Categorie: persoonlijk

Op de één of andere manier kom ik altijd tijd tekort.
Vroeger had ik daar ook wel reden voor. Ik had drie jonge kinderen, er was een periode met twee banen en ik had zelfs een tijdje twee huizen bij te houden. Ik schreef daar wel eens stukjes over en ik word al moe als ik dat nu teruglees.

Maar tegenwoordig… Ik heb nog één kind thuis, maar daar heb ik echt zoveel werk niet aan. Sterker nog, ze helpt minimaal met de afwas en meestal met meer. Verder heb ik eigenlijk maar één baan en die is niet zo heel zwaar. Oké, ik doe de boekhouding voor een stuk of wat bedrijven, maar dat zijn allemaal vrij kleine. En met boekhoudingen is het precies andersom als met kinderen, aan de kleine heb je niet zoveel werk (hoewel ik persoonlijk vind dat je aan pubers het allermeeste werk hebt, maar dat terzijde).

Je zou denken dat ik zeeën van tijd overhoudt. Maar dat valt tegen. Ik kan niet meer zo hard als toen, dat scheelt natuurlijk ook, maar dat is niet de enige reden. Het is gewoon een feit dat ik altijd meer probeer te doen dan ik kan. Toen ik tien jaar geleden één huis verkocht en één baan opgezegd had, besloot ik ineens dat ik maar eens een boek moest gaan schrijven. En toen ik de tweede baan ook opgezegd had om tijd vrij te maken om er meer te schrijven, kreeg ik er ineens zo ongeveer ieder jaar een boekhouding bij. Bovendien vond ik spontaan dat ik van alles best zelf kon naaien, begon ik zelf groente te kweken en kreeg ik ook nog eens het breivirus te pakken. En dan hebben we het niet over de ideeën over borduren, met de hand quilten en tekenen die regelmatig door mijn hoofd spoken.

Volgens mij is het gewoon een natuurwet. De wet van het behoud van tijdgebrek. Want ik ben niet de enige die er last van heeft, dat weet ik wel. Er zijn veel meer mensen zoals ik, die als ze één uur hebben, meteen twee uur aan plannen verzinnen. En volgens mij is het nog exponentieel ook. Als je twee uur hebt, verzin je vier uur aan plannen en bij drie uur zit je al op de negen.
Een oplossing heb ik er niet voor. Er is tenslotte ook geen oplossing voor zwaartekracht. Je moet er gewoon mee leven. Het is zoals het is.

Toen eindelijk mijn tiende boek af was en het huishouden weer enigszins onder controle, besloot ik dat ik weer eens wilde proberen om iedere week een schrijfsel te produceren. Maar ik wil ook nog de kasten opruimen (welke? alle!), verhalen schrijven, foto’s in albums stoppen, aan een nieuw boek beginnen en…

Tja, dat bedoel ik dus. Altijd tijd tekort. Ik probeer er maar mee te leven. Want eigenlijk is het ook wel leuk om zoveel plannen te hebben. Ik moet gewoon prioriteiten te stellen, keuzes te maken en me verder niet druk te maken. Het komt allemaal wel. Veel van de dingen die ik allang niet meer daadwerkelijk op een to-dolijstje zet (want die lijst werd steeds maar langer en daar werd ik niet gelukkiger van) hoeven niet per se te gebeuren en zeker niet nu direct.

Waarom ik ervoor koos alle andere dingen te laten wachten en eerst dit stukje te schrijven?
Omdat ik er zin in had.
En dat is eigenlijk best een goede reden, vind ik.

Het lijkt wel of al mijn verhalen over uitstapjes die verder gaan dan even boodschappen doen beginnen met verkeersproblemen. Maar ja, dat is dan ook gewoon zo. Ik schijn nooit ergens gewoon naar toe te kunnen gaan. En deze keer was het niet de schuld van de Tom. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik naar Stationsstraat 57 moest en daar leidde hij me prachtig naar toe. Hij kon er niets aan doen dat ik te lui was geweest om in mijn papieren te kijken waar toch duidelijk nummer 137 stond. Dus reed ik maar weer eens een extra rondje en parkeerde toen mijn auto recht voor de deur van waar ik moest zijn. Dat deed een alarmbelletje rinkelen dus liep ik nog even naar het begin van de straat en daar stond een bord dat aangaf dat het een zone was waar je maximaal anderhalf uur mocht parkeren. Dat was dus niet handig, want ik wilde een hele dag blijven. Maar het vak waar ik stond had geen blauwe streep, dus misschien gold het daarvoor niet? Ik besloot het binnen te gaan vragen en kon daarna dus direct terug naar mijn auto, op weg naar een plek waar ik wél de hele dag mocht staan. Ik was gelukkig niet de eerste die door het gebrek aan blauwe strepen in de war was en ook niet de laatste. Er bleven mensen binnenkomen, weer weggaan en dan een tweede entree maken. Dat was dan weer een troost.

