Auteur: Geertrude

Een meerjarenplan

Geplaatst op door Geertrude

In de zomer van 2022, toen we door omstandigheden drie maanden in Nederland doorbrachten, begon ik met het breien van een restjesdeken.

Ik miste destijds het rustgevende effect van breien, maar wilde in ons vakantiehuisje geen enorme voorraad handwerkspullen gaan opslaan. Ook leek het me geen goed idee om voortdurend mutsen te breien (dat is mijn favoriete soort klein project), want inmiddels was de hele familie wel voorzien. Dus kocht ik een lange rondbreinaald en wat restjes garen bij de kringloopwinkel, zette een paar honderd steken op (ik heb ze niet geteld) en begon met breien.

Het idee was om iedere keer als we in Nederland waren, wat restjes te kopen (de kringloopwinkel daar heeft altijd zakjes met gesorteerde restjes liggen voor 80 cent) en dan steeds een stukje verder te breien. Ik had destijds nog wel het idee dat ik na een paar jaar toch wel een flink formaat deken zou hebben. Maar ja, in december 2022 werd onze eerste kleinzoon geboren en afgelopen december de tweede. En toen had ik dus ineens wel kleine projecten te breien. Ik breide af en toe een paar steekjes aan de deken en kocht zo nu en dan wat restjes, maar echt actief was ik niet. Dit was waar ik december 2024 eindigde:

Afgelopen zomer breide ik nog twee strepen, maar toen ik eenmaal wist dat er nog een kleinzoon onderweg was, bleef het daarbij.

Vorige week konden we vanwege de gladheid nergens heen en ik had weinig puf om nuttige dingen te doen. Dus pakte ik uit pure verveling de deken maar weer op. En ineens had ik de slag te pakken.

Het is een uitdaging voor mijn perfectionisme, dat moet ik eerlijk zeggen. Ik vind de kleuren niet echt bij elkaar passen en de manier waarop ik gewoon een nieuwe kleur meebrei als de vorige op is, geeft ongelijke strepen en overgangen die niet altijd even netjes zijn. Maar ik heb online meerdere restjesdekens gezien en het eindresultaat is altijd mooi. Of in ieder geval acceptabel.

Krijg ik het ooit af? Geen idee. Maar daar gaat het ook niet echt om.

Het is gewoon fijn om er regelmatig even aan te werken en te weten dat dit project altijd op me ligt te wachten als ik in Nederland ben en behoefte heb aan het rustgevende gevoel van een simpel breiwerkje.

Thuis!

Geplaatst op door Geertrude

Zondag zijn we dan toch naar huis gegaan. Er was al een tijdje geen nieuws meer over bijna-botsingen of gps-problemen. En Schiphol beloofde dat ondanks de vrieskou alle vluchten zouden vertrekken, dus daar gingen we dan maar vanuit.

In totaal hadden we anderhalf uur vertraging. Dat viel nog mee, al was de timing een beetje irritant. Het eerste half uur werd gemeld toen we net op het vliegveld waren (we hadden dus een half uur later kunnen vertrekken/opstaan) en de tweede melding kwam toen we net bij de gate aankwamen om te boarden (we hadden dus een uur langer comfortabel in de lounge kunnen zitten). Maar ach… dat zijn luxe problemen.

We hadden stoelen gereserveerd bij een achterwand, maar blijkbaar zaten we in een ander vliegtuig dan bij het inchecken de bedoeling was. Daardoor had ik nu een mevrouw achter me die heel kwaad werd toen ik mijn leuning naar achteren deed (want dan zaten haar nogal aanwezige benen klem), waardoor ik het grootste deel van de vlucht rechtop heb gezeten – niet prettig voor mijn rug en nek. Ik keek een serie die twijfelachtig begon en bij iedere aflevering steeds vreemder en uiteindelijk ronduit duister en gewelddadig werd. In de vijfde aflevering ben ik walgend afgehaakt. Daarna ben ik maar muziek gaan luisteren. Eigenlijk is dat sowieso prettiger, dat zou ik inmiddels moeten weten, maar ja, ik dacht iets boeiends gevonden te hebben. Ook luxe problemen overigens.

