Mijn zesde boek, het derde (afzonderlijk te lezen) deel van een trilogie. Oh wow. Soms kan ik niet geloven dat dit allemaal echt gebeurd…
(vanaf 1 mei te koop – volgende week vertel ik meer over het verhaal en de achtergrond en geef ik een exemplaar weg)
Ik was van plan vanochtend meteen te beginnen met het schrijven van een gezellig stukje. Ik wist alleen nog niet waarover. Want het is eigenlijk nog net iets te vroeg om enthousiast over mijn nieuwste boek te gaan vertellen. Na vijf boeken weet ik inmiddels dat een geplande datum (volgende week al!) niets zegt over het moment waarop zo’n boek daadwerkelijk in de winkel ligt. Dus wacht ik nog even. Maar dat stukje zou er toch wel komen, nam ik aan. Gewoon gaan zitten en beginnen. Net als vroeger, even bijkletsen.
Het probleem was alleen dat het er niet van kwam om te gaan zitten. Ik ging namelijk alleen maar even de huiskamer opruimen en was daar vervolgens de hele ochtend mee bezig. Het was nodig, dat wel. In al die rare weken was ik niet verder gekomen dan even snel de stofzuiger erdoorheen halen. Of zelfs alleen maar de bezem. Dan blijft er nog wel eens wat liggen in de hoekjes en op de richeltjes.
Bovendien zijn we druk bezig met ontrommelen. Wat ik geen prettig woord vind, overigens. Want het is geen rommel dat ons huis zo vol maakt. De rommel is allang weg. Het zijn toch spullen die op de een of andere manier iets betekenen. Maar het is wel een feit dat er teveel van die spullen zijn.
Het is confronterend om anderen te helpen met een verhuizing. Tenminste, als je iemand bent die iets verder denkt dan de oppervlakte. Want voorbij de verbazing (wat een berg spullen hebben die mensen en waarom doen ze de helft niet gewoon weg) ligt het besef dat jouw huis ook vol kasten en hoekjes staat, waarin spullen staan waarvan anderen ook zouden zeggen dat ze best weg kunnen.
Dus ben ik nu bezig kasten leeg te ruimen en overbodige spullen weg te doen. Allemaal heel goed voor het moreel (want dingen wegdoen voelt vaak als een verlichting), maar ook vermoeiend (want je moet voortdurend beslissingen nemen) en stoffig (want al weken niet echt goed schoongemaakt).
Maar goed, de huiskamer is weer wat schoner en we zijn er bijna. Ik heb in de huiskamerkast op dit moment zelfs twee lege planken. Dat lijkt fijner dan het is, want ik heb nog twee kasten waar ik eigenlijk van af wil en de inhoud daarvan past natuurlijk niet op die twee plankjes. Maar toch, het is een begin. En boven slapen we ook niet meer in een gecombineerde inloopkast/kantoor, maar begint er zowaar een echte, ruime slaapkamer tevoorschijn te komen (als we de stapels die ik nog moet sorteren even wegdenken). Ontrommelen gaat me blijkbaar goed af.
Nu nog een manier vinden om mijn hoofd te ontrommelen. Want dat zit een beetje vol. Niet alleen met huishoudelijke beslommeringen, maar ook met vier BTW-aangiftes die deze maand de deur uit moeten, een dochter die begeleid moet worden met haar thuisstudie PDB en tussen de bedrijven door probeer ik ook nog aan de twee verhalen waar ik mee bezig ben te schrijven. Of loop ik in ieder geval te bedenken hoe ik verder moet gaan als ik tijd heb. Dat die twee verhalen op dit moment een beetje door elkaar gaan lopen is niet echt handig, maar ik kom er wel uit. Gelukkig zijn beide hoofdpersonen erg goed in opruimen.
Ik weet eigenlijk niet wat er eerst was. Werd mijn opruimwoede geïnspireerd door deze hoofdpersonen, of is het juist andersom? Waarschijnlijk geen van beiden, of allebei. Het is gewoon de manier waarop ik schrijf.
