Categorie: persoonlijk

Ik luister en kijk altijd met een licht leedvermaak naar oudere echtparen in de supermarkt.
Je kent ze vast wel. De vrouw wil gewoon even boodschappen doen, maar manlief is gepensioneerd en wil ‘gezellig’ mee.
Het begint vaak al met gekibbel over de route door de winkel. Want de meeste ervaren huisvrouwen lopen een vast rondje om hun vaste producten blindelings te kunnen vinden, terwijl de man rondkijkt en reageert op wat hij ziet. Ik denk dat je dat terug zou kunnen voeren op de oertijd, waarin de mannen jaagden en de vrouwen verzamelden. (Of mag je dat soort dingen tegenwoordig ook al niet meer zeggen?)
Daarna volgen discussies over de producten die manlief in het karretje legt, terwijl die niet op haar lijstje staan. Of die ze nooit koopt omdat híj ze nooit kan of wil eten.
En het eindigt meestal met de man die verheugd uitroept: ‘O leuk, ze hebben ook gereedschap in de aanbieding.’ Om vervolgens met veel enthousiasme in de bakken te duiken. Waarop de vrouw een diepe zucht slaakt, maar – als ze verstandig is – zwijgt.

Wij zijn niet oud en gepensioneerd. Maar ook niet echt jong meer en wij zijn op meerdere gebieden best ouderwets. Boodschappen doen is dus mijn taak. En dat doe ik bijna altijd alleen.
Maar aangezien echtgenoot nog herstellend is en maar op halve kracht werkt, zei hij vorige week ineens: ‘Ik ga gezellig mee.’
Tja. Geen probleem. Leuk juist. Net als wanneer we op vakantie zijn.
Het eerste gangpad ging goed. Min of meer. Ik vroeg of hij de pure chocolade die we nog hadden lekker vond. Ja, die was goed, zei hij. En legde vervolgens een doos zeebanket in het karretje. Want dat vindt hij nog lekkerder. Nou ja. Vooruit dan maar.
Toen wilde ik een bocht maken om het volgende gangpad te nemen. Maar hij zag verderop iets boeiends. Dus hoorde ik mezelf vrij kattig zeggen: ‘Ik ga deze kant uit, want anders raak ik in de war.’
Hij knikte afwezig en liep vervolgens toch naar het andere boeiende. Toen ik hem ingehaald had, legde hij een doos Turkse pizza’s in het karretje.
‘Waarom koop je die nooit?’
‘Omdat jij niet goed tegen gluten kan.’
Nu ben ik dol op Turkse pizza’s, dus als hij het risico op buikpijn wilde nemen, vond ik het best.
Wel begon ik langzaam de overeenkomst tussen ons en de oudere echtparen die ik zo graag afluister te zien. Maar ach, het zou allemaal wel loslopen.
En toen viel zijn blik op de bakken in het midden van dat pad.
‘Leuk, ze hebben gereedschap in de aanbieding!’ Enthousiast dook hij in de bakken.
Ik slaakte een diepe zucht. Maar ik was verstandig, dus ik zweeg.

(foto van Pexels.com)

Iedereen zei dat we ons huis zo kwijt zouden zijn. Buren, mensen om ons heen, de makelaar. Dus toen het anderhalve week in de verkoop stond en we nog niet eens één kijker hadden gehad, kregen we het toch een beetje benauwd.
En toen de buurman aan de ene kant gezellig een steiger in zijn voortuin zette, en de andere buurman precies de dag voor de Open Huizen Dag de geplande (tijdelijke) cabin voor zijn schoonouders tussen onze huizen ging plaatsen, sloeg de paniek toe, zeker toen we iets opvingen over ‘3 meter hoog’. Uh… wat?
‘Dan weten we zeker dat het niet verkocht wordt,’ deed echtgenoot net zo negatief als ik me stiekem ook voelde. Want we wilden nu wel gewoon helemaal afscheid nemen en dan door met leuke dingen.
Gelukkig viel het mee. De steigerbuurman werkte zijn verfklus af en verwijderde de steiger. En de cabin was lang zo lelijk (en zo hoog) niet als we vreesden.
Toch bleven we negatief. Toen we de volgende dag in een schoon en opgeruimd huis zaten te wachten tot het elf uur was, waren we het volledig eens: ‘Er komt vast niemand.’
Nou.
Tja.
Dat hadden we mis.
Even na elven kwam het eerste stel en daarna liep het storm. We hadden bedacht dat ik de rondleiding zou geven – als er tenminste iemand kwam – en dat ik echtgenoot zou roepen voor eventuele technische details. Maar het kwam er op neer dat we steeds allebei tegelijkertijd met een ander stel bezig waren. Pas om half twee konden we even rusten om een boterham te eten en tussen twee en drie kwamen er nog drie stellen. In totaal hebben we elf keer ons huis laten zien.
Wat nog niet meevalt in de praktijk. Gelukkig zijn we allebei vooral heel trots op alles wat we hier de afgelopen jaren gedaan hebben, dus erover praten was niet moeilijk. En als we niet naar Curaçao wilden, zouden we hier niet weg willen, dus we hoefden ook geen problemen te verzwijgen of mooier te maken dan het is.
Natuurlijk weet je nooit of mensen die op zo’n open dag binnenlopen ook echt potentiële kopers zijn, maar het gaf in ieder geval hoop.
‘Misschien hebben we binnenkort een bod,’ durfde echtgenoot het zelfs hardop uit te spreken. We zijn allebei weer een beetje positiever. En dat leeft wel zo prettig.

