In de zomer van 2022, toen we door omstandigheden drie maanden in Nederland doorbrachten, begon ik met het breien van een restjesdeken.
Ik miste destijds het rustgevende effect van breien, maar wilde in ons vakantiehuisje geen enorme voorraad handwerkspullen gaan opslaan. Ook leek het me geen goed idee om voortdurend mutsen te breien (dat is mijn favoriete soort klein project), want inmiddels was de hele familie wel voorzien. Dus kocht ik een lange rondbreinaald en wat restjes garen bij de kringloopwinkel, zette een paar honderd steken op (ik heb ze niet geteld) en begon met breien.
Het idee was om iedere keer als we in Nederland waren, wat restjes te kopen (de kringloopwinkel daar heeft altijd zakjes met gesorteerde restjes liggen voor 80 cent) en dan steeds een stukje verder te breien. Ik had destijds nog wel het idee dat ik na een paar jaar toch wel een flink formaat deken zou hebben. Maar ja, in december 2022 werd onze eerste kleinzoon geboren en afgelopen december de tweede. En toen had ik dus ineens wel kleine projecten te breien. Ik breide af en toe een paar steekjes aan de deken en kocht zo nu en dan wat restjes, maar echt actief was ik niet. Dit was waar ik december 2024 eindigde:
Afgelopen zomer breide ik nog twee strepen, maar toen ik eenmaal wist dat er nog een kleinzoon onderweg was, bleef het daarbij.
Vorige week konden we vanwege de gladheid nergens heen en ik had weinig puf om nuttige dingen te doen. Dus pakte ik uit pure verveling de deken maar weer op. En ineens had ik de slag te pakken.
Het is een uitdaging voor mijn perfectionisme, dat moet ik eerlijk zeggen. Ik vind de kleuren niet echt bij elkaar passen en de manier waarop ik gewoon een nieuwe kleur meebrei als de vorige op is, geeft ongelijke strepen en overgangen die niet altijd even netjes zijn. Maar ik heb online meerdere restjesdekens gezien en het eindresultaat is altijd mooi. Of in ieder geval acceptabel.
Krijg ik het ooit af? Geen idee. Maar daar gaat het ook niet echt om.
Het is gewoon fijn om er regelmatig even aan te werken en te weten dat dit project altijd op me ligt te wachten als ik in Nederland ben en behoefte heb aan het rustgevende gevoel van een simpel breiwerkje.
Veel van mijn brei-inspiratie komt van het internet. En dan vooral de inspiratie óm te breien, niet zo zeer de patronen. Vooral in de VS lijkt het wel of het (voor breisters) volkomen normaal is om je hele familie met Kerst gebreide cadeautjes te geven. En zodra ze daarover beginnen te bloggen (meestal pas na de feestdagen) word ik enthousiast en wil ik dat ook gaan doen. Helaas vergeet ik het daarna altijd tot oktober of november en dan is het vrijwel onmogelijk om het nog voor elkaar te krijgen. Ik heb een paar keer sjaals, mutsen en cols voor iedereen gebreid, en dat was dan een leuke uitdaging, maar grotere projecten… nee, dat lukt niet.
Maar toen ik oma werd, besloot ik dat mijn kleinkinderen – naast het traditionele boek – ieder jaar een gebreid cadeau zouden krijgen. Nu is R. pas drie, maar tot nu toe is het gelukt.
Dit jaar breide ik een kabeltrui. Geen patroon, eigen ontwerp. (Zei ze achteloos – ondanks het simpele model klinkt het gemakkelijker dan het was)
Zoals je kunt zien aan mijn blote benen op de foto’s breide ik er thuis aan. Sterker nog, ik kreeg het truitje ruim op tijd af en nam het kant-en-klaar mee naar Nederland. Helaas maakte ik er thuis geen foto’s van, waardoor de enige foto die ik van het eindproduct heb niet erg best is (iets met donkere dagen…)
Ik gaf R. het pakje met de trui en het pakje met het boek tegelijkertijd. Hij pakte de trui eerst uit, keek er even naar en legde het zonder commentaar aan de kant. Gelukkig was hij over het boek een stuk enthousiaster (dit boek – aanrader voor wie iets leuks zoekt voor een driejarig jongetje dat dol is op auto’s).