Zowel geïnspireerd door als inspirerend voor mijn eigen leven.
De laatste fase van een manuscript… Altijd weer een lastig moment. Bijna klaar om los te laten.
Ik denk dat het tijd wordt om een officiele blog/sociale-media-pauze in te stellen. Misschien onnodig, want ik blog, tweet, update en reageer al niet echt veel meer. Voor jullie (vrienden, volgers, lezers) verandert er dus weinig.
Maar ik ben er zelf in gedachten wel steeds mee bezig en daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd (en energie) voor. Ik weet nu al dat maart een nog heftigere maand gaat worden dan februari. Gelukkig niet alleen met nare dingen, dat scheelt dan weer, maar wel met genoeg deadlines, taken en activiteiten op de agenda om me druk bezig te houden. En daar zal vast nog wel van alles bijkomen, want er gaat nu eenmaal nooit iets zoals ik het gepland heb.
Ik heb nog overwogen om net als in de herfst een fotoproject te starten met ’30 dagen lentefoto’s’, maar ik had niet het gevoel dat ik daarmee echt veel mensen blij maakte. Het was wel heel erg een staaltje ‘blogvulling’ en daar ben ik zelf ook niet zo dol op 😉
In plaats daarvan ga ik dus gewoon melden dat ik er even tussenuit ga. In april hoop ik er weer te zijn.
Op de een of andere manier lijkt er altijd van alles te vertellen te zijn als ik net even geen tijd heb om blogjes te schrijven. Vandaar vandaag een lange blogpost, met een hoop nieuws.
Mijn zesde boek, ‘Tegenstelling’, is bijna klaar voor de drukker. Ik kan eigenlijk al een hele blogpost vullen over dat verhaal, maar daar wacht ik nog heel even mee, tot de datum waarop jullie het boek daadwerkelijk kunnen gaan lezen dichterbij komt.
Maar het feit dat dit niet zo heel lang meer gaat duren betekent wel dat ik dringend aan een nieuw boek moet beginnen…
Eén van de vragen die ik regelmatig krijg is: “Waar haal je de inspiratie vandaan?” Of anders uitgedrukt: “Hoe verzin je het toch allemaal?”
Ik vind het altijd moeilijk om daar antwoord op te geven. Want de waarheid is… ik heb geen idee.
Echt niet. Ik weet dat er schrijvers zijn die mooie, duidelijke en uitgebreide uitleg kunnen geven over hoe zij een verhaal opbouwen en ik weet dat er ook schrijvers zijn die daar zelfs les in geven. Maar voor mij werkt het niet zo. Ik bouw geen verhaal. Ik verzin een persoon en zij beleeft het verhaal terwijl ik het schrijf. Dat is niet erg professioneel en waarschijnlijk de reden waarom ik na bijna 6 gepubliceerde boeken nog steeds behoorlijk onzeker ben over mijn schrijven. Maar op een andere manier lukt het niet. Het nadeel van mijn “methode” is dat het niet werkt als er in mijn eigen leven teveel gebeurt. Dan “zie” ik het leven van de hoofdpersoon niet meer. En dat is knap frustrerend als je weet dat er mensen wachten tot je ergens mee komt.
Maar… het lijkt erop dat deze hoofdpersoon het zat begint te worden om te wachten tot ik tijd voor haar heb. Ze duikt op de gekste momenten in mijn hoofd op en dwingt me om te luisteren naar wat ze wil vertellen. Er begint iets te borrelen. Eindelijk.