Met een goed geparkeerde auto kon ik eindelijk gaan doen waarvoor ik kwam: bijpraten met mijn collega’s van het Valentijngenootschap. De zaterdag voor Valentijnsdag hebben wij gereserveerd voor een jaarvergadering in de ochtend en een publiek festival in de middag. En daar leefde ik al een tijdje naar toe.
Wat er op de vergadering besproken werd is natuurlijk eigenlijk alleen bestemd voor onze leden, al kan ik wel verklappen dat we ons collectief verbaasd hebben over de wel erg beperkte ruimte voor het bekend maken van de winnaar van de Valentijnprijs bij “Tijd voor Max” afgelopen vrijdag (vanaf ongeveer 31:30). Ik had het toen nog niet gezien, maar voor ik dit schreef heb ik even via die link hierboven gekeken en inderdaad, twintig seconden per boek is wel erg karig. Het is ook wel erg jammer dat de winnares niet eens de kans krijgt om te reageren voor er alweer naar een ander onderwerp overgestapt wordt.

Aan de andere kant: we waren wel op televisie (ik niet, maar “we” als romantische schrijfsters). Wie weet helpt dat met de bekendheid en ook met het aantal bezoekers van het festival. Dat was gelukkig wel heel gezellig, maar er hadden best nog wat meer lezers bij gekund. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd tenslotte.

Ik liet me overhalen tot een kwartiertje Zentangle tekenen. Dat was eigenlijk wel een aanrader, al is dat gepriegel mijn ding niet echt. Het zou zomaar kunnen dat ik het stiekem nog een paar keer ga proberen. Verder kon je een chocoladehart versieren, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ik betwijfel of die een uur in mijn eentje naar huis rijden overleefd zou hebben. Je kon ook nog iets met klei doen en er waren kraampjes waar je nog gauw een cadeautje kon kopen voor een geliefde en natuurlijk waren er ook een aantal van onze boeken te koop. Op de achtergrond zongen de dames van “The Lasses” en er was volop koffie, thee, limonade en koek verkrijgbaar. Bovendien – daar draaide het tenslotte om – waren er heel wat bekende en minder bekende schrijfsters, herkenbaar aan hun naambordjes en beschikbaar voor een gesprekje over hun werk. Een professionele fotograaf zorgde ervoor dat niemand met een telefoontje hoefde te rommelen om met hun favoriete auteur op de foto te kunnen. Vorig jaar lukte het niet, maar door deze opzet heb ik nu wel een mooie foto van mij en een zeer enthousiaste fan van wie ik regelmatig lieve mailtjes krijg. Omdat ik niet weet of zij er prijs op stelt om open en bloot op mijn website te staan heb ik haar er maar even afgeknipt. (geplaatst met toestemming van de betrokkene)

Verder was er niemand die mij kende. Tja. Ik weet dat mijn boeken echt gelezen worden, maar blijkbaar zijn mijn lezers net als ik: we komen niet zoveel buiten de deur. Er was wel een mevrouw die ál de boeken van Gerda van Wageningen had en ook veel van de andere schrijfsters. Mijn naam kwam haar in ieder geval wel bekend voor en ze beloofde thuis op internet te kijken of ze mijn boeken kon vinden. Wie weet heeft ze dan volgend jaar ook wel al mijn boeken in bezit, want dat is met die tien stuks van mij toch een stuk minder lastig dan met honderddertien van Gerda.

Om half drie werd in de grote kerkzaal de Valentijnprijs officieel uitgereikt. Marjan van den Berg praatte het geheel aan elkaar en gaf de genomineerde schrijfsters wat nog wat extra tijd om over hun boeken te vertellen. Zelf had ze de boeken ook allemaal gelezen, wat een extra prettige ondertoon aan gesprek gaf, want ze wist duidelijk waar de schrijfsters het over hadden. Om eerlijk te zijn had ik alleen die van Elly Koster gelezen, maar de andere vier staan nu wel op mijn lijstje, want ze lijken me allemaal even goed. De wildcard, het boek dat de meeste publieksstemmen gekregen had, ging dit jaar weer naar Suzanne Peters, deze keer voor haar boek Gebroken glas. Marjan merkte nog op dat het maar goed is dat Suzanne ons nieuwste bestuurslid is en verantwoordelijk wordt voor social media, want ze schrijft blijkbaar niet alleen goede boeken, maar weet ook haar achterban te bereiken.

