Auteur: Geertrude Verweij

‘Mensen zorgen tegenwoordig zo slecht voor hun tanden’, verzuchtte de jongen aan het tafeltje achter ons. Het meisje dat naast hem zat, verzekerde hem haastig dat ze echt elke dag floste, soms wel twee keer per dag.
Met een vaag gevoel van schaamte besefte ik dat ik dat niet kon beweren. Tandenpoetsen doe ik vaak genoeg, maar flossen vind ik eng. Ik ben altijd bang dat ik met dat draadje dingen doorzaag die vast moeten blijven zitten. En over mijn angst voor tandartsen zal ik het maar niet hebben. De jongen wás waarschijnlijk tandarts. Ook was hij volgens mij al een beetje aangeschoten, want hij begon nu luidkeels te oreren over gaatjes en wat je daar allemaal aan moest doen. Ik kreeg er spontaan kiespijn van.
Om mezelf af te leiden richtte ik mijn aandacht op de andere mensen op het terras.
Verderop zat een Nederlands stel. Tenminste, ik nam aan dat ze Nederlands waren, omdat ze om half vier ‘s middags een kopje koffie dronken op een Curaçaos terras, terwijl iedereen aan de cocktails of het bier zat. Daar kun je van alles van vinden, maar ik krijg er altijd zo’n warm gevoel van. Het echte ouderwetse ‘En dan… is er koffie’ gevoel. Heerlijk. Wat er onder het genot van dat bakkie pleur besproken werd, kon ik niet verstaan. Ze zaten te ver weg en spraken heel zachtjes.
Naast ons zat een groep Amerikanen. Dat zag je aan de blinkend witte tanden en hoorde je aan hun accent. Ik zag ooit een Amerikaans filmpje over hoe je je moest gedragen in het buitenland. Een van de tips was ‘Gebruik je bibliotheekstem in het openbaar. Veel mensen vinden dat wij erg hard praten.’
Deze Amerikanen gebruikten hun normale stem, dus het was vrij gemakkelijk om mee te luisteren. Ze hadden het over werkdruk en moe zijn en mijn gedachten dwaalden al snel weer af, want daar wist ik alles van. We hebben heftige maanden achter de rug en het einde is nog niet in zicht. Maar gelukkig kunnen we af en toe lekker uitrusten op een terrasje in de zon, dat maakt een hoop goed.
De tandarts bestelde nog een emmer bier. Ik vroeg me af of hij besefte dat er in het merk dat hij dronk aardig wat suiker zit. Heel slecht voor je tanden. Gelukkig drink ik alleen maar water.

(foto van Pexels.com)

Ik betrapte mezelf erop dat ik ‘Twee emmertjes water halen’ liep te zingen.
Hoewel inmiddels de aanvraag om ons huis aan te sluiten op elektra en water ingediend was, begon de watersituatie nogal nijpend te worden. Toen we het kochten, stond er een vat met een kuub water op de porch en daarnaast nog een ton met ruim 200 liter. Genoeg om het ergste vuil mee weg te boenen en het buitentoilet mee te spoelen. Maar toen men eenmaal begon aan de bouw van onze nieuwe beerput ging het ineens hard. Want daar is beton en cement voor nodig en dat maak je nu eenmaal met water. We zagen het peil ineens wel erg snel dalen.
Dus overlegden we met onze huisbaas en reden we die donderdag twee keer met zo’n 200 liter vat in de aanhanger op en neer naar het nieuwe huis. Omdat het huis hoger ligt dan de hoogste plek waar je met auto en aanhanger kunt komen (mede doordat de beerput-in-aanbouw in de weg lag), moesten we vervolgens dat vat leegscheppen met emmertjes en die in de grote watercontainer legen.
‘Geen sportschool nodig!’ roep ik in zo’n geval. In totaal ben ik zestien keer met twee emmertjes die acht treden opgeklommen. De eerste acht keer vielen mee, want dat was tamelijk vroeg in de ochtend. De tweede ronde was midden op de dag. Niet het juiste moment voor lichamelijke inspanning, maar het was nu eenmaal nodig.
De ‘meisjes op de klompen’ in het liedje hadden het niet veel gemakkelijker dan ik op mijn versleten slippers, bedacht ik, terwijl ik heen en weer liep. Maar het was nog altijd gemakkelijker dan zoveel Afrikaanse vrouwen het hebben, die dagelijks uren lopen voor een paar liter water. Dan was dit eigenlijk gewoon een luxeprobleem, want over een paar weken hebben we gewoon stromend water uit de kraan. Wel een stuk duurder dan in Nederland, dus regenwater opvangen en zuinigdoen is hier noodzaak. Die beerput is alleen voor het toilet. Al het andere gebruikte water gaat straks naar de planten of gaat pas de beerput in als we het gebruikt hebben om het toilet te spoelen.
We zaten nog na te hijgen van het sjouwen toen er bezoek kwam met fijn nieuws. Als we meer water nodig hebben, mogen we dat – tegen vergoeding, want zoals gezegd, water is hier duur – met een tuinslang bij het appartementencomplex van de buren vandaan halen. Het gesjouw met emmertjes water is hierbij dus niet meer nodig. Dat is een opluchting.
En nu maar hopen dat we snel ons eigen water zullen hebben. Je komt er op deze manier wel achter hoe belangrijk dit soort basisvoorzieningen eigenlijk zijn…