Wat ook helpt zijn lieve reacties van lezers. Anita Willems won tijdens mijn give-away een exemplaar van Goede Hoop en schreef daar onlangs een leesverslag over. Ik was heel blij met haar reactie. Ze schrijft onder andere dat ze een warme glimlach op haar gezicht krijgt als ze mijn boeken leest. Dat tovert dan weer een warme glimlach op mijn gezicht. En het feit dat ze zo met Karlijn meeleefde dat ze bijna tegen haar ging praten, doet me ook goed. Dat betekent dus dat mijn manier van schrijven wel werkt, hoe lastig het soms ook is om op tijd klaar te zijn met mijn boeken.
Klik hier om de rest van haar lieve woorden te lezen. En als je daar dan toch bent, kijk dan meteen even verder op haar site. Anita is bezig met een 365-dagen project waarbij ze iedere dag een stukje schrijft aan een spannend moordmysterie a la Murder She Wrote. Erg leuk om mee te lezen.
Nog een paar nieuwtjes en dan zijn we helemaal bijgepraat (op schrijfgebied dan)
:: Mijn vierde favorietroman ligt nu of binnenkort in de winkel. Het is Campingarts nr. 78 en mijn verhaal heet “Vader in paniek”. Zodra de epub in de webshop van Uitgeverij Marken staat zal ik de link hier en op mijn website toevoegen)
:: Incognito is nu ook verkrijgbaar in grootletteruitgave bij Grote Letter Bibliotheek.
En toen ik bij bol.com zocht of deze uitgave daar verkrijgbaar was, kwam ik erachter dat Huis vol Verleden inmiddels ook uitgekomen is als grootletteruitgave, via Uitgeverij Oorsprong. Beide grootletterboeken zijn natuurlijk ook te leen bij de bibliotheek.
Toen ik zei dat ik het rustiger aan ging doen bedoelde ik niet geen wekenlange radiostilte op blog, facebook en twitter. Ik had al snel door dat helemaal vrijblijvend bloggen voor mij niet werkt en was bezig met bedenken hoe ik het dan aan kon pakken. Ik had zelfs al een paar blogjes in klad staan. Maar het leven vulde zich.
Met normale dingen zoals
:: een wasmand die gevuld wordt zodra ik hem eindelijk leeg heb
:: het twee keer per week koken van liters soep en beseffen dat ik nog steeds eigenlijk helemaal niet van soep houdt (maar het is toch wel een lekkere manier om de tijd tussen “ik-krijg-trek”en “iedereen-is-thuis-om-te-eten”te overbruggen)
:: een overvol huis waar de balans tussen werk en ontspanning altijd moeilijk te vinden is
:: een kat die er (met heel veel volume) op stond om het half uur naar buiten en weer naar binnen gelaten te worden (want wie weet is het nu wel warmer en droger), die we uiteindelijk (want we werden dat geschreeuw toch wel erg zat) een kattenluik gegeven hebben en die nu om het half uur luidkeels meldt dat hij dat luik eigenlijk niet zo leuk vind en het dan luid mopperend toch maar gebruikt
:: een dochter die zich verslaapt op de laatste dag van haar stage, die ik naar de bushalte breng, waar we de bus nog net weg zien rijden, waarna ik de bus achtervolgt en ingehaald heb om het kind toch nog min of meer op tijd (maar 20 minuten te laat in plaats van 50) op de plaats van bestemming te krijgen
En daarnaast nam het leven een paar onverwachte wendingen en op dit moment zijn mijn dagen vooral gevuld met angst, onzekerheid, opluchting (want het was niet dat waar we zo bang voor waren) en dagelijks heen en weer rijden naar het ziekenhuis om mijn man te bezoeken.
Ik hoop dat ik heel gauw weer min of meer regelmatig kan bloggen, reageren en twitteren, Want dat zou betekenen dat hij gezond(er) en wel en thuis is.
Een van mijn goede voornemens is te proberen wat meer aan mijn bureau te werken (meestal zit ik met mijn laptop op de bank). Daar heb ik die tafels tenslotte voor neergezet en dat maakt het (hopelijk) gemakkelijker om schrijven, boekhouden en het normale huishoudelijke en gezinsleven te combineren. Vandaar dat ik mezelf vandaag hier heb geinstalleerd, want ik moet nog een half boek doornemen voor de redactrice er weer mee aan de gang gaat.