Zijn vader zei echter direct: “Dat is het soort trui dat ik ook zou dragen.” En dat zie ik als een groot compliment. Zijn moeder was er ook blij mee en ik kreeg een paar dagen later al een foto waarop R. de trui draagt. Hij kan er nog een beetje (boel) ingroeien, maar dat geeft niet. Dat komt vanzelf goed.
Missie geslaagd.
Voor volgende kerst moetmag ik twee truien breien. Misschien moet ik nu alvast garen kopen, zodat ik op tijd kan beginnen….
Ik heb nog één babybreisel te delen: het dekentje. Ik schreef er hier al over. Wat ik nog niet vertelde, was dat ook die versie mislukte. Maar ik loop op de zaken vooruit, want ik wilde hier toch even een volledig overzicht geven van het-dekentje-in-zes-stappen
Versie 1 breide ik met een garen in meerdere kleuren, vergelijkbaar met wat ik voor het verrassingsvestje gebruikte, maar dan dikker en iets andere kleuren. Ik had twee van de vier bollen opgebreid, toen ik besefte dat dit dekentje amper groot genoeg zou worden voor een poppebedje. En meer van datzelfde garen kon ik niet kopen. Ik had wel nog twee bollen in een andere kleur, maar een vlugge berekening leerde me dat het nog niet groot zou genoeg worden.
Versie 2 begin ik te breien met garen dat ik op Curacao kocht. Ik gebruikte dit patroon. Na een centimeter of tien, kwam ik erachter dat mijn garen niet werkte. De kleur die naar de achtergrond moest verdwijnen (wit in de voorbeeldfoto) was dikker dan de hoofdkleur, waardoor het effect niet zo mooi was als in het voorbeeld. Bovendien raakte ik steeds de tel kwijt, waardoor ik bleef uithalen en corrigeren. Geen goed idee.
Versie 3 was simpeler. Ik besloot diagonale strepen te breien en werkte het af met een gehaakt picot randje. Helemaal tevreden was ik niet, maar het kon ermee door. Maar toen we na de 30 weken echo hoorden dat de baby een jongen was en géén meisje, zoals ze bij de 20 weken echo beweerd hadden, ging ik me zorgen maken over de kleur. Want de kersverse moeder had gezegd dat ze paars een mooie kleur vond (dat had ik kunnen weten), maar dit ging toch wel erg richting roze. Of toch niet? Twijfels, twijfels, twijfels.
Over versie 4 schreef ik al eerder. Toch maar iets anders proberen. Ik had nog heel veel gekleurd garen over van het vestje en ik had ook nog beige garen dat er bij zou passen. Ik volgde een patroon van Elizabeth Zimmerman, maar deed iets fout en het werd een heel raar geval.
Versie 5 begon ik met goede hoop. Ik snapte het patroon nu wel en ik had er vertrouwen in. Maar dit patroon luistert erg nauw en ik paste stiekem toch iets aan. Inplaats van “draad omslaan” om te meerderen, wat een gaatje produceert, maakte ik er dichte steken bij. Want gaatjes in babydekens zijn onderwerp van discussie (de vingertjes kunnen erin vast komen te zitten en dan zou -theoretisch- een vingertje afgeklemd kunnen worden). Maar daardoor werden de hoeken alweer niet volledig haaks en was het dekentje weer niet iets wat ik cadeau wilde geven. Inmiddels waren we al in Nederland en ik had het te roze dekentje niet meegenomen. Er zat dus niets anders op dan wéér opnieuw te beginnen.
Versie 6: eindelijk succes! Ik vond in de winkel (Zeeman) nog één bol van het gekleurde garen dat ik eerder al voor het vestje had gebruikt. Ja, ik had het vestje uit kunnen halen, maar dat vond ik toch ook zonde. Dus waagde ik het erop dat die ene bol me genoeg ruimte gaf om een heel dekentje in dat garen te breien. Iets dikkere naalden en alles in tricotsteek, want dat is de steek die het minste garen gebruikt. En jawel, het lukte! Ik had zelfs genoeg over om een randje te haken.