p.s. wegens persoonlijke omstandigheden zal ik de komende tijd weinig online zijn. Ik zal dus waarschijnlijk niet zo snel en actief reageren als ik normaal wel probeer te doen.

 

 Foto door Najman Husaini

Eerder verschenen op Franska.nl 

‘We kunnen nog niet naar bed,’ zuchtte ik, ‘het moet luchten. Kakkerlak.’
Echtgenoot knikte begrijpend en nam nog maar een biertje.
Toen we onze allereerste kakkerlak ontmoetten, reageerden we wel iets minder nuchter. Natuurlijk wisten we dat ze er waren, maar we hadden ze nog niet gezien. Tot ik op een middag onder de douche stond en er ineens eentje vlak bij mijn hoofd zat. Ik schrok me naar, slaakte een gil en heb me, trillend van de schrik, zo snel mogelijk afgedroogd en aangekleed. Het zijn ook niet van die kleine hier. Een centimeter of vier halen ze wel.
Die eerste kakkerlak hebben we heel milieuvriendelijk geprobeerd met een bezem naar buiten te jagen. Dat werd een epische jacht door het hele appartement, want die beesten zijn razendsnel. Bovendien laten ze zich niet zomaar verjagen. Iedere keer als we hem bijna bij de deur hadden, maakte hij een schijnbeweging en rende weer terug. Bovendien kwamen we er toen ook achter dat ze kunnen vliegen. Dat win je niet met een bezem.
Na die ervaring zijn we toch maar overgestapt op spuitbussen. Ik blijf het een naar idee vinden, maar als je raak spuit, zijn ze binnen een minuut dood. Men beweert dat kakkerlakken een nucleaire bom kunnen overleven en dat ze zelfs zonder kop nog twee weken doorwandelen, waarna ze alleen maar sterven omdat ze niet kunnen drinken, niet door de verwonding zelf. Het spul dat zo’n beest dood krijgt, wil ik niet inademen als ik slaap. Vandaar dat luchten na gebruik.
Nu zijn er vast weer mensen die zeggen ‘laat die beesten toch, die waren er eerder dan jij’.
Ja. Nee. Geen goed plan. Als je er één hebt, komen er vanzelf meer en ze brengen heel wat nare ziektes mee. Natuurlijk speelt hygiëne een grote rol, maar er vliegt er ook weleens een je schone huis binnen. Gisteravond dus weer.
Helaas spuit je zelden in één keer raak. Ik zag hem voor het eerst op de muur boven mijn fornuis. Toen ik begon te spuiten, vloog hij naar de andere muur, rende onder mijn theedoeken door en sprong vervolgens op de grond om nog meer meters te maken. Maar toen had ik hem.
Gelukkig maar. Ik mag er dan niet zo heel erg meer van schrikken, maar het slaapt toch lekkerder als je weet dat er geen kakkerlak onder je bed rondwandelt.