Reina Crispijn was de winnares, iets wat iedereen dus al wist. Ze legde nog even uit waarom ze zo enorm verbaasd keek toen de winnaar op televisie bekend gemaakt werd: “Ik dacht dat José ging winnen en ik zat te bedenken dat ik me verheugde op het gezicht dat ze zou trekken als ze het hoorde. Het duurde even voor het tot me doordrong dat het mijn naam was die genoemd werd.”
De interviews werden afgewisseld met intermezzo’s. The Lassies brachten nog een viertal nummers, Ina van der Beek sprak over liefde en las haar eigen gedichten voor en Mary Schoon liet ons zien hoe zij lezingen en schrijversavonden invult. Daarna kreeg Reina nogmaals, en nu officieel, de prijs overhandigd van Eppo van Nispen tot Zevenaar, de directeur van het CPNB. Deze kwam overigens binnen met een geheimzinnig pakket in zijn armen, bedekt met een deken, dat later een met helium gevulde hartvormige ballon voor Gerda van Wageningen bleek te zijn.

Na afloop kon er nog even nagepraat worden in de boekhandel die een paar huizen verderop zat. Ik ben niet lang gebleven en dat is maar goed ook. Want als ik mezelf had toegestaan om echt lekker rond te snuffelen in die prachtige winkel, was ik zeker niet met lege handen naar huis gegaan. (Mocht je ooit in de buurt van Ermelo zijn, dan is het zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen aan boekhandel Riemer & Walinga). Overigens ging ik nu ook niet met lege handen naar huis, want ik kreeg ook zo’n leuke goodybag mee naar huis, waar ik thuis een boek van één van onze schrijfsters, een Margriet en nog wat andere leuke dingen in vond.

En thuis…wachtte mij een romantisch valentijndiner, maar daar ga ik verder niet over uitweiden 😉

(nog meer foto’s en verslagen vind je bij Elly, José en Conny)

Het lijkt wel of al mijn verhalen over uitstapjes die verder gaan dan even boodschappen doen beginnen met verkeersproblemen. Maar ja, dat is dan ook gewoon zo. Ik schijn nooit ergens gewoon naar toe te kunnen gaan. En deze keer was het niet de schuld van de Tom. Ik was er namelijk van overtuigd dat ik naar Stationsstraat 57 moest en daar leidde hij me prachtig naar toe. Hij kon er niets aan doen dat ik te lui was geweest om in mijn papieren te kijken waar toch duidelijk nummer 137 stond. Dus reed ik maar weer eens een extra rondje en parkeerde toen mijn auto recht voor de deur van waar ik moest zijn. Dat deed een alarmbelletje rinkelen dus liep ik nog even naar het begin van de straat en daar stond een bord dat aangaf dat het een zone was waar je maximaal anderhalf uur mocht parkeren. Dat was dus niet handig, want ik wilde een hele dag blijven. Maar het vak waar ik stond had geen blauwe streep, dus misschien gold het daarvoor niet? Ik besloot het binnen te gaan vragen en kon daarna dus direct terug naar mijn auto, op weg naar een plek waar ik wél de hele dag mocht staan. Ik was gelukkig niet de eerste die door het gebrek aan blauwe strepen in de war was en ook niet de laatste. Er bleven mensen binnenkomen, weer weggaan en dan een tweede entree maken. Dat was dan weer een troost.

Met een goed geparkeerde auto kon ik eindelijk gaan doen waarvoor ik kwam: bijpraten met mijn collega’s van het Valentijngenootschap. De zaterdag voor Valentijnsdag hebben wij gereserveerd voor een jaarvergadering in de ochtend en een publiek festival in de middag. En daar leefde ik al een tijdje naar toe.
Wat er op de vergadering besproken werd is natuurlijk eigenlijk alleen bestemd voor onze leden, al kan ik wel verklappen dat we ons collectief verbaasd hebben over de wel erg beperkte ruimte voor het bekend maken van de winnaar van de Valentijnprijs bij “Tijd voor Max” afgelopen vrijdag (vanaf ongeveer 31:30). Ik had het toen nog niet gezien, maar voor ik dit schreef heb ik even via die link hierboven gekeken en inderdaad, twintig seconden per boek is wel erg karig. Het is ook wel erg jammer dat de winnares niet eens de kans krijgt om te reageren voor er alweer naar een ander onderwerp overgestapt wordt.