En dat is het verhaal over hoe ik maanden en maanden intensief aan het breien was voor het simpelste dekentje ooit.
Soms vraag ik me wel af hoeveel frustratie ik in dat dekentje meegebreid heb, maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat ik er enorm veel doorzettingsvermogen in verweven heb en dat ik uit liefde voor de baby en zijn ouders iets probeerde te maken waarvan ik hoopte dat ze er blij mee zouden zijn. Dat moet toch zwaarder wegen…
In ieder geval vinden mijn dochter en haar man het eindresultaat mooi. Hoewel ze bepaald geen tekort aan dekentjes hebben, wordt dit exemplaar regelmatig gebruikt. En daar doe ik het voor 😉
Ja, ik weet het. Dat zie je er niet zomaar vanaf. Het lijkt een vormeloze lap. Maar dat is het leuke van dit patroon. Elizabeth Zimmerman noemt het de “Baby Surprise Jacket” en dat is een goede benaming, want het blijft toch een verrassing, ook als je het al vaker gebreid hebt.
Het is een vrij simpel patroon, alleen maar recht breien. Het enige waar je je hoofd bij moet houden is de meerderingen en minderingen, maar dat wijst zich vrij gemakkelijk. En als het eindresultaat, bovenstaande vormeloze lap, beetpakt en op de juiste manier vouwt…
Verrassing!
Dan hoef je alleen nog maar de naden aan de bovenkant van de mouwen dicht te zomen. En natuurlijk de juiste knoopjes uitzoeken en erop naaien.
Helaas is het vestje nog een tikje te groot voor baby T., maar dat probleem lost zichzelf op. En het patroon leent zich er ook nog voor om de mouwtjes langer te maken door er manchetten aan te breien, waardoor het waarschijnlijk mee kan tot hij een jaar oud is. Ik breide dit vestje twee jaar geleden ook voor R., maar dan in een effen garen. Dat was ook mooi, maar dit zelfstrepende garen geeft een leuker effect.
Ik denk dat alleen ervaren breisters begrijpen wat bovenstaande foto betekent…. Voor alle anderen: dit is het teken dat iemand iets probeert te breien van een restje garen en niet zeker weet of ze wel genoeg heeft. Ik was een broekje voor baby T. aan het breien en dit was het restant toen ik nog aan de pijpjes moest beginnen. Met andere woorden: ik had 13 gram per pijpje over en geen idee of dat genoeg zou zijn
Eén pijpje gedaan. En…
Precies genoeg over!
Tenminste… Op dat moment realiseerde ik me dat ik ook nog een koordje moest breien. Maar gelukkig zat er onderin mijn mand met restjes toch nog een klein beetje van datzelfde groene garen.
En uiteindelijk had ik dit nog over.
Pff… breien saai? Dat ligt er maar aan. Dit was toch echt een soort van spannend. En grappig, want ik ging steeds sneller breien. Alsof je op die manier voorkomt dat het opraakt. Ik weet dat het onzin is, maar toch doe ik het altijd (ja, dit overkomt me vaker).
O wacht, nu willen jullie het eindresultaat natuurlijk ook graag zien.
Zo schattig!
Het koordje heb ik uiteindelijk toch weggelaten; het leek me niet comfortabel en was ook net nodig voor zo’n heel klein maatje. Het patroon komt uit Elizabeth Zimmermann’s Knitter’s Almanac.
Dit oude koffieblik was ooit van mijn grootouders, maar is nu al bijna een halve eeuw in mijn bezit. Als kind bewaarde ik er mijn knikkers in. Vooral de mooie, die waar ik niet mee knikkerde (want ik verloor altijd), maar die ik had om het hebben ervan. De verzameldrang zat er al vroeg in.
En eigenlijk zit er nu iets soortgelijks in. Knopen. Vooral mooie oude knopen en ook wat modernere. Maar ik doe wel mijn best om ze niet alleen maar te verzamelen. Als ik knopen nodig heb, ga ik dus eerst in mijn blik zoeken.