‘Wat doe je?’ vroeg echtgenoot slaperig.
Ik legde nog een handdoek op de grond en antwoordde: ‘De airco drupt.’
‘O,’ zei hij, draaide zich om en sliep weer verder. Ik liet het maar zo, want midden in de nacht kon hij er toch weinig aan doen. Zelf sliep ik weinig die nacht, want dat gedrup irriteerde me mateloos en het ding rammelde ook nog harder dan hij de laatste tijd al deed.
De volgende ochtend bleken de filters zeer vuil te zijn. Nooit over nagedacht dat je die regelmatig schoon moet maken. Airconditioning is nu eenmaal nog vrij onwennig voor ons. We verwijderden een dikke laag stof van de filters en zetten de airco even aan om het resultaat te testen. Geen gerammel, geen gedrup. Opgelost.
Dachten we. Maar die avond begon het druppen opnieuw, zodra de airco goed koud werd. Blijkbaar was er nog iets anders mis. Na nog een slapeloze nacht meldden we het bij onze huisbaas. Hij kon er zelf ook niets mee en belde meteen iemand die er verstand van had. Die kwam een paar uur later om het probleem op te lossen.
Dat hoopte ik tenminste, toen ik ze eenmaal bezig zag. Ze kwamen met drie man tegelijk. Zowel de binnen- als de buitenunit werd van de muur geschroefd en gedemonteerd. Er werd een verlengsnoer in mijn keukenstopcontact geprikt en daar werd een hogedrukspuit op aangesloten, waarmee alle losse delen zorgvuldig schoongespoten werden. Dat snapte ik nog wel, maar wat deden ze in hemelsnaam met die cirkelzaag?
Ik kwam er niet uit en hoopte maar dat zij het zelf wel begrepen. De stoppen waren er in ieder geval niet blij mee, die sloegen drie keer door. Er werd gespoten en gezaagd en heftig gediscussieerd in het Papiamentu en het duurde vrij lang allemaal. Ik begon het allemaal somber in te zien en voorzag nog vele slapeloze nachten, want zonder airco is ons eenkamerappartementje erg warm ‘s nachts.
Maar toen kwam er ineens schot in.
De huisbaas legde uit dat er een of ander insect een nest in de buitenunit had gebouwd, vandaar dat uitgebreide schoonspuiten. Van de gezaagde planken en balkjes maakten ze een tafelblad waarop de units neergelegd werden om ze weer in elkaar te kunnen zetten. Juist. Logisch allemaal.
De boel werd weer aangesloten en uitvoerig getest. Deze keer was het probleem echt opgelost. We hebben die nacht heerlijk geslapen.

(foto van pexels.com)

De afgelopen weken waren we druk met de bouw van één van de belangrijkste ruimtes van het huis, al zie je daar straks niets meer van. De beerput.
Een groot deel van Curaçao is niet aangesloten op een rioleringssysteem en het normale alternatief is een beerput. Dat wisten we van te voren en daar schrokken we dan ook niet van.