Na negenenhalf uur vliegen landden we veilig op Hato. En dat was tenslotte het belangrijkste. We namen een taxi naar huis, waadden door gras dat tot mijn heupen reikte naar de voordeur en toen waren we thuis.

We zijn wel vaker zes weken in Nederland geweest, maar deze keer voelde het alsof we een jaar weggebleven waren. Afgelopen jaar zijn we sowieso veel te vaak heen en weer gereisd. Vier keer totaal. Het was nodig, maar ik ben er voorlopig wel klaar mee. Acht vluchten, acht jetlags. Het wordt me een beetje te veel. Maar voorlopig (als er geen nare of rare dingen gebeuren in de regio of met de kinderen) blijven we hier.

Het huis ruikt muf, er zit overal spinrag, het is stoffig en de tuin is een puinhoop. Maar dat geeft allemaal niets. Mijn planten leven nog (min of meer, maar dat los ik wel op met wat water en aandacht) en drie van de vier katten hebben ons al begroet. We zijn thuis!

Zomaar wat foto’s 6

Geplaatst op door Geertrude

Ik was vrij laat met het ophangen van vogelvoer, maar daar is de afgelopen twee weken wel goed gebruik van gemaakt. De foto’s zijn van toen ze er net hingen, nu zijn alleen de vetbollen nog over. Ze hebben duidelijk wel een voorkeur voor zaadjes…

En natuurlijk moet ik ook wat sneeuwfoto’s plaatsen. In het echt was het trouwens veel mooier.

Kabels

Geplaatst op door Geertrude

Veel van mijn brei-inspiratie komt van het internet. En dan vooral de inspiratie óm te breien, niet zo zeer de patronen. Vooral in de VS lijkt het wel of het (voor breisters) volkomen normaal is om je hele familie met Kerst gebreide cadeautjes te geven. En zodra ze daarover beginnen te bloggen (meestal pas na de feestdagen) word ik enthousiast en wil ik dat ook gaan doen. Helaas vergeet ik het daarna altijd tot oktober of november en dan is het vrijwel onmogelijk om het nog voor elkaar te krijgen. Ik heb een paar keer sjaals, mutsen en cols voor iedereen gebreid, en dat was dan een leuke uitdaging, maar grotere projecten… nee, dat lukt niet.

Maar toen ik oma werd, besloot ik dat mijn kleinkinderen – naast het traditionele boek – ieder jaar een gebreid cadeau zouden krijgen. Nu is R. pas drie, maar tot nu toe is het gelukt.

Dit jaar breide ik een kabeltrui. Geen patroon, eigen ontwerp. (Zei ze achteloos – ondanks het simpele model klinkt het gemakkelijker dan het was)

Zoals je kunt zien aan mijn blote benen op de foto’s breide ik er thuis aan. Sterker nog, ik kreeg het truitje ruim op tijd af en nam het kant-en-klaar mee naar Nederland. Helaas maakte ik er thuis geen foto’s van, waardoor de enige foto die ik van het eindproduct heb niet erg best is (iets met donkere dagen…)

Ik gaf R. het pakje met de trui en het pakje met het boek tegelijkertijd. Hij pakte de trui eerst uit, keek er even naar en legde het zonder commentaar aan de kant. Gelukkig was hij over het boek een stuk enthousiaster (dit boek – aanrader voor wie iets leuks zoekt voor een driejarig jongetje dat dol is op auto’s).

Zijn vader zei echter direct: “Dat is het soort trui dat ik ook zou dragen.” En dat zie ik als een groot compliment.
Zijn moeder was er ook blij mee en ik kreeg een paar dagen later al een foto waarop R. de trui draagt. Hij kan er nog een beetje (boel) ingroeien, maar dat geeft niet. Dat komt vanzelf goed.

Missie geslaagd.

Voor volgende kerst moetmag ik twee truien breien. Misschien moet ik nu alvast garen kopen, zodat ik op tijd kan beginnen….

2026

Geplaatst op door Geertrude

Allereerst wil ik iedereen een heel fijn 2026 wensen.