(foto van Pexels.com)

Als schrijver en redacteur had ik er natuurlijk eigenlijk al ruim van te voren iets over moeten weten en dan had ik er als blogger vooraf over kunnen schrijven, in plaats van nu het al bezig is, maar ik hoorde het toevallig zaterdag op de radio. Deze week (6 tot 13 oktober) is het de Week van het Nederlands. Wat dat inhoudt? Dat lees je op huishoudhobbels.nl

De vraag werd zo vaak gesteld dat ik hem uiteindelijk zelfs opgenomen heb in het lijstje met veelgestelde vragen (daar is die pagina tenslotte voor). Wanneer komt je volgende boek uit? En het antwoord was dat ik het simpelweg niet wist.

Maar… (tromgeroffel)… ik weet het nu wel. Vorige week rondde ik eindelijk een heel boek af, na een aantal losse flodders en frustrerende mislukkingen. Hoewel ik nog wat puntjes op de i moest zetten, was het ver genoeg af om te geloven dat er weer een boek zou kunnen verschijnen. Ik mailde mijn uitgever of hij het wilde hebben en voor wanneer het dan ingepland zou kunnen worden. Ik hoopte op ‘misschien wel’ en nam aan dat het nog wel een jaartje of anderhalf zou duren. Uitgevers plannen ver vooruit.

Het antwoord kwam een dagje later.
‘Ja, graag.’
En alsof dat al geen reden tot juichen was, kwam er achteraan: ‘Ik heb door omstandigheden een gaatje in het fonds voor volgend voorjaar, dus als je op tijd klaar kunt zijn met die puntjes…’

Dat moet lukken. Al moet ik er ‘s nachts voor doorwerken.

Voorjaar 2019, tien jaar na het verschijnen van mijn eerste boek en drie jaar na het verschijnen van mijn tiende boek, zal mijn elfde boek verschijnen. Ik ben er blij mee!

Verder kan en mag ik er nog niet veel over zeggen, maar ik zal in de loop van de komende maanden regelmatig een tipje van de sluier oplichten.

Als je echt goed op de hoogte wilt blijven is het een goed idee om je in te schrijven voor mijn nieuwsbrief, want ik ben van plan om die – nu ik ook echt iets te vertellen heb – weer wat vaker te gaan versturen. Bovendien krijg je bij inschrijving direct een gratis verhaal dat verder nergens te lezen is. En het zou zomaar kunnen dat ik nog meer voordeeltjes ga verzinnen voor mijn nieuwsbrieflezers…

foto van Pexels.com

Steeds als ik denk dat het leven niet hectischer kan worden, blijk ik dat verkeerd te hebben gezien. Ons leven op dit moment is een mix van leuke dingen (ja, toch ook wel) en heel veel gedoe. Echtgenoot is afwisselend ziek en zo vol energie dat hij niet bij te houden is (voor mij dan). Het huis gaat waarschijnlijk volgende week in de verkoop (als ik de laatste dingen opgeruimd, schoongemaakt en gewied heb) en daar heb ik zeer gemengde gevoelens over, maar geen tijd om daarbij stil te staan. We hebben weer een paar weken op Curaçao gepland staan, en het zou zomaar kunnen dat we daarvoor of vlak daarna moeten verhuizen naar een tijdelijk plekje ergens in Nederland (dat hebben we dus nog niet geregeld, want dat weten we nog niet). Verder heb ik regelmatig een redactieklusje (waar ik erg blij mee ben!) en eigenlijk nog een berg schrijf- en blogplannen. Maar ik denk dat het nog even duurt voor ik aan dat laatste toe kom.
Wat ik hiermee wil zeggen? Dat ik echt wel regelmatig wil bloggen. Dat ik elke dag wel iets bedenk wat ik zou willen schrijven/fotograferen/bespreken. Maar dat het er simpelweg even niet van komt. Breien doe ik trouwens ook vooral op de Spoedeisende Hulp. Het opgewonden stukje dat ik daarover wil schrijven zit ook nog in de pijplijn, maar in ieder geval kun je gemakkelijk een hele muts breien als je daar vijf uur (!) doorbrengt zonder dat er echt iets gedaan wordt.
Nou ja. In ieder geval. Het loopt zoals het loopt en het komt vast wel goed. En zodra het weer een beetje goed komt, zal ik dat hier weer melden. Maar ik kan niet beloven dat dat volgende week al is…