De beerput die bij ons huis lag, was ingestort en dus haalden we er iemand bij om hem te repareren. Dachten we toen nog. Maar het bleek dat deze beerput niet meer dan een kuil met een deksel was, geen beerput, maar een zinkput. Aangezien de grond wel rotsachtig, maar ook vrij poreus is, is dat geen oplossing die heel lang standhoudt. De beste oplossing was om de kuil verder uit te graven en een degelijke put te bouwen. De man die het voor ons doet, zegt dat de put bij zijn ouderlijk huis al meer dan vijftig jaar zonder problemen functioneert. Dat klinkt goed, want je wilt dit soort bouwacties niet elke paar jaar ondernemen.
In de loop van de laatste paar weken is er gegraven, beton gestort en gebouwd. We zijn nu op het punt dat de put bruikbaar is (wat inhoudt dat we binnen naar de wc kunnen – al hebben we helaas nog geen stromend water, dus spoelen moet nog met een emmertje), er zit een deksel op en hij is volledig afgewerkt. Donderdag komen ze betonstorten om het deksel af te werken en volgende week komt er een shovel om de geul eromheen weer dicht te storten.
Het duurt even en het kost ook wel wat, maar dan hoeven we er de rest van ons leven niet meer over na te denken. Zo’n put (hij is ruim 12 kuub groot, 2x3x2 meter) raakt namelijk niet vol: het vocht loopt er via de bodem en de gaten aan de zijkant langzaam uit en beestjes eten de rest op. Overigens wordt hij ook alleen maar voor het toilet gebruikt. Water is hier zo duur dat de rest van het afvalwater hergebruikt wordt voor de tuin of om het toilet door te spoelen.
Eigenlijk vind ik het wel fijn dat dit nodig was, niet alleen omdat we nu zeker weten dat de put goed is, maar ook omdat we nu hebben gezien hoe zo’n ding eruit ziet en hoe het werkt. Bovendien konden we de technieken van het betonstorten en het bouwen met betonblokken afkijken. Op deze manier bouwen ze hier alles, ook huizen en apartementen. Zo leer je nog eens iets.

Hiermee is een heel belangrijk punt van onze ‘moet-echt-eerst-gebeuren’-lijst geschrapt. Nu is het wachten tot Aqualectra ons aansluit op energie en water en dan kunnen we verhuizen…

p.s. er is vorige week donderdag geen column bij Franska verschenen, het waarom van de veranderde planning is mij ook niet helemaal duidelijk. Ik plaats de link zodra er weer één online staat.

Bij gebrek aan inspiratie voor de blogpost van vandaag gooi ik er nog maar wat zonsondergangen tegenaan. Dat is altijd goed, toch? Vind ik wel 😉

 

Eerder verschenen op Franska.nl 

‘Is goed, we zijn er over een half uur’, hoorde ik echtgenoot zeggen tegen degene die hij aan de telefoon had. Ik had het gesprek min of meer gevolgd en schoot in een paniekaanval. Een half uur? Het was ruim een half uur rijden naar het nieuwe huis, waar we blijkbaar al hadden moeten zijn omdat ze de beerput uit gingen graven. En we moesten nog ontbijten, ik had nog geen eten en drinken ingepakt voor de rest van de dag en we moesten nog geld opnemen om die lui te betalen en…
Bijna dertig jaar geleden deed ik een basiscursus psychologie bij de Volksuniversiteit. Daar leerde ik onder andere dat je kans liep overspannen te raken als je binnen een of twee jaar veel ‘ingrijpende levensgebeurtenissen’ (huwelijk, bevalling, verhuizing, ziekte, etc.) meemaakte. Dat is me altijd bijgebleven omdat ik het destijds nogal overdreven vond. Van verhuizen, trouwen en kinderen krijgen was ik echt niet overspannen geworden, zelfs niet in combinatie met wat minder prettige situaties.
Het afgelopen jaar zat ook vol ‘levensgebeurtenissen’, maar ik vond eigenlijk dat ik het prima volhield. Tot een paar weken geleden bleek dat een familielid ernstig ziek was en er dus nog een zeer ingrijpend dingetje bijkwam. Dat was blijkbaar de laatste druppel en daarom raak ik nu af en toe al in paniek als ik ’s ochtends een beetje moet haasten.
Op zich heel begrijpelijk allemaal, maar we moesten er toch heen. Dus haalde ik diep adem, maakte snel een ontbijtje klaar, gooide water, cola en beleg in de koelbox en borden, bestek, bekers en brood in een andere tas.
Greep nog snel mijn breiwerk en stapte stijf van de spanning bij echtgenoot in de auto. Het zou ook zomaar kunnen dat ik een paar keer hardop heb laten weten wat ik ervan vond. Ik ben tenslotte geen engel.
Bij het huis bleek dat de mannen al bijna klaar waren met graven. Ik maakte gauw een foto voor het nageslacht en daarna installeerde ik me met dat breiwerkje op de porch. Nog even geen zin om vloeren te boenen of muren te witten. Ik keek naar het prachtige uitzicht en voelde langzaam de spanning wegstromen toen ik besefte dat dit echt mijn huis was.
Over een maand of twee kan ik elke dag zo zitten. Het lost niet alles op, maar het helpt wel. Nog heel even volhouden…