Zo, dat staat er in ieder geval. Ik ben al een tijdje aan het dubben hoe ik dit stukje moet beginnen. Originele wensen zijn niet echt mijn sterkste kant en soms voelen standaardwoorden (zoals bovenstaande) niet echt geschikt, zeker als je weet dat er zoveel mensen zijn die hoogstwaarschijnlijk geen fijn jaar gaan krijgen. Maar de intentie is goed, zullen we maar denken.

Ik heb dit jaar niet echt goede voornemens (nooit eigenlijk), maar ik wil wel graag proberen structureel te blijven bloggen. Maar dat zei ik vorig jaar ook en we weten hoe dat afgelopen is…

Een van mijn grootste problemen waardoor ik het bloggen niet systematisch volhou, is dat ik te veel nadenk over wat ik wil schrijven. En áls ik dan eindelijk iets geschreven heb, ben ik te streng voor mezelf. Niet boeiend genoeg, te negatief, te persoonlijk, niet mijn verhaal. En dan post ik het maar weer niet. Wat ik dan dus ook weer jammer vind.

Maar goed, wat heb ik te vertellen… Er waren heel veel mooie momenten rond Kerst en Oud & Nieuw. Rustige lekker-thuis-hangen dagen, afgewisseld met familiebezoekjes. Heerlijk.

Er waren even wat medische zorgen over de jongste kleinzoon, maar dat is gelukkig allemaal goed afgelopen, dus daar wil ik niet te lang bij stil blijven staan.

Als alles goed gaat, gaan we komend weekend naar huis. Eigenlijk zouden we tweede Kerstdag al gaan, maar dat hebben we uitgesteld vanwege de bijna botsingen en de gps-storingen in het luchtruim rond Curaçao. Of we nu wel gaan, is nog niet honderd procent zeker, dat is afhankelijk van de ontwikkelingen in de regio. In principe gaan we wel, maar je weet nooit of het vliegverkeer weer wordt stllgelegd als het toch niet bij deze ene militaire actie blijft.

Eerlijk gezegd kan ik heel slecht tegen die onzekerheid, maar het is niet anders. Ik plan nu maar gewoon dubbel. Ik maak lijstjes voor wat ik moet (wil) doen voor we hier weggaan en wat ik wil doen als we daar aankomen, maar ben tegelijkertijd ook al aan het nadenken over hoe ik mijn leven wil inrichten als we hier nog langer blijven. Iets meer routines wat betreft het (overigens piepkleine) huishouden hier zou fijn zijn. En omdat ik verder niet zoveel te doen heb, wil ik een lijst met studiedoelen maken.
Dat is sowieso niet verkeerd, ook voor als we op Curaçao zijn, maar ik denk dat ik daar de eerste maand(en) veel tijd in de tuin zal doorbrengen. Het is daar namelijk groeiseizoen dus ik verwacht dat de boel flink overwoekerd is, zeker omdat ik nog niet echt klaar was met het verwijderen van ongewenste individuelen (doornstruiken, cactussen en duivelsnaaigaren bijvoorbeeld).

En zo springen mijn gedachten heen en weer tussen hier en daar… Ach ja, we zien het wel.

Kerst

Geplaatst op door Geertrude

Ik wilde eigenlijk een uitgebreid stukje over Kerst schrijven. Of misschien zelfs een kerstverhaal – dat was ooit traditie op mijn blog. Maar het lukt me niet om de juiste woorden te vinden.

Dus hou ik het bij een simpele wens: fijne feestdagen allemaal!

Frustratie en doorzettingsvermogen

Geplaatst op door Geertrude

Ik heb nog één babybreisel te delen: het dekentje. Ik schreef er hier al over. Wat ik nog niet vertelde, was dat ook die versie mislukte. Maar ik loop op de zaken vooruit, want ik wilde hier toch even een volledig overzicht geven van het-dekentje-in-zes-stappen

Versie 1 breide ik met een garen in meerdere kleuren, vergelijkbaar met wat ik voor het verrassingsvestje gebruikte, maar dan dikker en iets andere kleuren. Ik had twee van de vier bollen opgebreid, toen ik besefte dat dit dekentje amper groot genoeg zou worden voor een poppebedje. En meer van datzelfde garen kon ik niet kopen. Ik had wel nog twee bollen in een andere kleur, maar een vlugge berekening leerde me dat het nog niet groot zou genoeg worden.