Aan de andere kant: we waren wel op televisie (ik niet, maar “we” als romantische schrijfsters). Wie weet helpt dat met de bekendheid en ook met het aantal bezoekers van het festival. Dat was gelukkig wel heel gezellig, maar er hadden best nog wat meer lezers bij gekund. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd tenslotte.

Ik liet me overhalen tot een kwartiertje Zentangle tekenen. Dat was eigenlijk wel een aanrader, al is dat gepriegel mijn ding niet echt. Het zou zomaar kunnen dat ik het stiekem nog een paar keer ga proberen. Verder kon je een chocoladehart versieren, maar dat heb ik maar niet gedaan. Ik betwijfel of die een uur in mijn eentje naar huis rijden overleefd zou hebben. Je kon ook nog iets met klei doen en er waren kraampjes waar je nog gauw een cadeautje kon kopen voor een geliefde en natuurlijk waren er ook een aantal van onze boeken te koop. Op de achtergrond zongen de dames van “The Lasses” en er was volop koffie, thee, limonade en koek verkrijgbaar. Bovendien – daar draaide het tenslotte om – waren er heel wat bekende en minder bekende schrijfsters, herkenbaar aan hun naambordjes en beschikbaar voor een gesprekje over hun werk. Een professionele fotograaf zorgde ervoor dat niemand met een telefoontje hoefde te rommelen om met hun favoriete auteur op de foto te kunnen. Vorig jaar lukte het niet, maar door deze opzet heb ik nu wel een mooie foto van mij en een zeer enthousiaste fan van wie ik regelmatig lieve mailtjes krijg. Omdat ik niet weet of zij er prijs op stelt om open en bloot op mijn website te staan heb ik haar er maar even afgeknipt. (geplaatst met toestemming van de betrokkene)

Verder was er niemand die mij kende. Tja. Ik weet dat mijn boeken echt gelezen worden, maar blijkbaar zijn mijn lezers net als ik: we komen niet zoveel buiten de deur. Er was wel een mevrouw die ál de boeken van Gerda van Wageningen had en ook veel van de andere schrijfsters. Mijn naam kwam haar in ieder geval wel bekend voor en ze beloofde thuis op internet te kijken of ze mijn boeken kon vinden. Wie weet heeft ze dan volgend jaar ook wel al mijn boeken in bezit, want dat is met die tien stuks van mij toch een stuk minder lastig dan met honderddertien van Gerda.

Om half drie werd in de grote kerkzaal de Valentijnprijs officieel uitgereikt. Marjan van den Berg praatte het geheel aan elkaar en gaf de genomineerde schrijfsters wat nog wat extra tijd om over hun boeken te vertellen. Zelf had ze de boeken ook allemaal gelezen, wat een extra prettige ondertoon aan gesprek gaf, want ze wist duidelijk waar de schrijfsters het over hadden. Om eerlijk te zijn had ik alleen die van Elly Koster gelezen, maar de andere vier staan nu wel op mijn lijstje, want ze lijken me allemaal even goed. De wildcard, het boek dat de meeste publieksstemmen gekregen had, ging dit jaar weer naar Suzanne Peters, deze keer voor haar boek Gebroken glas. Marjan merkte nog op dat het maar goed is dat Suzanne ons nieuwste bestuurslid is en verantwoordelijk wordt voor social media, want ze schrijft blijkbaar niet alleen goede boeken, maar weet ook haar achterban te bereiken.

Reina Crispijn was de winnares, iets wat iedereen dus al wist. Ze legde nog even uit waarom ze zo enorm verbaasd keek toen de winnaar op televisie bekend gemaakt werd: “Ik dacht dat José ging winnen en ik zat te bedenken dat ik me verheugde op het gezicht dat ze zou trekken als ze het hoorde. Het duurde even voor het tot me doordrong dat het mijn naam was die genoemd werd.”
De interviews werden afgewisseld met intermezzo’s. The Lassies brachten nog een viertal nummers, Ina van der Beek sprak over liefde en las haar eigen gedichten voor en Mary Schoon liet ons zien hoe zij lezingen en schrijversavonden invult. Daarna kreeg Reina nogmaals, en nu officieel, de prijs overhandigd van Eppo van Nispen tot Zevenaar, de directeur van het CPNB. Deze kwam overigens binnen met een geheimzinnig pakket in zijn armen, bedekt met een deken, dat later een met helium gevulde hartvormige ballon voor Gerda van Wageningen bleek te zijn.