 

Ik heb altijd van het strand en de zee gehouden, ook in Nederland. Vroeger met mijn ouders gingen we regelmatig. ‘s Zomers om te zwemmen en te zonnen, ‘s winters om te wandelen. Maar echtgenoot en ik woonden een stuk verder bij het strand vandaan. Dat betekende ‘s zomers als het eens een keer zonnig was uren in de file staan, zowel op de heenweg als op de terugweg. Daar heb je niet altijd zin in. En ‘s winters wandelen deden we ook zelden. Echtgenoot kan slecht tegen kou en de wind op het strand waait overal doorheen.
Vaker dan een keer of drie per jaar kwamen we er dus niet, helaas.

Maar nu wonen we op Curaçao en een van de allerleukste dingen van dit eiland is dat je eigenlijk elke dag wel naar het strand kunt gaan. Een paar keer per jaar regent het echt te veel, maar meestal is het droog en zonnig hier.
En dus gaan we ook regelmatig naar het strand. Voor we het huis hadden, gingen we vaak aan het eind van de middag zwemmen bij Daaibooi om even af te koelen en te ontspannen en vaak gingen we op zondag (als de meeste stranden ons iets te druk zijn om er echt te gaan zitten) picknicken bij Santa Cruz.

Nu komen we daar zelden meer aan toe, maar we proberen wel af en toe even ‘naar beneden’ te gaan voor een duik. Er is een strandje op maar zeven minuten lopen bij het nieuwe huis vandaan. Niet het mooiste strand om een hele dag door te brengen (stenen in plaats van zand), maar wel perfect om even te zwemmen.

‘s Avonds even een drankje doen? De leukste plekjes daarvoor zitten aan het strand. De zonsondergang krijg je er gratis bij.

Ook afspraken en feestjes met vrienden en kennissen vinden hier vaak plaats op het strand. Afgelopen zaterdag was er een afscheidsfeestje voor een Canadese kennis. Twee mensen namen hun barbecues en een berg vlees mee, iedereen had een paar biertjes en andere drankjes in de koelbox en zo brachten we gezellig een hele dag op het strand en in het water door.
Niet dat we daar een speciale reden voor nodig hebben, trouwens. We zijn met deze groep mensen ook weleens ‘zomaar’ naar het strand geweest. Het kan tenslotte. 

Nee, die nieuwe bikini was echt geen overbodige luxe…

 