Voor een vestje dat ik voor het kleinkind-op-komst breide, moest ik vijf kleine knoopjes hebben. Dus gooide ik het blik leeg om knopen te “interviewen voor de baan” (uitdrukking van Amanda Soule, een inmiddels allang gestopte Amerikaanse blogster waar ik vroeger nogal idolaat van was).
Het is een proces dat je eigenlijk zou moeten filmen, want het is slecht te beschrijven. Kijken wat er is, denken wat er bij het vestje past, zoeken naar meer exemplaren van de kanshebbers. En maar roeren in die berg knopen. Meer exemplaren vinden is het grootste probleem, want ik heb vaak maar een paar dezelfde knoopjes. En nee, natuurlijk heb ik die niet allemaal netjes bij elkaar aan een draadje geregen. Dat zou wel efficient zijn, maar veel minder leuk.
Uiteindelijk vond ik zelfs zes van de zilverkleurige knoopjes links. Ik heb nog even gezocht naar de knoopjes rechts daarvan, want die vond ik op lego lijken en daar is de vader graag mee aan het hobbyen. Maar helaas het bleef het bij twee.
Daarna alles weer in het blik. Dat valt ook niet mee, want dat ding zit stampvol. Toen we emigreerden, heb ik alles wat niet in het blik paste, weggedaan. Ik was ooit begonnen met dat blik, maar stiekem waren er nog wat potjes en blikjes bijgekomen. Die wilde ik niet allemaal verschepen, dus de helft van mijn knopenverzameling moest wat weg. Het was wel een lastig proces, want ik wilde natuurlijk vooral de simpele plastic kun-je-overal-kopen-knopen wegdoen, niet de mooie, bijzondere en/of ouderwetse knoopjes, en alles zat doorelkaar, maar het is gelukt. Alles wat ik heb, past (met moeite) in het blik. En eigenlijk voelt het wel goed om niet zo extreem veel te hebben.
Hoewel…
Toen mijn vader naar een verpleeghuis ging en we zijn huis moesten leegruimen, vonden we in een kast zowel mijn moeders knopendoos, als die van mijn oma. Ik ben de enige in de familie die echt aan handwerken doet, dus ik had ze vast wel mogen hebben. Maar ik was streng voor mezelf en stopte ze in een verhuisdoos. Geen idee waar ze nu zijn; ik denk bij mijn zusje. Of weg. Soms heb ik er spijt van. Want wie weet wat voor schatten er in die dozen zaten? Maar ja. Wat moet ik met zoveel knopen?
“Ach, stof is plat en knopen zijn klein.” Dat zei ooit iemand in een reactie op datzelfde Amerikaanse blog, toen Amanda (alweer) een grote hoeveelheid knopen en een stapel lapjes bij de kringloop gevonden had. Ik vond het briljant en ik heb het een tijdje als smoes gebruikt. Maar het voelde toch echt niet goed. Ik ben geen minimalist, maar ik hou er ook niet van om onnodig grote voorraden te hebben.
Ik hoorde van de week iemand in een filmpje praten over SABLE – stash accumulated beyond life expectancy; meer voorraad hebben dan je in je leven zult kunnen gebruiken. En dat je dat dus niet moet doen. In dit geval ging het over quiltstoffen, maar hetzelfde principe is natuurlijk toepasbaar op veel meer dingen. Breiwol bijvoorbeeld. En knopen.
Waarschijnlijk zou ik er dus nog veel minder “mogen” bezitten. Maar ik hou het bij mijn blik.
Het is trouwens wel een wonderlijk blik. Want dit is toch al de derde of vierde keer dat ik er een serie knopen heb uitgehaald, en hij blijft vol. En wat er op de foto hieronder naast ligt, heb ik er uiteindelijk ook nog in gekregen.