Na afloop kon er nog even nagepraat worden in de boekhandel die een paar huizen verderop zat. Ik ben niet lang gebleven en dat is maar goed ook. Want als ik mezelf had toegestaan om echt lekker rond te snuffelen in die prachtige winkel, was ik zeker niet met lege handen naar huis gegaan. (Mocht je ooit in de buurt van Ermelo zijn, dan is het zeker de moeite waard om een bezoekje te brengen aan boekhandel Riemer & Walinga). Overigens ging ik nu ook niet met lege handen naar huis, want ik kreeg ook zo’n leuke goodybag mee naar huis, waar ik thuis een boek van één van onze schrijfsters, een Margriet en nog wat andere leuke dingen in vond.

En thuis…wachtte mij een romantisch valentijndiner, maar daar ga ik verder niet over uitweiden 😉

(nog meer foto’s en verslagen vind je bij Elly, José en Conny)

Toen er een tijdje geleden een dochter met een vers rijbewijs op stap ging met mijn auto en mopperde dat mijn navigatiesysteem maar een raar ding was, had ik de neiging om hem te verdedigen. Toegegeven, ik heb ook wel eens gemopperd op mijn Tom (zo noem ik hem, maar eigenlijk is het niet dát merk). Hij heeft wat kuren en dat wordt erger naarmate hij ouder wordt (want hij weet niet alle nieuwe routes en updaten gaat niet meer), maar tegenwoordig hebben Tom en ik zelden problemen. Of zou dat komen doordat ik hem nog maar zo weinig gebruik? Ik rijd eigenlijk alleen nog maar mijn vaste rondje naar de supermarkt en de kringloopwinkel en daar heb ik hem niet bij nodig.

Vrijdag was ik in Amersfoort, bij een bijeenkomst over het leenrecht, of eigenlijk over het verdwijnen van de inkomsten die wij schrijvers en vertalers daaruit hebben. Al met al een heftig onderwerp, maar ook meteen een gelegenheid om gezellig te praten met bekende en onbekende collega’s (ik heb de hele middag met een heel aardige mevrouw gepraat en naast haar gezeten maar ik weet haar naam niet meer – ik schaam me diep). Ik liep samen met Marjan van den Berg en haar gezelschap naar buiten en zei nog (als reactie op Marjans mededeling dat zij altijd de weg nog wist, ook in een vreemde stad): “Ik verdwaal altijd. Ik loop zelfs in een winkelstraat de verkeerde kant uit en kom er meestal pas na een heel stuk lopen achter dat ik die winkels al gezien heb.” En ik bedacht nog dat ik gelukkig mijn Tom had om me weer veilig thuis te brengen.

Ik volgde dus Marjan naar de parkeergarage en vond gelukkig vrij snel mijn auto terug (was vergeten erop te letten op welke verdieping ik stond). Ik reed naar buiten, zwaaide onderweg nog even naar Marjan en bedacht toen dat de Tom nog aan moest. Die had me op de heenweg feilloos op het goede adres gebracht, dus ik had er wel vertrouwen in. De terugweg is altijd gemakkelijk om in te stellen: je kiest gewoon “thuis”. Dat deed ik dus fluitend. Helaas was het navigatiesysteem de verbinding met de satelliet een beetje kwijt. Dat vond ik niet zo gek, want het was een parkeergarage onder een plein. Daar komt zo’n signaal van heel ver weg niet zo gemakkelijk doorheen. Het duurt dan heel even voor we weer verbinding hebben. Dat is een kwaaltje van Tom waar ik allang aan gewend ben.

Ik deed dus wat ik altijd doe in zo’n geval, koos op de gok welke kant ik op moest en wachtte tot Tom zou zeggen dat ik om moest keren omdat ik fout gegokt had. Want zo gaat dat. Ik kies altijd fout. Zelfs als ik dat besef en dan de andere kant op ga. Deze keer dacht ik namelijk eerst “rechts” en daarom ging ik links. Maar het had dus rechts moeten zijn.

Dat heb ik helemaal zelf bedacht overigens, want Tom liet me vreselijk in steek. Hij bleef zoeken naar het signaal, dat blijkbaar onvindbaar was. En ik maar dwalen over grachtjes en via allerlei smalle eenrichtingsstraatjes. Uiteindelijk zei ik maar zelf “keer om!” en ben ik teruggegaan naar waar ik vandaan kwam. Wat tot mijn verbazing nog lukte ook. Ik reed weer langs het plein met de parkeergarage en ging nu de andere kant maar op. Als ik meteen rechts was gegaan had ik vrijwel direct een kruispunt gezien met borden richting Utrecht. Tja.