Eerder verschenen op Franska.nl 

 ‘Ik trek dit even wat strakker, dan komen de billen beter uit.’ Ik onderdrukte mijn neiging om terug te deinzen en liet de man zijn gang gaan.
We stonden in een boetiekje waar we regelmatig langslopen. Al weken wees echtgenoot me op de bikini in de etalage. ‘Die vind ik mooi.’
Ik haalde dan nog net niet mijn schouders op. Het was inderdaad een mooie bikini, maar ik hád een bikini. En een lange, lange lijst met dingen waar ik liever geld aan uitgaf.
Maar nu was hij jarig. Om precies te zijn: hij was vandaag vijftig geworden. En ik had gezegd dat hij mocht kiezen wat we vandaag gingen doen. We hadden geluncht bij één van onze favoriete restaurantjes, een ijsje gegeten, wat rondgereden over het eiland en een half uurtje gewandeld door de stad. En toen reed hij ineens naar dat winkeltje.
‘Ik geef jou die bikini voor mijn verjaardag’, kondigde hij aan. Tja. Wat zeg je dan? Ik had natuurlijk kunnen weigeren, maar het was wel erg lief ook. En slim. Want hij weet dat ik zoiets nooit voor mezelf zou kopen.
Ook niet nu ik ‘een perfect figuurtje’ heb. Dat laatste zijn niet mijn woorden, maar die van de verkoper in het boetiekje. Fijn compliment, maar dat lijf wordt er echt niet jonger op. Dat wilde ik zeggen. En toen bedacht ik dat dát nu juist een argument was om nog één keer zo’n bikini te kopen die vooral uit koordjes bestaat. Trouwens, dit model had wel een strook stof tussen het broekje en het bovenstukje, zodat het precies mijn toch ietwat slappe buik bedekte.
Bovendien was mijn andere bikini wel bijna aan vervanging toe. En als ik een vriendin moest geloven viel het niet mee om op dit eiland een bikini te vinden die de boel een beetje bedekte. ‘Wat ik ook paste, overal hing mijn kont er half uit’, verzuchtte ze. Maar haar man zei dat hij die kont sowieso wel mooi vond, en had ze weleens om zich heen gekeken op het strand? Dat hoort er blijkbaar bij tegenwoordig.
Ik bekeek mezelf in de spiegel. De strakkere koordjes deden inderdaad iets met de billen. Geen idee hoe dat werkte, maar ze leken ineens jaren jonger. Toen had ik geen enkel argument meer om te weigeren.
Dus ging ik de volgende dag zwemmen in mijn nieuwe, opvallende bikini. En voelde me daar stiekem best lekker bij.

Hoewel we prachtige ideeën en plannen hebben (het terras uitbreiden, een balkon op de bovenverdieping, een zwembad, apartementen, een tropische wandeltuin…), is het simpelweg niet mogelijk omdat allemaal in een paar maanden voor elkaar te krijgen. Ten eerste omdat we niet genoeg tijd en energie hebben om dat allemaal te doen en ten tweede omdat we voor dat soort grote projecten moeten sparen.

Dus denken we in stappen en stap 1 is eigenlijk heel eenvoudig: zorgen dat het huis bewoonbaar wordt.
Ik realiseer me dat dat een wijd begrip is. Veel mensen willen dat hun huis min of meer af is voor ze verhuizen. Maar wij willen er gewoon zo snel mogelijk gaan wonen. Dat bespaart ons huur (voor het apartement waar we nu wonen) en diesel (omdat we er een half uur vandaan wonen en er minstens vier keer, maar meestal vaker per week naar toe gaan) en het zou het leven een stuk gemakkelijker maken. Op dit moment is het best lastig om ons werk en de renovatie te combineren. We hebben in het nieuwe huis nog geen elektriciteit of internet, dus we kunnen ons normale werk daar niet doen. Voor noodgevallen moeten we naar huis en het is ook niet mogelijk om er samen heen te gaan, waarna de één aan het huis werkt en de ander op de computer (maar wel af en toe even kan helpen als dat nodig is). Als we er eenmaal wonen zal dat allemaal veel soepeler gaan. Ons huis in Nederland hebben we ook grotendeels gerenoveerd terwijl we er woonden en dat ging prima.

Dit is wat we moeten doen om er zo snel mogelijk te kunnen wonen. Ik zal erachter zetten hoe ver we zijn, want inmiddels zijn we een maand bezig.

– electriciteit aanleggen in het hele huis (alle bedrading was gestolen) – daar is echtgenoot al vier weken mee bezig, maar het einde komt in zicht.

– waterleiding aanleggen (ook gestolen)
– op Aqualectra wachten om ons aan te sluiten. Dat kan even duren, zeker als ze ons als een nieuwe aansluiting gaan behandelen, want dan moet de hele installatie gekeurd worden..
– internet regelen – mee bezig
– het dak repareren  – gedaan (laten doen)! zie mijn column op Franska.nl
– beerput repareren of vervangen (we hebben op dit moment geen werkend toilet binnen) – komt morgen iemand voor!

