Auteur: Geertrude Verweij

Meeleven

Geplaatst op door Geertrude Verweij
Een van de lastigste dingen van het ‘auteurschap’ (raar woord) vind ik het lange-termijn-werk. Ik ben daar niet zo van. Ik vind bloggen niet voor niets zo leuk. Dat is heerlijk korte-termijn. Je gooit je stukje online en poef! het wordt gelezen en als je geluk hebt wordt er zelfs direct op gereageerd. Heerlijk.
Bij boeken werkt dat echter heel anders. Tegen de tijd dat een manuscript daadwerkelijk gedrukt is en in de winkel ligt, ben ik allang met iets anders bezig.
Natuurlijk hoort dat er gewoon bij, en dat weet ik ook wel, maar ik vind het toch jammer. Ik leef namelijk altijd ontzettend mee met mijn hoofdpersonen en ik zou dat zo graag met jullie delen. De afgelopen twee maanden kroop ik in de huid van Donna. Zij is fotografe en Floris is…
Ho, wacht. Dat bedoel ik dus. Jullie kunnen haar verhaal op zijn vroegst pas over een jaar lezen. Dus is het alleen maar verwarrend als ik nu te veel over haar vertel. Ook Karlijn, de lieverd, moet nog even wachten. Haar verhaal komt in het najaar pas uit. Dat schiet allemaal niet op.
De hoofdpersoon uit Familiegeheimen is Antoinette. En ik heb echt enorm met haar meegeleefd toen ik het schreef. In 2008. Tja…
Dat verhaal is dus even op de plank blijven liggen. Ik heb sinds het af was meegeleefd met zeker 6 andere hoofdpersonen. Antoinette is dus enigszins op de achtergrond geraakt. Het verhaal zelf ben ik niet vergeten, dat zou niet kunnen na een paar intensieve redactiesessies. Maar het gevoel dat ik er destijds bij had is een beetje zoek. En dat terwijl jullie natuurlijk allemaal heel nieuwsgierig naar haar zijn.
Of niet natuurlijk. Maar dan zou het wel leuk zijn als ik jullie nieuwsgierig kon maken.
Eens denken. Wat zou ik over haar getwitterd hebben tijdens het schrijven? Niet dat twitter toen al bestond. Of wel? Nou ja, dat doet er niet toe, ik twitterde in ieder geval nog niet. Maar het had gekund. Weet je wat? Ik stel me gewoon even voor dat ik nog bezig ben met het schrijven van Familiegeheimen. Ik ben tenslotte schrijfster. Fantasie heb ik zat.
# Ik wou dat ik het recept van Antoinettes koekjes had. Zelfs Ronald vind ze lekker en dat wil wat zeggen..
# Ik vind Vincent erg leuk! Maar Ronald heeft ook wel wat. Voor wie zal ik Antoinette laten kiezen?
# En nu is Emily echt dood. Ik heb alleen nog geen idee hoe, waarom of wie. Of was het toch een natuurlijke oorzaak?
# Eerst liep Vincent kwaad weg en nu Ronald ook.  Arme Antoinette.
# Er gaat iets helemaal mis in het landhuis. Is dat Antoinettes schuld?
# Grote twijfel, zelfs bij mij, terwijl ik het zelf verzin. Wie van die mannen kan Antoinette vertrouwen?
# Totaal onverwachte ontknoping. Ook voor mij, ja.  En ze leefde nog lang en gelukkig. De vraag is alleen met wie.
Dat hielp. Ik weet het weer. Ik voel het weer. En jullie? Nieuwsgierig? Goed zo!
Het eerste hoofstuk is overigens hier te downloaden. En op Dizzie.nl wordt een exemplaar verloot.