‘Zal ik Dave vermoorden? Of is het beter als ik Willem laat verdwijnen? Misschien is moord wel erg heftig. Een ontvoering? Is dat beter?’
Je ziet niets bijzonders aan mij. Een magere, vrij lange vrouw van middelbare leeftijd, bruin haar in een piekerige vlecht, meestal gekleed in een simpel jurkje of een spijkerbroek met t-shirt, die regelmatig dromerig voor zich uit zit te kijken. Je zou verwachten dat zo iemand peinst over wat ze vanavond zal gaan koken, of droomt over een leuke jurk die ze wil kopen of nadenkt over nieuwe plantjes in de tuin… nou ja, iets simpels.

…lees verder op Hebban.nl 

foto van Pexels.com

Er zijn weinig foto’s waar ik op sta, want meestal ben ik degene die de camera vasthoudt. En dat komt me eigenlijk wel goed uit, want ik ben zelden tevreden met hoe ik op een foto sta.
Een van de dochters heeft een jaar in Engeland gestudeerd en had daar een paar Chinese vriendinnetjes. Die gaan graag en dus ook veelvuldig op de foto, met iedereen waar ze mee omgaan. Dochter vond dat in eerste instantie een ramp, maar leerde van een van die dames hoe je zorgt dat je er altijd goed op staat. Uitproberen voor de spiegel tot je de juiste houding en gezichtsuitdrukking gevonden hebt en dat blijven oefenen. Sindsdien staat deze dochter altijd leuk op de foto. Wel altijd op dezelfde manier, maar dat is normaal tegenwoordig.
Ik besefte dat ineens toen ik laatst een vrouw zat te observeren. Ze zat een terrasje verderop, bij het hippe zaakje waar je heerlijke smoothies kunt krijgen. Zegt men. Wij zijn daar niet zo van.
Zij duidelijk wel. Lekker generaliserend, ja. Maar toch. Ik vond haar echt zo’n smoothietype. En die zijn meestal ook goed in selfies. Echt waar. Ze keek al geroutineerd rond voor ze ging zitten en zat toen voor de perfecte achtergrond. Want natuurlijk moest ze een foto maken.
Het was heel fascinerend om te zien hoe ze dat deed. Zodra ze met die stok en de daarop bevestigde telefoon in de weer ging, veranderde ze totaal. Ging rechterop zitten, draaide haar bovenlichaam, strekte haar nek, sperde haar ogen open en vertrok geroutineerd haar mond in een stralende lach. Best mooi eigenlijk. Maar niet zichzelf. Ze drukte af en veranderde weer in haar eigen ik. Controleerde het resultaat. Daar was iets niet helemaal goed aan, dus deed ze het hele riedeltje nog een keer. En werd toen definitief zichzelf.
Later die dag zag ik een ouder echtpaar, bezig met het maken van een spontane foto met de zonsondergang op de achtergrond. Het duurde een half uur voordat de vrouw tevreden was. Maar dat kwam vooral door hem, want zij zette gewoon haar selfiegezicht op. Hij had er geen, dus deed hij aandoenlijk zijn best te blijven lachen. En dat viel niet mee. Ik begreep hem helemaal, want zo voel ik me ook als ik op de foto ga.
Misschien moet ik toch eens voor de spiegel mijn selfiegezicht gaan oefenen?