Op het moment dat ik dat kruispunt zag, zag de Tom eindelijk ook weer wat. En dus riep hij enthousiast: “naar links”. Ik zei nog: “Dat klopt niet, ik moet naar Utrecht, niet naar Amsterdam.” Maar ik ben geneigd te denken dat Tom er meer verstand van heeft dan ik, dus ik schoof nog gauw twee banen op om toch maar naar links te gaan. Maar net toen ik daar was, zei hij: “nee, naar rechts, je moet richting Utrecht.”
Eh ja, dat zei ik toch al? Maar het heeft weinig zin om kwaad te worden op een apparaat, zelfs als dat ding een naam heeft. Dus schoof ik maar gauw weer twee banen terug, wat nog net ging.

Daarna moesten we nog allerlei rare kronkels maken en verdwaalde ik bijna weer, maar dat was niet zijn schuld. Er waren twee routes naar Utrecht, maar bij de tweede moest je dan wel heel erg opletten, anders reed je er voorbij. Dat was nieuw en stond dus niet goed in Toms geheugen. En het regende en het was donker en ik had honger, dus ik reed er inderdaad bijna voorbij. Maar het ging dus nog net goed.

Daarna hadden we nog even een discussie omdat hij bleef beweren dat ik de snelweg richting Den Haag moest hebben, maar wat er ook op de borden stond, geen Den Haag. Gelukkig is Rotterdam voor mij ook de goede kant uit, dus liet ik me niet van de wijs brengen.
Toen eindelijk Den Haag ook op de lijst plaatsnamen op de borden verscheen (en Rotterdam er even niet op stond), zei Tom stoïcijns: “E30 richting Rotterdam.”
Lolbroek.

Uiteindelijk kwam ik veilig thuis. Wel na een heftige file, maar daar kon de Tom dan weer niets aan doen. En dat is maar goed ook, want anders ging ik er toch serieus over denken om hem met pensioen te sturen…

Volgens mij moet het in heel Nederland (en België) te horen zijn geweest: de zucht van opluchting die ik slaakte toen ik vrijdagmiddag eindelijk het manuscript van “Alleen is maar alleen” naar mijn uitgever kon sturen. Dat was om precies te zijn een jaar en twee dagen nadat ik eraan begon. Voor mij enorm lang.

Ik had het de zaterdag ervoor eigenlijk al afgerond, maar daarna moesten de proeflezende dochters het nog even doornemen. Dat is voor mij een soort van barrière waar ik doorheen moet. De allereerste keer dat iemand anders het leest blijft spannend. En denk nu niet dat de dochters geen commentaar durven te leveren, want dat doen ze dus wel. Ik heb bijvoorbeeld jaren geleden het einde van Dilemma herschreven omdat zij vonden dat het niet logisch was. En ze zijn allebei bijzonder goed in het detecteren van losse eindjes, inconsequenties en stijl- en spelfouten.
Gelukkig viel het deze keer allemaal wel mee en het oordeel over het verhaal zelf was zeer positief. En toen kwam dus die zucht van verlichting.

Want dit boek was moeilijker dan alle voorgaande. Het zal ook wel meespelen dat het mijn tiende is. Dat klinkt speciaal en dan wil je toch op zijn minst dat het net zo goed is als de rest (en eigenlijk liever beter). Maar er zaten meer haken en ogen aan, en dan ga ik het nog niet eens hebben over de gezondheidsproblemen die ervoor zorgden dat ik het verschijnen van dit boek een half jaar uit moest stellen.

Dit boek begon zoals al mijn boeken beginnen, met een vaag idee over de hoofdpersoon en een voorzichtig aftasten van wie zij is in de eerste tienduizend woorden. Daarna weet ik meestal wel wat er gaat gebeuren en hoe ik verder wil.
Maar nu liep het anders. Ik had (na een suggestie van een dochter) het idee opgevat dat in dit boek niet zozeer de liefdesrelatie het allerbelangrijkst zou zijn, maar de band tussen de hoofdpersoon en haar zus.
En toen bleek dat die zus ook graag haar kant van het verhaal wilde vertellen. Zodat ik ineens met een verhaal zat dat vanuit twee hoofdpersonen verteld werd, wat voor mij schrijftechnisch best een uitdaging was. Er moesten scènes tussengevoegd worden en ik moest afwisselend in de huid van Maxime en Celeste kruipen en er ook nog achter zien te komen wat hun probleem nu eigenlijk was…

Meer kan ik natuurlijk niet vertellen, want dan geef ik teveel weg, maar volgens mijn proeflezers is de opzet geslaagd. Als alles goed gaat komt dit boek in mei of juni (de precieze planning is altijd een beetje afwachten) in de winkels.