Namen

Geplaatst op door Geertrude Verweij

Mijn favoriete schrijversblog is dat van Maisey Yates. Ik heb haar boeken nog nooit gelezen (moet er toch eens een paar bestellen), maar ik vind de manier waarop ze blogt over schrijven heel inspirerend en herkenbaar. Haar “doubt crows” plagen mij ook en haar eerlijkheid over revisies, spanning (als ze een manuscript heeft ingeleverd) en blijdschap (als het wordt uitgegeven) vind ik erg leuk om te lezen.
Nu vraag ik me af of mijn lezers ook iets meer zouden willen weten over waar ik mee bezig ben. Waarschijnlijk wel. Dus ga ik dat eens proberen, al vind ik het wel griezelig, want daarmee geef ik een hoop van mezelf bloot.
Maisey noemt de manuscripten waar ze mee bezig is naar de mannelijke hoofdpersoon. Haar nieuwste heet “The Coffee Magnate” en die daarvoor “The Aussie”. Dat werkt voor haar. Zij schrijft het soort boeken waarin de alfa man een belangrijke rol speelt.
In mijn boeken is dat toch anders. Daar is de vrouwelijke hoofdpersoon belangrijker. In de schrijfmap op mijn computer staan de manuscripten dan ook opgeslagen onder de naam van de vrouwelijke hoofdpersoon. Voor mij is dat het handigst.
Behalve dan als de hoofdpersoon van naam verandert. Dat overkomt me ook regelmatig. Tamara uit Huis vol Verleden heette eerst Liza. Ik wist al vrij snel dat die naam niet bij haar paste, maar schreef stug door. Dat doe ik nooit meer. Want nu heb ik nog steeds moeite met die nieuwe naam. En het is nog erger, want Hugo heette eerst Arthur, maar dat vond ik niet goed klinken bij Tamara. Daarom heb ik zijn naam ook veranderd.
Tegenwoordig pas ik namen gewoon meteen aan als ik besluit dat het anders moet. Ik ben bijvoorbeeld bezig met een roman over een vrouw die eerst Roos heette. Maar dat bleek toch niet haar naam te zijn. En ik had het dochtertje van Renske uit Dilemma ook al Roos genoemd. Dus heet deze vrouw nu Karlijn. Past beter bij haar. Ik sloeg het manuscript op onder de nieuwe naam, had een paar weken geen tijd om te schrijven en was het toen kwijt. Want ik was vergeten dat het een nieuwe naam had. Het systeem is nog niet helemaal waterdicht. 😉
Karlijn staat nu even in de wacht. Ik vind haar verhaal boeiend, maar ben niet zeker van de aankleding. Ik heb haar namelijk op reis gestuurd en maak gebruik van mijn eigen reis naar Zuid Afrika om haar belevenissen te beschrijven, maar ik weet niet of ik het handig is om anekdotes uit mijn eigen leven te verwerken in mijn fictie. Het voelt niet helemaal goed.
Even laten rusten dus. En als het over een paar maanden nog steeds niet goed voelt een andere manier verzinnen om Karlijn en haar ex-man een paar weken verplicht met elkaar te laten optrekken.
Op dit moment ben ik bezig met het verhaal van Donna. Die naam past perfect bij de hoofdpersoon. Vind ik in ieder geval. Donna is fotografe, gedreven, artistiek en vrijgevochten.
Haar verhaal is goed, maar mijn uitwerking klopte niet. Na veel piekeren ben ik opnieuw begonnen, in een totaal andere setting. Het landgoed en de baron veranderden in een boerderij en een boer. En zijn zus heet nu Femke in plaats van Elaine, maar gelukkig was zij niet de hoofdpersoon, dus kan het manuscript dezelfde naam houden.
Eigenlijk is dit verhaal trouwens nog veel te pril om er iets over te zeggen. Vergeet het bovenstaande dus maar snel, want er staan er eerst nog een paar andere dames op de lijst:
* Gooisch meisje Odette (die eerst Margriet heette, maar dat terzijde) beleeft avonturen op een boerderij
* Hoe het verder gaat met Renske, het zusje van Sofie uit Incognito, is vanaf november te lezen in Dilemma (een voorproefje is al te downloaden).
* En mijn uitgever leest deze maand het verhaal van Antoinette. Dat schreef ik al in 2008, na Huis vol Verleden, maar omdat het een iets ander genre is (Relax+) heeft het even in de wacht gelegen. Ik ben erg benieuwd of zij de volgende is met wie jullie kennis mogen maken…

Eigen boeken

Geplaatst op door Geertrude Verweij

Een paar weken geleden stelde iemand me een originele vraag: “Lees jij je eigen boeken?”
Daar moest ik even over nadenken. Ik zeg altijd dat ik het soort boeken schrijf dat ik zelf graag lees, maar om eerlijk te zijn heb ik de gedrukte versie van mijn twee eerste romans nog niet gelezen. Ik  kan er gewoon geen zin in krijgen. Dat klinkt dom, maar toch is het waar. En ik weet ook hoe het komt. Het heeft te maken met het proces dat aan het daadwerkelijk drukken van een boek vooraf gaat.
Het schrijven van de ruwe versie van een verhaal is leuk. Omdat ik zelf zelden van tevoren weet waar het verhaal precies naar toe gaat, is het allemaal enorm boeiend.
De tweede ronde is ook nog wel leuk. Lezen, verbeteren, een paar dingetjes herschrijven. Dat is het moment waarop ik denk dat anderen het misschien ook wel leuk vinden om te lezen.
Maar dan…  Voor ik het naar de uitgever stuur, wil ik er zeker van zijn dat er niet te veel spel-, stijl- en consequentiefouten in staan. Dus gaat het naar mijn proeflezers. Ik heb er drie. Eén boekenwurm die vooral het verhaal leest en daar af en toe een opmerking over heeft; één die licht dyslectisch is, maar wel van lezen houdt en dus beoordeelt of het “lekker weg leest”; en één die Nederlands studeert en het een sport vindt mijn manuscript zo foutloos mogelijk de deur uit te laten gaan. Toevallig zijn deze proeflezers mijn volwassen dochters, dus het blijft  in de familie. Denk niet dat ze daarom te mild voor me zijn, ik word genadeloos afgerekend op domme fouten en heb voor mijn nog te verschijnen roman ‘Dilemma’ het eind moeten herschrijven omdat ze dat niet goed genoeg vonden.
Als ik hun opmerkingen verwerkt heb, gaat het manuscript heen en weer tussen de uitgever, de redactrice, de vormgever en mij, voor het uiteindelijk naar de drukker gaat. We corrigeren spelfoutjes, pakken stijlfouten aan en denken na over zinnen die anders, duidelijker of beter kunnen.
Op dat punt, als ik er dus zo’n zes, zeven, soms wel acht, negen of tien keer met de stofkam doorheen ben geweest, is het verhaal voor mij echt niet boeiend meer. Ik zie alleen nog maar woorden, letters en leestekens. Dat is het moment waarop ik het los moet laten, want anders corrigeer ik de ziel uit zo’n verhaal.
Het is nu ruim twee jaar geleden dat ‘Huis vol Verleden’ uitkwam en ‘Incognito’ staat er ook al een half jaar. Soms, als ik op zoek ben naar iets te lezen, kijk ik ernaar. Zal ik? Ik weet immers dat het leuke boeken zijn, verhalen die ik graag lees. Maar ik ben bang dat ik direct die stofkam weer beetpak en dat ik, ondanks enthousiaste reacties van mijn lezers, mijn eigen boeken niet leuk zal vinden.
Tot nu toe is het antwoord op de vraag of ik mijn eigen boeken lees dus “nee”. Misschien over een jaar of vijf?

(geschreven voor het schrijversblog van uitgeverij Ellessy)