Versie 2 begin ik te breien met garen dat ik op Curacao kocht. Ik gebruikte dit patroon. Na een centimeter of tien, kwam ik erachter dat mijn garen niet werkte. De kleur die naar de achtergrond moest verdwijnen (wit in de voorbeeldfoto) was dikker dan de hoofdkleur, waardoor het effect niet zo mooi was als in het voorbeeld. Bovendien raakte ik steeds de tel kwijt, waardoor ik bleef uithalen en corrigeren. Geen goed idee.

Versie 3 was simpeler. Ik besloot diagonale strepen te breien en werkte het af met een gehaakt picot randje. Helemaal tevreden was ik niet, maar het kon ermee door. Maar toen we na de 30 weken echo hoorden dat de baby een jongen was en géén meisje, zoals ze bij de 20 weken echo beweerd hadden, ging ik me zorgen maken over de kleur. Want de kersverse moeder had gezegd dat ze paars een mooie kleur vond (dat had ik kunnen weten), maar dit ging toch wel erg richting roze. Of toch niet? Twijfels, twijfels, twijfels.

Over versie 4 schreef ik al eerder. Toch maar iets anders proberen. Ik had nog heel veel gekleurd garen over van het vestje en ik had ook nog beige garen dat er bij zou passen. Ik volgde een patroon van Elizabeth Zimmerman, maar deed iets fout en het werd een heel raar geval.

Versie 5 begon ik met goede hoop. Ik snapte het patroon nu wel en ik had er vertrouwen in. Maar dit patroon luistert erg nauw en ik paste stiekem toch iets aan. Inplaats van “draad omslaan” om te meerderen, wat een gaatje produceert, maakte ik er dichte steken bij. Want gaatjes in babydekens zijn onderwerp van discussie (de vingertjes kunnen erin vast komen te zitten en dan zou -theoretisch- een vingertje afgeklemd kunnen worden). Maar daardoor werden de hoeken alweer niet volledig haaks en was het dekentje weer niet iets wat ik cadeau wilde geven. Inmiddels waren we al in Nederland en ik had het te roze dekentje niet meegenomen. Er zat dus niets anders op dan wéér opnieuw te beginnen.

Versie 6: eindelijk succes! Ik vond in de winkel (Zeeman) nog één bol van het gekleurde garen dat ik eerder al voor het vestje had gebruikt. Ja, ik had het vestje uit kunnen halen, maar dat vond ik toch ook zonde. Dus waagde ik het erop dat die ene bol me genoeg ruimte gaf om een heel dekentje in dat garen te breien. Iets dikkere naalden en alles in tricotsteek, want dat is de steek die het minste garen gebruikt. En jawel, het lukte! Ik had zelfs genoeg over om een randje te haken.

En dat is het verhaal over hoe ik maanden en maanden intensief aan het breien was voor het simpelste dekentje ooit.

Soms vraag ik me wel af hoeveel frustratie ik in dat dekentje meegebreid heb, maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat ik er enorm veel doorzettingsvermogen in verweven heb en dat ik uit liefde voor de baby en zijn ouders iets probeerde te maken waarvan ik hoopte dat ze er blij mee zouden zijn. Dat moet toch zwaarder wegen…

In ieder geval vinden mijn dochter en haar man het eindresultaat mooi. Hoewel ze bepaald geen tekort aan dekentjes hebben, wordt dit exemplaar regelmatig gebruikt. En daar doe ik het voor 😉

Zomaar een foto 5

Geplaatst op door Geertrude

Het uitzicht vanaf mijn plekje op de bank. Omdat ik heen en weer slinger tussen actief oma en moeder zijn en vervolgens uitgeput op de bank belanden, zie ik dit vaak deze weken. Maar dat geeft niet, het verveelt nooit. Het licht is steeds net even anders en af en toe rent er een eekhoorn voorbij.

Mijn camera is per ongeluk bij de kersverse ouders achtergebleven en die wonen niet om de hoek. En fotograferen met mijn telefoon… ik doe het wel als het niet anders kan, maar ik word er niet vrolijk van en ik ben nooit tevreden met de kwaliteit. Meer foto’s heb ik dus vandaag niet.