Maar zolang het bij dat ene blik blijft, vind ik het prima. Dan zie ik wel of mijn kinderen uiteindelijk een vol blik erven of dat ik het allemaal gebruikt heb voor ik stierf (ik betwijfel het). Of is dat een goede reden om er toch drie te hebben? Hoeven ze er geen ruzie om te krijgen 😉
Ik had eigenlijk het dekentje voor het kleinkind-op-komst al af, maar ik twijfelde heel erg over de kleur. Dus toen ik de andere breisels van mijn lijstje klaar had, besloot ik een tweede poging tot een dekentje te doen, met heel andere kleuren. Ik had sowieso behoefte aan het soort breiwerk waar je min of meer gedachteloos aan verder kunt breien terwijl je praat, een filmpje kijkt of gewoon helemaal nergens aan denkt. Breien werkt bij mij altijd goed tegen piekeren en een stevige deadline hebben helpt ook nog eens tegen emotie-eten, omdat ik minder geneigd ben doelloos door het huis (in de richting van koelkast en voorraad) te zwerven.
Ik wist al dat het krap zou worden (dochter M. is vandaag precies 37 weken zwanger), maar dat gaf dus niets. Het kon, als ik doorwerkte. Ik breide het hele weekend bijna aan een stuk door (af en toe rust houden is wel belangrijk om geen last van mijn -zeer lichte vorm van- arthritis te krijgen) en het dekentje groeide en groeide en groeide.
En tegelijkertijd groeide er, heel ver in de achtergrond, diep onder al mijn piekergedachten, de twijfel of ik het wel goed deed. Het patroon komt uit Knitter’s almanac van Elizabeth Zimmermann. Ik ben groot van van EZ, vooral door de manier waarop ze haar patronen schrijft. Ze gaat ervan uit dat breisters zelf nadenken en dat vind ik leuker dan naald-voor-naald-steek-voor-steek-beschrijvingen volgen.
“I deliberately keep my knitting notes vague, because tastes vary, and your brains are as good as mine anyway.” – The Opinionated Knitter
In dit patroon (Square Shawl – February), stond dat je een bepaalde volgorde van steken (1 recht, draad omslaan, 1 recht, draad omslaan, recht tot eind) moest herhalen op elke naald van elke 2e ronde. Ik weet nog dat ik in het begin dacht: dat is een gekke manier om een rechte hoek te maken. Want in haar andere boeken doet ze het heel anders. Maar ja, als EZ het zegt, moet het wel goed zijn.
Dus ik breide, en breide, en breide.
Zag dat de hoeken wel op een heel bijzondere manier ontstonden. Maar nogmaals, als EZ het zegt…
Dus ik breide, en breide, en breide.
Tot ik iets had dat bijna 70 cm in het vierkant zou moeten zijn. En toen kwam ik erachter dat geen van de hoeken haaks waren.
Toch maar eens op het internet gezocht hoe andere mensen het patroon geïnterpreteerd hebben. En ja, die hadden wat ik in het begin verwacht had. Elke hoek had een lijn van één enkele steek met meerderingen aan weerszijden naar het midden toe en dat in vier hoeken. Dat geeft een mooie vierkante deken. Maar in het patroon stond dat je die steken moest herhalen en dát was wat ik had gedaan.
Boekje er weer bij gepakt. Nu toch maar even verder iets gelezen.
“There will of course be one more stitch at the beginning of the needle each increase round.”
Zucht… Beginnersfout. Als ik mensen advies geef over het breien van patronen zeg ik altijd: lees eerst het hele patroon. Anders kan het zomaar zijn dat je pas als je bijna klaar bent met het breien van een vest erachter komt dat je elke zoveel naalden knoopsgaten had moeten maken – vraag maar niet hoe ik dat weet 😉 (Geldt ook voor het koken van recepten, trouwens. Lees eerst het hele recept. Anders kan het zomaar zijn dat iets een nacht in de koelkast moet staan, terwijl je het over een half uur op tafel wilde zetten. Maar dat terzijde.)
Overlegd met echtgenoot, die meestal de eerste is die me tegenhoudt als ik iets uit wil halen omdat er een foutje in zit (want hij vindt me veel te perfectionistisch). Maar nee, een deken die niet vierkant is, en ook geen andere logische vorm heeft, en bovendien niet plat wil liggen… het is echt geen gezicht. Uithalen was echt de enige optie.
