Ik was vrij laat met het ophangen van vogelvoer, maar daar is de afgelopen twee weken wel goed gebruik van gemaakt. De foto’s zijn van toen ze er net hingen, nu zijn alleen de vetbollen nog over. Ze hebben duidelijk wel een voorkeur voor zaadjes…
En natuurlijk moet ik ook wat sneeuwfoto’s plaatsen. In het echt was het trouwens veel mooier.
Het uitzicht vanaf mijn plekje op de bank. Omdat ik heen en weer slinger tussen actief oma en moeder zijn en vervolgens uitgeput op de bank belanden, zie ik dit vaak deze weken. Maar dat geeft niet, het verveelt nooit. Het licht is steeds net even anders en af en toe rent er een eekhoorn voorbij.
Mijn camera is per ongeluk bij de kersverse ouders achtergebleven en die wonen niet om de hoek. En fotograferen met mijn telefoon… ik doe het wel als het niet anders kan, maar ik word er niet vrolijk van en ik ben nooit tevreden met de kwaliteit. Meer foto’s heb ik dus vandaag niet.
Hier moest ik om lachen… Vrachtwagentje van de Albert Heijn. “Je kunt ons best om een boodschap sturen.” En dan halen ze die bij de ALDI?
Ik zag een rood-met-witte-stippen-paddestoel. Deze keer was ik Spillebeen voor; hij was nog heel (ik heb verder alleen steeltjes gezien).
Ik probeer regelmatig te gaan wandelen in het bos, maar ik heb wat moeite met de kou en het gebrek aan licht. Zondag scheen de zon. Dat gaf een heel ander beeld.
Deze week is gesplitst in twee delen. Net als ik. Dat is hoe een jetlag voelt – voor mij dan. Alsof een deel van mij nog daar is. Het duurt altijd een week voor ik weer heel ben.
Op Curaçao:
Een groot contrast met Nederland (we zitten op de Veluwe):
Ik maakte een wandeling door het bos en zag paddestoelen. Dat is lang geleden. Meestal zijn we pas half december in Nederland en dan is het (nog) koud(er) en erg druk, dus kom ik meestal niet aan wandelen toe.
Dat is onze tuin. En ja, dat is een varken, dat water komt drinken bij het drinkbakje voor de katten dat automatisch gevuld wordt als de palmbomen water krijgen. Helaas draaide hij net zijn kop af toen ik afdrukte, maar ik vond de foto toch duidelijk genoeg om hem hier te plaatsen.
Varkens komen hier in het wild voor of eigenlijk moet ik zeggen: ze zijn hier verwilderd. Varkens zijn ooit op alle Caribische eilanden uitgezet door de eerste kolonisten, zodat schipbreukelingen altijd iets te eten zouden kunnen vinden. Helaas hebben die beesten veel van de oorspronkelijke vegetatie opgegeten, dus helemaal perfect was dat idee niet.
Deze bleef wel netjes zitten voor de foto. Ik denk dat het een gestreepte anolis is, maar ik weet het niet zeker, want een aantal websites zeggen dat die – inclusief staart – wel 28 cm lang kunnen worden en zo groot heb ik ze nog nooit gezien.
Haarbal is een van de vier katten die bij ons eten en rondhangen. Gek genoeg lijkt hij geen last te hebben van zijn dikke vacht; hij is juist de enige van het stel die echt langdurig op schoot komt liggen.
Zonsondergang, gezien vanaf ons terras. Ik zou iedere dag een foto kunnen maken en dan zijn ze toch allemaal anders. Het verveelt dan ook nooit.
Ik denk dat dit een wekelijks terugkerende blogpost wordt. Het geeft me de vrijheid om foto’s te posten zonder me druk te maken over thema’s en zonder moeite te hoeven doen er een samenhangend verhaal bij te schrijven. En hopelijk geeft dat me het zetje dat ik nodig heb om mijn camera weer vaker op te pakken.
Het plantje met de paarse bloemetjes is Ruellia tuberosa L. In het Nederlands bospetunia (denk ik). Ik ben erg blij dat deze bloemetjes nu spontaan in mijn tuin groeien. Bloemen in de tuin zijn hier niet zo vanzelfsprekend als in Nederland, zeker als je voorzicht bent met je waterrekening. Dit bloemetje groeit hier als onkruid langs de kant van de weg. Ik heb er eentje voorzichtig uitgetrokken, meegenomen en in een pot verzorgd. Inmiddels heeft hij zichzelf uitgezaaid en zie ik in de tuin (als het genoeg geregend heeft) regelmatig de mooie paarse bloemetjes opkomen.
Suikerdiefje. En ja, dat is suiker aan zijn snavel. Ik geef ze ‘s ochtends een klein beetje, puur omdat het zo leuk is om ze rond dat bakje te zien fladderen. Nu het geregend heeft en er volop bloemetjes en besjes groeien, is het niet zo druk, maar in de droge tijd vliegen er tientallen af en aan. Zo leuk om te zien!
In het papiamentu heet deze vogel barika hel, gele buik. Op zich duidelijk, ware het niet dat er meer vogels met gele buiken zijn. Maar die heten anders 😉
Alweer een regenboog. Die zien we hier veel. Het is hier zelden volledig bewolkt. Buien drijven over, waarna direct de zon weer doorkomt en die combinatie zorgt voor regenbogen. Maar ik blijf ze prachtig vinden.
… nam ik even wat tijd om regendruppels op de bladeren te bewonderen (en op de foto te zetten)
…en vanochtend maakte ik een foto van de regenboog in de wolken (en de volle maan in de bovenste foto).
(Het helpt duidelijk niet om alleen maar te dénken over wat ik nu precies met mijn blog wil – want dan blog ik dus gewoon driekwart jaar helemaal niet – , dus vanaf vandaag ga ik wat dingen uitproberen, gewoon om te kijken wat ik leuk vind en wat op de lange termijn ook vol te houden is. )