De officiële samenvatting van de achterflap mag ik natuurlijk wel openbaar maken:

Maxime en Celeste zijn zussen, maar de enige schakel tussen hen is Celestes twaalfjarige zoon Tijn, die regelmatig naar zijn tante vlucht als hij ruzie met zijn moeder heeft. Maxime vangt hem met liefde op, maar als de incidentele weekendjes langzaam veranderen in langere periodes, gaat ze zich steeds verantwoordelijker voelen voor dingen waar ze zich tot nu toe buiten hield. Hoewel ze normaal gesproken nogal mensenschuw is, moet ze om Tijns bestwil haar zelfgekozen isolement doorbreken en dat valt niet mee. Ze ontmoet zelfs twee mannen die veel voor haar gaan betekenen, maar wil ze haar voorheen zo rustige bestaan voor
één van hen opgeven?
Ondertussen worstelt Celeste met haar gevoelens voor haar vriend Carl. Deze relatie lijkt dezelfde kant op te gaan als al haar voorgaande relaties. Zodra het serieus wordt, haakt ze meestal af. Maar wil ze deze man wel kwijt of is hij anders dan de rest?

Niet het schrijfnieuws waar jullie op hoopten? Sorry, dat komt er ook aan. Morgen vertel ik meer over mijn nieuwe boek, maar vandaag wil ik het toch nog heel even over het Valentijnfestival hebben.
Hoe dichter de datum nadert (zaterdag 13 februari – nog minder dan twee weken) hoe meer er bekend wordt over wat er allemaal te doen zal zijn. Ik heb de lijst even gekopieerd van de website van het Valentijngenootschap:

• De uitreiking van de Valentijnprijs 2016 met:
  * Interviews met de genomineerde auteurs
  * Marjan van den Berg praat de middag aan elkaar (wordt gegarandeerd leuk!)
  * Ina van der Beek draagt een paar romantische gedichten voor
  * Mary Schoon vertelt over haar ludieke manier van presentaties geven
  * The Lasses vermaken ons tussendoor met muziek
  * Prijsuitreiking van de Valentijnprijs 2016 aan de winnende auteur
• Een meet en greet met de auteurs: (dit lijstje zullen we steeds aanvullen)
  Reina Crispijn – Sandra Berg – Saskia Schouten – Johanna A. van Archem – Elly Koster – José Vriens – Gerda van Wageningen – Greetje van den Berg – Simone Foekens – Suzanne Peters – Marjan van den Berg – Anita Verkerk – Martin Scherstra – Anne Sietsema – Mary Schoon – Geertrude Verweij – Jetty Hage – Margreet Maljers – Anne-Marie Hooyberghs – Anita van Breukelen – Jan W. Klijn – Olga van der Meer – Marjolein van Diest – Ynskje Penning –
• Een romantische markt waarop ook nog vele leuke prijzen zijn te winnen (beschikbaar gesteld door diverse ondernemers uit Ermelo)
• Metamorfose die je kunt winnen via de Facebook-actie. Deze prijs wordt ter beschikking gesteld door Timeless Hair Passion en Bruids- en schoonheidssalon Anne.
• Leuke Workshops zoals zentangle tekenen met Marja Visscher; een chocolade hart versieren met De Ontmoeting; een hart maken met CreaByBea; of maak een kaart voor je valentijn. (Er wordt een kleine bijdrage voor de kosten gevraagd voor deze workshops, maar dan heb je ook iets leuks!)
• Genieten van muziek van The Lasses
• Een Goodiebag mee naar huis krijgen t.w.v. 20 euro (met een boek erin)

Klinkt goed, toch? Denk ik wel.
Nog even waar:
Zalencentrum Stationsstraat 137 in Ermelo (vlakbij het station)

en wanneer:
zaterdag 13 februari  van 13:30 tot 17:00 uur

Op mijn vorige oproep kreeg ik weinig reacties, maar ik heb nog steeds een kaartje te verloten. Laat het even weten (via de reacties of via e-mail) als je belangstelling hebt.
Kaarten zijn ook voor 7,50 euro te koop via de website of direct bij de boekhandel Riemer en Walinga in Ermelo.