(eh…nee, dit is niet helemaal een eerlijke foto. Ik heb eerst even wat was en de overlopende prullenmand aan de kant geschoven)
for English please scroll down
Kennen jullie dat? Je wil iets doen in huis, begint vervolgens aan iets dat daaraan gerelateerd is en voor je het weet ligt je hele bovenverdieping overhoop. Dat gebeurde mij dus vandaag. Ik ging eigenlijk alleen de kerstspullen uit de zolderkast halen (nee, ik ben nog niet zover, ons huis is nog bijna* helemaal kaal), kreeg toen de andere rommel onmogelijk meer terug in die kast (want de kerstspullen liggen natuurlijk helemaal achteraan) en ben nu de hele kamer (= de hele verdieping) aan het omgooien.
Vandaar dat ik eigenlijk helemaal niet ging bloggen vandaag. Of facebooken of twitteren.
Maar toen kwam er een mailtje binnen dat ik toch even moet delen: de biblionrecensie van Goede Hoop. En die is heel positief! Altijd weer een enorme opluchting…
Na haar scheiding gaat Karlijn (44) voor het eerst op reis met Rico, sinds kort haar vriend. Toevallig hebben haar ex Tim en zijn vriendin Simone voor dezelfde reis geboekt. Vanaf het begin is Simone onuitstaanbaar tegenover een aanvankelijk niet-assertieve Karlijn. Meer nog vertelt deze eigentijdse roman over de confrontatie van Karlijn met haar twijfels, een dilemma rond twee mannen. Dit innerlijk conflict wordt, hoewel niet diepgaand, zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt, in een boeiende schrijfstijl. De route door Zuid-Afrika wordt goed beschreven, gebaseerd op eigen ervaringen van de schrijfster (1971). Zijdelings komt de rassenkwestie ter sprake. De auteur publiceerde eerder familie- en liefdesromans als ‘Huis vol verleden’ en ‘Dilemma’*. De Relax-serie heeft er weer een aardig, ontspannend boek bij, vol vlotte dialogen. Normale druk. – M. Willard
*Op de foto: de enige kerstspullen die al wel een plaatsje in ons huis gevonden hebben: de kerstboeken.
~~~~~~~~~~
I wasn’t going to blog today, because my home is a complete mess. I was trying to find our boxes of Christmas decorations, but ended up reorganizing our bedroom (because those decorations are in the build-in closet that we call lovingly our attic).
But then I received an email that I just had to share: my Biblion review (the most important review in my little corner of the writing world). It’s very, very positive. Such a relief!
(it feels like bragging to translate the whole thing, so I won’t)
That picture? That’s the only Christmas decorations I did put out already: books. Of course 😉
Zo snel? Niet echt. Dat duurt nog wel even. Dat duurt nog bijna een half jaar zelfs. Maar ik wilde toch alvast een klein tipje van de sluier oplichten…
:: de titel is Tegenstelling
:: het is een zelfstandig te lezen vervolg op Incognito en Dilemma (een trilogie, is dat niet gaaf?)
:: dit is het eerste boek dat ik aan mijn uitgever aanbood zonder dat het af was
:: sterker nog: de fondslijst lag al in de brievenbus, toen ik nog bezig was met schrijven
:: ik dacht een half jaar de tijd te hebben om dit boek af te maken
:: maar ‘life got in the way’. Echt ontzettend in de weg zelfs.
:: vandaar dat ik de laatste weken (maanden) nogal gestrest was
:: maar nu is het af
:: nou ja, bijna. Ik twijfel nog over het einde. Een liefdesroman die niet eindigt met een zoen. Kan dat eigenlijk wel? (het past bij de hoofdpersonen, dat wel)*
:: dit is de cover. Mooi hè?