Foto van pexels.com

Tijd is relatief. Dat wist ik al en dat besefte ik weer toen bleek dat een ritje naar het ziekenhuis met de ambulance véél langer leek te duren dan hetzelfde ritje met onze eigen auto. En dat was vreemd, want met onze eigen auto reed ik géén honderdzestig over de snelweg en stopte ik wél netjes bij alle stoplichten in plaats van met loeiende sirenes om de wachtende auto’s heen te rijden.
Dat het zo lang leek te duren had natuurlijk te maken met het feit dat echtgenoot achter in die ambulance lag met een hart dat rare dingen deed.
Vanuit zo’n bijrijdersstoel heb je goed zicht op de onhandige manier waarop automobilisten reageren als ze een sirene horen. Sommigen hebben er lak aan en doen gewoon wat ze van plan waren. Anderen raken min of meer in paniek en doen dan vreemde dingen.
Als ik zelf achter het stuur zit, behoor ik tot de laatste categorie. Ik vind autorijden best leuk, maar we wonen in een zeer drukke omgeving, dus je moet er je hoofd bij houden. En dan ineens, een sirene. Eerst rondkijken. Waar? Achter me? Voor me? Zijweg? Moet hij erlangs waar ik ben?
Dan inschatten wat het handigst is. Opzij gaan? Of juist blijven rijden zodat hij over de vluchtstrook kan? Moet ik bij het stoplicht doorrijden zodat ik de weg niet blokkeer? Of juist zorgen dat het kruispunt vrij blijft?* En wat doen de mensen voor mij? Want als zij een andere beslissing nemen, blokkeer ik de boel alsnog. Enzovoorts.
Pas als de ambulance voorbij is, vraag ik me af wat er aan de hand is en hoop ik dat alles goed komt met de patiënt. Dat hoort er ook bij. Als ik thuis een sirene hoor – en dat is eigenlijk best vaak, want we wonen vlakbij een rondweg – krijg ik er toch altijd even een naar gevoel bij. Het zou je kind of je vader of je moeder maar zijn.
Of je man.
In het ziekenhuis bleek het geen hartaanval te zijn, maar een aangeboren probleempje dat zich een halve eeuw verborgen heeft weten te houden en op zich niet dodelijk is.
Er moet wel geopereerd worden.
Tijd is relatief. Uit ervaring weet ik dat de tijd héél langzaam lijkt te gaan als je op een wachtlijst staat…

* voor mensen die ook twijfelen over regels en gedrag in deze situatie: hier wordt het duidelijk uitgelegd

foto van Pexels.com

‘Curaçao huilt omdat wij weggaan,’ deed echtgenoot dramatisch toen het op onze laatste dag ‘s ochtends al begon te regenen.
‘Het was vast eerder andersom,’ dacht een dochter die we dit verhaal vertelden. Maar dat viel mee. We hadden geen zin om weg te gaan, maar echt een probleem was het deze keer niet. We wisten dat we snel weer terug zouden zijn en dat we steeds dichter bij het moment kwamen dat ‘naar Curaçao’ officieel en legaal ‘naar huis’ betekent, terwijl ‘naar Nederland’ dan een vakantiemomentje is.
Curaçao vond het echter verschrikkelijk dat we weggingen en bleef de hele ochtend huilen. We besloten dan maar niet te gaan zwemmen. Onze geleende auto hadden we laten wassen, maar werd stiekem toch weer vuil. De laatste schoonmaakronde van ons appartement werd er ook een beetje lastig door, want we bléven modder naar binnen lopen. Maar het lukte allemaal.
Op Hato leverden we de koffers in en besloten het laatste uurtje buiten door te brengen, want het was inmiddels droog. Al een half uur zelfs. Blijkbaar had het eiland zich ermee verzoend dat we weggingen, wilde ik net tegen echtgenoot beweren toen het weer begon te spetteren.
We bleven nog even zitten, maar toen het ophield met zachtjes regenen zijn we toch maar naar binnen gegaan.
Door het raam bij de gate zagen we dat het daarna zelfs ophield met ietsjes harder regenen. Het begon namelijk tropisch te storten en dat duurde langer dan normaal. Veel langer zelfs.
De Curaçaose vlag zag het niet meer zitten. Die hing nat en zielig naar beneden. De Nederlandse vlag daarentegen deed oer-Hollands van ‘je bent toch niet van suiker!’ en wapperde vrolijk in de steeds sterkere wind.
Als we echtgenoots ideeën serieus nemen, moeten we melden dat het eiland zich daarna pas echt op ging winden over ons dreigende vertrek. Onweer. En niet zo’n klein beetje ook.
Het hielp. Eventjes. Ruim een half uur vertraging omdat we niet mochten vertrekken. Sterker nog, we mochten niet eens aan boord. Maar uiteindelijk gaf het eiland het op. Het onweer rommelde langzaam steeds verder weg, de regen stopte. De Curaçaose vlag ging weer wapperen.
En wij stapten in het vliegtuig. Huilen deden we niet toen we eindelijk opstegen (meestal moeten we toch wel een traantje wegpinken), want het was maar een afscheid voor tien weken.
Dachten we.