Grote slaapkamer
– plafond verwijderen –  gedaan
– lamp ophangen (plafond ventilator), lichtschakelaar en stopcontacten
– airconditioning installeren
– muren schoonmaken (vleermuizenpoep) –  gedaan
– vloeren schoonmaken (vleermuizenpoep) –  gedaan
– ramen schoonmaken

Niet per se nodig, maar wel fijn voor we erin trekken:
– plafond installeren
– muren verven – mee bezig
– deur en kozijnen verven
– tralies voor raam verven

Kleine badkamer
– plafond verwijderen – gedaan
– plafond installeren
– lamp, schakelaar, stopcontact
– muren, vloeren en waskbak schoonmaken – gedaan
– kraan bij wasbak installeren
– kraan en douchekop bij douche installeren

Gangetje, trap
– plafond verwijderen –  gedaan
– licht, schakelaar en stopcontacten installeren
– muren schoonmaken –  gedaan
– vloeren schoonmaken –  gedaan< Niet per se nodig, maar wel fijn voor we erin trekken: – plafond installeren – muren schilderen

Grote badkamer
– muren en vloer schoonmaken
– plafond verwijderen
– aansluiting voor wasmachine (afvoer, kraan

Niet per se nodig, maar wel fijn voor we verhuizen:
– muren verven
– toilet vervangen, nieuwe afvoer aanleggen en aansluiten op beerput (de pijp is kapot en verstopt, er loopt geen water meer door) -> we gebruiken nu het buitentoilet, maar dat is ‘s nachts toch niet ideaal en bovendien is die beerput ook niet best
– wasbak installeren

Keuken
– kastjes en aanrecht schoonmaken –gedaan
– muren schoonmaken –  gedaan
– vloer schoonmaken –  gedaan
– ramen schoonmaken
– plafond verwijderen –  gedaan
– kast weghalen (die stinkt enorm en ik krijg het er niet uit, wat ik wel jammer vind, want het is een stevige kledingkast die ik anders best had kunnen gebruiken)
– lampen, schakelaars en stopcontacten installeren
– zorgen dat er een gasfles aangesloten kan worden voor mijn fornuis (een grote buiten, of een kleinere in één van de keukenkastjes)

niet per se nodig, maar wel fijn voor we verhuizen:
– plafond installeren
– muren schilderen

Buitentoilet
– schoonmaken –  gedaan
– water aansluiten
– deksel van deze beerput repareren (is aan het desintegreren) – komt morgen iemand voor
– electriciteit aansluiten (of lamp met zonnecellen ophangen)

Buiten
– buitenlichten installeren – is echtgenoot mee bezig
– onkruid en struiken rond het huis verwijderen om de muren en ramen te kunnen bereiken – bijna klaar, maar ik heb een grotere zaag nodig voor de heel grote exemplaren

Ook gedaan (was niet per se nodig, maar kwam zo uit):
– muren entreekamer schoongemaakt
– vloer entreekamer schoongemaakt
– vloer bovenkamer vastgezet en waar nodig vervangen

Dus…
We boeken vooruitgang, maar het is veel werk. Heel veel. Toen we de sleutel net hadden, dacht ik dat we met een paar weken zouden kunnen verhuizen. Maar inmiddels besef ik dat ik realistisch moet zijn. Dat kan gewoon niet. We zijn geen twintig meer en we kunnen niet onafgebroken doorstomen. Bovendien hebben we allebei nog ander werk dat ook door moet gaan, want anders hebben we geen geld voor de verbouwing.

We hopen nu dat we in augustus kunnen verhuizen (we dachten eerst nog voor juli), maar als het langer duurt, dan duurt het langer.
Mijn karakter en opvoeding vertellen me dat ik door moet zetten, maar het is toch eigenlijk wel verstandiger en gezonder en dus gewoon beter om het wat rustiger aan te doen. Niet alleen naar ons doel toe werken, maar ook genieten van de weg ernaar toe.
Poko poko, zeggen ze hier. Rustig aan.

Levenslessen kregen we gratis bij het huis…