Ik had hier vandaag een opgelucht verhaal willen neerzetten over hoe ik eindelijk mijn tiende boek af had, na een enorme eindspurt vorige week. En dan meteen een samenvatting en alvast wat meer vertellen over wanneer het uitkomt en…

Helaas. Ik was (alweer – dat hoort erbij met dit boek, blijkbaar – ) te optimistisch. En ziek.
Griep. Hoofdpijn. Moe.

En dus nog niet klaar.

Ik moet nog:
– één scene tussenvoegen, maar ik weet niet precies hoe. En het moet wel, want anders zit er een wel heel grote sprong in het verhaal
– de laatste bladzijden schrijven, want ik hou er zelf ook van als er een echt eind aan zit, ook al zitten er in dit boek problemen die niet zomaar patsboem weg zijn
– een paar losse eindjes en inconsequenties wegwerken
– een paar keer goed doorlezen en de dochters er ook nog eens doorheen laten gaan voor het naar de redactrice mag, want ik schaam me altijd enorm voor iedere fout die zij eruit haalt

Maar ja. Eerst even beter worden (en een paar belastingaangiftes de deur uit).

Nog heel even geduld dus. Of… zal ik hier alvast de omslag laten zien? Als sneak preview?
Nou, goed dan (wel een slechte en ietwat wazige versie, want ik moet de vormgever nog even om het goede bestand vragen).

Op 13 februari vanaf 13.30 uur wordt weer het jaarlijkse Valentijnfestival gehouden, deze keer in Ermelo (Stationsstraat 137). Kaarten kosten 7,50 en geven recht op een goodiebag ter waarde van 20 euro. Het exacte programma is nog niet bekend, maar in ieder geval is er een romantische markt, een optreden van deze groep (klinkt goed als je het mij vraagt) en de uitreiking van de valentijnprijs 2016.
Ook zullen er verschillende schrijfsters van het Valentijngenootschap aanwezig zijn, waaronder ik, voor een “meet & greet”. Mocht je erheen gaan en mij willen spreken, laat het dan even weten, dan zorg ik dat we elkaar ontmoeten.
Kaarten kun je hier bestellen.

Weggevertje

Ik mag een vrijkaartje voor het festival verloten.Wil je ook kans maken? Laat dan hieronder een reactie achter.

Valentijnprijs

Hoewel er twee boeken van mij op de longlist stonden, heb ik helaas de shortlist niet gehaald. De genomineerden zijn Blind Vertrouwen van Elly Koster, De trein van 12:10 van Johanna A. van Archem, Dochter van de sterren van Reina Crispijn, Drijfzand van José Vriens en Voorbij de duisternis van Sandra Berg.
Op de website van het Valentijngenootschap kun je op één van deze schrijfsters stemmen.

Mocht je vinden dat één van mijn op de longlist geplaatste boeken  (Alles onder controle of Thuisgekomen) de prijs verdient, kun je daar ook op stemmen. De niet-genomineerde met de meeste stemmen krijgt de zogenaamde wildcard en heeft ook nog kans op de prijs. Stemmen kan via deze link.

P.S. Het zal vaste lezers van mijn blog misschien wel opgevallen zijn dat ik wat dingen heb aangepast. Daar kan ik natuurlijk heel lang over uitweiden, maar het komt er eigenlijk gewoon op neer dat ik mijn persoonlijke blog en mijn schrijverswebsite heb samengevoegd.
Voor mensen die schrijfnieuws via e-mail ontvingen, verandert er niets, want die krijgen alleen die specifieke categorie berichten binnen. (Als het goed is heb ik -met allerlei omwegen- gezorgd dat jullie geen enorm lange e-mail met berichten die terug gaan tot begin 2014 hebben gekregen. Mocht dat toch wel gebeurd zijn bied ik mijn oprechte excuses aan. Het is in ieder geval eenmalig.)
Alle andere lezers krijgen af en toe een extra schrijfgerelateerd berichtje, maar dat hoort tenslotte net zo goed bij mijn leven als breien, foto’s maken en tuinieren.

De eerste dag van 2016 begon hier met een strakblauwe lucht en een heerlijk zonnetje. Altijd fijn, zo’n goed begin.
Ja, bij ons heeft het de dagen erna ook geregend, maar ik hou het graag positief hier en de foto blijft mooi 😉

en een heel gelukkig 2016!