Categorie: persoonlijk

Na een heerlijke zomer, met veel barbecueën, tuinieren en een heerlijke autotocht door Groot-Brittannië (meer daarover op mijn blog), begint het langzaam weer tijd te worden om hard aan het werk te gaan. Er staat weer een verhaal over Lidy van de Poel op het programma en het wordt tijd om boek 9 klaar te maken voor mijn uitgever. Nog een paar dingetjes herschrijven, spelfouten er zoveel mogelijk uithalen en natuurlijk een titel bedenken. Dat laatste vind ik nog wel het lastigste…

Dyslexie

Maar eerst nieuws over een ouder boek. Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, gaat Tegenstelling over een jonge vrouw die worstelt met onzekerheid, wat grotendeels veroorzaakt wordt door haar dyslexie. Toen ik hoorde dat een aantal van de boeken van mijn uitgever in het speciale lettertype dat gemakkelijker leesbaar is voor dyslectici uitgeven zouden worden, stelde ik voor om Tegenstelling, juist vanwege het onderwerp, ook in die lijst op te nemen. Dyslexie wordt nog zo vaak gezien als een probleem dat alleen lastig is voor jonge kinderen, maar dat is natuurlijk onzin. Het stopt niet na de schooltijd en hoewel de meeste volwassenen met dyslexie er wel mee om kunnen gaan, heeft het wel degelijk gevolgen voor het dagelijks leven. Juist over dat soort problemen gaat Tegenstelling. Herkenbaar en nu dus ook leesbaar voor dyslectische (jong)volwassene.

Patricia Moons (Biblion) schrijft in haar recensie over Tegenstelling: De karaktertekening is scherp, en als hoofdpersonage wekt Nina veel begrip en empathie op. De auteur snijdt een moeilijk thema aan, maar slaagt erin om duidelijk te maken dat dyslexie niet alleen voor schoolkinderen moeilijk is, maar ook het volwassen leven blijft beïnvloeden.

De dyslexie-uitgave van Tegenstelling is te bestellen bij alle reguliere boekhandels en bij de bekende online boekwinkels. (ISBN: 9789491638459 – Dyslexion Uitgeverij)

Erfgoed

Over Erfgoed kwamen nog twee zeer positieve recensies binnen.

Jose Vriens in een recensie op hebban.nl :

Saskia Schouten in een  reactie op facebook:
De bekende fotografe Donna Moree wordt gevraagd voor een fotoreportage van de trouwerij van de barones Van Santhove. Ze moet ook foto’s maken van het landgoed en daar een boek van maken. Als ze aankomt, wordt ze direct geconfronteerd met de broer van de barones. Dat blijkt Floris te zijn, waarmee ze jaren geleden een relatie heeft gehad. Ze merken dat ze nog van elkaar houden maar Donna heeft moeite met zijn afkomst (ze wist niet dat hij baron was, dat had hij verzwegen) en denkt dat hij moeite heeft met haar afkomst. Om die reden wil Donna niet met hem verder. Ze doet haar werk, maakt foto’s van het huis en de omgeving en merkt dan dat er vreemde dingen gebeuren. Als ze met Floris aan het praten is, horen ze een ijselijke gil… Er is een moord gepleegd!
Dit is het eerste boek dat ik van deze auteur las en ik heb haar meteen toegevoegd aan mijn lijst van favoriete auteurs. Ze schrijft vlot, legt er een behoorlijke dosis spanning in en het taalgebruik is netjes. 4 en een halve ster.

Thuisgekomen

Nog heel even wachten en dan komt mijn nieuwste boek uit. Mijn achtste alweer. Ik heb alvast een pagina aangemaakt waar alle gegevens van dit boek geplaatst zullen worden. Het eerste hoofdstuk zal daar, net zoals bij alle andere boeken ook geplaatst worden. Maar voor mijn nieuwsbrieflezers hierbij alvast een klein fragmentje:

‘Het is echt een goede oplossing,’ zei Mona enthousiast.