* en op twitter vindt men dat het wel kan. Ik laat het voorlopig maar even zo. Denk ik.
Toch nog een paar reacties extra… Wat leuk! En welkom op mijn blog, ik hoop dat jullie hier nog wat vaker komen lezen. Jullie hebben geluk, want ik vind niets sneuer dan te moeten loten tussen slechts twee mensen. Jullie krijgen dus allebei een exemplaar van ‘Incognito’.
Sanne en Hanneke, mail me even met jullie adres (geertrude@geertrude.nl), dan komt hij naar je toe! (Die van jou ligt klaar, Jezebelle, die verstuur ik gelijk met de andere boeken)
En dan ga ik na al deze opwinding nu weer over tot de orde van de dag. Het wegwerken van achterstallige was, genieten van mooie zonsopgangen (het grote voordeel van de lange nachten in deze tijd, je hoeft niet vroeg op te staan om zoiets moois te zien) en een beetje breien (oh, wat heb ik dat gemist!). En dan nog wat andere dingen, maar daarover later meer 😉 (ha, ik word nog eens goed in cliffhangers!)
Wat dit filmpje met de achtergrond van ‘Goede hoop’ te maken heeft? Meer dan je zou denken. Niet het filmpje, want dat is niet zo boeiend, maar het nummer dat je hier hoort. Bonnie Tyler met ‘Don’t Turn Around’.
Ik vind dit al jaren één van haar mooiste nummers (eigenlijk is het origineel van Tina Turner, ook mooi).
De tekst?
If you wanna leave I won’t beg you to stay
And if you gotta go darling maybe it’s better that way
I’m gonna be strong, I’m gonna do fine
Don’t worry about this heart of mine
Just walk out that door, see if I care
Go on and go now but
Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But I won’t let you know
I won’t miss your arms around me holding me tight
If you ever think about me just know that I’ll be alright
I’m gonna be strong, I’m gonna do fine
Don’t worry about this heart of mine
I know I’ll survive, sure i’ll make it through
And I’ll even learn to live without you
Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But i won’t let you know
I wish I could scream out loud that I love you
I wish I could say to you don’t go, don’t go, don’t go
Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But i won’t let you know
(D. Warren, A. Hammond)
Het gaat over een vrouw die bij het kapot gaan van haar relatie probeert sterk te blijven, omdat ze niet wil dat hij ziet hoe erg ze het vind. Dat heeft me altijd geintrigeerd. Zou ik dat ook doen? Zou ik dat volhouden? Heeft zo’n houding gevolgen? Voor het verwerken van de scheiding, voor de omgang met je ex, voor je toekomst?
Als ik op zo’n manier ergens over na blijf denken, groeit er meestal een verhaal uit. Dat is ‘Goede hoop’ geworden. Met een heel ander einde dan ik in eerste instantie bedacht had…
Dat einde ga ik niet verklappen, maar je kunt wel alvast het eerste hoofdstuk lezen. Klik hier om de pdf te downloaden.
Om hoofdpersoon Karlijn en haar ex-man Tim voortdurend met elkaar te confronteren, liet ik ze samen een reis maken. Een groepsreis door Zuid-Afrika om precies te zijn. Waarom op die manier en waarom daar? Omdat ik zo’n reis zelf ook gemaakt heb. Dat schrijft wel zo prettig.
Nieuwsgierig naar mijn eigen belevenissen daar? Klik hier voor de blogs die ik daar destijds over schreef en hier voor de foto’s.
Ik ben zo dicht bij onze eigen reis gebleven (maar niet helemaal, sommige dingen zijn echt fictie), dat mijn foto’s die van Karlijn hadden kunnen zijn. Als ze foto’s genomen had. Maar Karlijn kijkt liever met haar eigen ogen en gebruikt haar geheugen voor de herinneringen, zegt ze. En ik kreeg haar met geen mogelijkheden op andere gedachten… 😉