Verrassing

Geplaatst op door Geertrude

Dit is een vestje voor baby T.

Ja, ik weet het. Dat zie je er niet zomaar vanaf. Het lijkt een vormeloze lap. Maar dat is het leuke van dit patroon. Elizabeth Zimmerman noemt het de “Baby Surprise Jacket” en dat is een goede benaming, want het blijft toch een verrassing, ook als je het al vaker gebreid hebt.

Het is een vrij simpel patroon, alleen maar recht breien. Het enige waar je je hoofd bij moet houden is de meerderingen en minderingen, maar dat wijst zich vrij gemakkelijk. En als het eindresultaat, bovenstaande vormeloze lap, beetpakt en op de juiste manier vouwt…

Verrassing!

Dan hoef je alleen nog maar de naden aan de bovenkant van de mouwen dicht te zomen. En natuurlijk de juiste knoopjes uitzoeken en erop naaien.

Helaas is het vestje nog een tikje te groot voor baby T., maar dat probleem lost zichzelf op. En het patroon leent zich er ook nog voor om de mouwtjes langer te maken door er manchetten aan te breien, waardoor het waarschijnlijk mee kan tot hij een jaar oud is.
Ik breide dit vestje twee jaar geleden ook voor R., maar dan in een effen garen. Dat was ook mooi, maar dit zelfstrepende garen geeft een leuker effect.

In het kwadraat

Geplaatst op door Geertrude

Ongeveer anderhalve week geleden is onze tweede kleinzoon geboren. Ik ben min of meer bij de hele bevalling in het ziekenhuis geweest (verder geen details – het is niet aan mij dat verhaal te vertellen). En toen moeder en kind na een paar dagen naar huis mochten, heb ik een paar dagen bij hen gelogeerd als extra kraamhulp. Dat was heerlijk, maar wel vermoeiend, want ik was niet alleen bij elke voeding standby, maar om de kersverse ouders te ontlasten, heb ik ook tweemaal van half twee tot half vijf in de nacht met mijn kleinzoon opgezeten. Helaas vond T. dat een mooi tijdstip voor zijn huiluurtje 😉
Verder heb ik geholpen met het huishouden, de flesjes, boodschappen doen en eten koken. Oftewel… heel druk bezig geweest. Maar mij hoor je niet klagen, want het is fantastisch om zo dicht bij je kleinkind (en je dochter die net moeder geworden is) betrokken te zijn in die prille eerste dagen.

Maria Oomkens noemde grootmoeders “moeders in het kwadraat” en ik begin steeds meer te merken hoe wáár dat is. Als je dochter moeder wordt*, gaat er niet alleen een hoop liefde en zorg naar dat kindje, maar ook nog steeds naar je eigen kind. Ik stelde me aan de kraamverzorgster voor als “de moeder van de moeder” en op dat moment voelde ik dat sterker dan “oma”, omdat de baby lekker sliep en mijn dochter het even zwaar had.

Nu ben ik alweer een paar dagen “thuis” op de Veluwe. Inmiddels is onze oudste kleinzoon jarig geweest, wat we groots gevierd hebben met een paar uur in de dierentuin, gevolgd door het in ontvangst nemen van ons cadeau (een “ijskjaan”, net zoals de echte die hij een week eerder de dakkapel op hun dak had zien hijsen) en uren intensief spelen daarmee en met de enorme garage die de dag ervoor hij van zijn andere opa en oma kreeg. De dag werd afgesloten met zijn favoriete eten, patatjes.
Toen het bedtijd was, vroeg ik: “Heb je een fijne dag gehad?” Ik heb hem nog nooit zo hardgrondig “ja” horen zeggen.

En ja, ook hier geldt dat “in het kwadraat”, want het was heel fijn om mijn dochter (en schoonzoon) ontspannen te zien genieten van hun jarige zoon, in plaats van zich druk te maken in een huis vol bezoek. Het was voor ons allemaal een fijne dag.

* ik heb alleen dochters, dus ik kan niets zeggen over zoons die vader worden, maar ik neem aan dat het ongeveer net zo voelt