te moe bent en dan de volgende ochtend een volwassen dochter die eigenlijk naar haar eigen huis terug moet, maar eerst even helpt om de enorme vaat weg te werken (bovenste foto was nog niet de helft).

Gisteren:

Of ik wilde helpen met de gerechten die ik vroeger altijd klaarmaakte voor haar verjaardag.
Uh, ja!
Hoe fijn is het om samen met je nu volwassen dochter in de keuken te rommelen en goede herinneringen ophalen? Heel erg fijn 😉