En nu ben ik dus terug bij af. Bovenstaande foto geeft de huidige voortgang weer (in zwartwit, want dan blijft de kleur een verrassing als de dochter meeleest). Ik heb deze week geen tijd om hele dagen te breien, dus ik ben bang dat het niet afkomt voor we weggaan. En nu kan ik het natuurlijk meenemen, maar dan heb ik nog steeds tijd nodig en het zou zomaar kunnen dat de baby heel binnenkort geboren wordt. Dus… dochter M., hou je dat kind nog even binnen tot ik klaar ben met breien?
P.S. Ja, er wordt hier flink gepiekerd, over van alles en nog wat. Dit speelt een rol, naast alle andere (geo)politieke onrust. Maar het meeste is niet mijn verhaal, maar (vooral/ook) dat van andere mensen, dus ik kan er niet dieper op in gaan. We moeten maar gewoon afwachten hoe alles zich ontwikkelt. In de woorden van Elizabeth Zimmermann: “Now, let us all take a deep breath and forge on into the future; knitting at the ready.”
Ik dacht dat het misschien ook wel leuk zou zijn* om over mijn breiwerkjes te bloggen, maar toen ik een foto maakte, bedacht ik ineens dat er een grote kans is dat de dochters dit blog ook binnenkort een keer tegenkomen. Ik kan (wil) dus niets kan laten zien wat voor hen een verrassing moet zijn. En laat ik de laatste tijd nou vooral voor de kleinkinderen aan het breien zijn…
(* Dat klinkt simpeler dan het was. Ik ben vaak bang dat ik mezelf met dit soort blogposts in een bepaald hoekje neerzet, waardoor mensen op mijn blog afknappen voor ik de kans heb gekregen te laten zien wie ik ben en wat ik doe. Maar ja. Dit ben ik. Ik brei. Ik heb kleinkinderen. En daarnaast doe en ben ik nog veel meer, wat uiteindelijk uit weer andere blogposts zou moeten blijken. Vandaar dat ik dit toch maar plaats.)
Kleinzoon R. is al bijna drie en ik probeer ieder jaar met kerst iets gebreids cadeau te geven. In 2023 was dat een bivakmuts en wanten (omdat ik eerder dat jaar al een vest voor hem had gebreid), in 2024 een trui en dit jaar wordt het weer een trui.
Voor breisters die nieuwsgierig zijn naar de patronen: het vestje is de Baby Surprise Jacket van Elizabeth Zimmerman (uit The Opiniated Knitter) , het patroon van de bivakmuts is de Chilly Day Balaclava van Drops, de wantjes heb ik zonder patroon gebreid, het lichtblauwe truitje is Flax van TinCanKnits (pas op met dit patroon! De kindermaten vallen erg klein, twee of drie maten groter breien kan geen kwaad).
Kleinkind T. wordt binnenkort geboren. Voor R. breide ik destijds als kraamcadeau een mutsje, slofjes, twee vestjes, een mouwloos truitje en een deken.
(van het mutsje en de slofjes zijn geen foto’s, maar die zijn groen, net als het vestje in de eerste foto)
Dus. De lat ligt hoog. Ik ga niet precies dezelfde dingen maken, maar ik wil wel graag hetzelfde aantal items geven. Ik ben er bijna, maar ik kan er dus weinig van laten zien. Behalve dan het mutsje en de slofjes, want die heb ik al gegeven en ik heb er deze keer zelfs een foto van, al geeft die de kleur niet goed weer – het garen is hemelsblauw.
Zowel mutsje als slofjes zijn gebreid zonder patroon.
Ha, zo heb ik stiekem tóch een breiblogje geschreven, maar dan met “oud werk”. Recentere breisels volgen nog 😉 En misschien ga ik binnenkort ook wel eens uitgebreid in op de vraag waaróm ik breien zo leuk vind…
p.s. voor wie het zich afvraagt: ja, alle gelinkte patronen zijn in het Engels. Ik heb pas echt goed leren breien via Engelstalige patronen en kan die nu beter ontcijferen dan Nederlandstalige.