Stella kende haar vriendin langer dan vandaag en wist dat ze nogal gemakkelijk over eventuele consequenties van haar goede oplossingen heen stapte. Toen Mona eindelijk even stil was, zei ze: ‘Een wildvreemde man bij me laten intrekken? Volgens mij is dat vragen om problemen die ik er nou net even niet bij kan hebben.’

‘Wat bedoel je? Oh! Welnee, zo is Berend niet. Berend is een schat en bovendien nog lang niet toe aan een nieuwe relatie. Hij was dol op zijn vrouw en ik denk niet dat hij al over haar dood heen is. Maar hij heeft dringend woonruimte nodig. En jij heb ruimte zat. Hij betaalt je er natuurlijk voor en dat lost dan meteen je geldproblemen op.’

Dan moest hij wel enorme bedragen neertellen, wist Stella. Maar zelfs Mona, die ze toch nog steeds beschouwde als haar beste vriendin, had geen flauw idee hoe slecht ze ervoor stond.

‘Ik kan officieel niet verhuren, dat weet je. Daar moet ik toestemming van Laurens voor hebben. Ik weet ook niet wat de bank ervan vindt, want daar beginnen ze zo langzamerhand door te krijgen dat ik een probleem heb.’

‘Dat weet ik toch? Daarom is dit zo ideaal. Hij is gewoon een vriend in nood en hij draagt bij in de kosten. Niets officieels, geen probleem. Maar wel een oplossing voor jullie allebei. Hij zit nu met een stuk of wat kinderen in een driekamerflatje. Geen doen!’

‘Hoeveel is een stuk of wat?’

‘Dat weet ik niet precies. Zijn eigen kinderen, dat zijn er twee, en dan de kinderen van zijn zusje. Ook twee, denk ik, maar het zouden er ook drie kunnen zijn.’

‘Dat zijn er aardig wat.’

‘Je hebt de ruimte.’

Dat was waar. Maar een man die ze helemaal niet kende in haar huis? En een troep lawaaierige kinderen? Zat ze daar nou echt op te wachten?

‘Je kunt toch op zijn minst met hem praten?’ drong Mona aan. ‘Mag ik je adres aan hem doorgeven? Hij is echt honderd procent betrouwbaar, daar sta ik voor in. Tenslotte is hij een neef van Paul.’

Stella vond dat ze dat gemakkelijk kon zeggen. Als er iets misging zat Mona veilig in Canada, terwijl zij met de brokken achterbleef.

Mona vervolgde: ‘Het is echt een enorme lieverd. En hij is handig. Hij kan je helpen met het onderhoud in huis. Als je dan toch moet verkopen, brengt het misschien wat meer op. Ik weet zeker dat hij dat met liefde voor je wil doen. Nogmaals, het is gewoon een ontzettend goeie vent.’

Stella voelde dat haar weerstand begon af te brokkelen. Als Mona het zei, moest het wel waar zijn. Ze kon haar vriendin veel verwijten, maar geen gebrek aan mensenkennis.

‘Oké, goed dan. Geef hem mijn adres maar en zeg dat hij langs mag komen. Ik ben bijna altijd thuis, maar geef hem mijn nummer ook maar, zodat hij van tevoren kan bellen als hij dat wil.’

‘Geweldig! Je bent een schat.’

‘Ik heb nog geen ja gezegd, hoor.’

‘Dat komt wel,’ zei Mona vol vertrouwen.

 

Zomer! Dat blijft toch wel mijn favoriete seizoen (wat natuurlijk wel te verwachten was van iemand met serieuze Curaçao-verhuisplannen). Ik geniet. Schrijven gaat altijd op een iets lager pitje in de zomer, hoewel het wel de tijd is waarin ik heel veel inspiratie op doe. Maar gelukkig hebben mijn redactrice en ik de afgelopen maand al heel hard gewerkt aan het redigeren van Thuisgekomen. Nog één laatste controle en dan is het boek klaar voor de drukker. Dat zou wel eens kunnen betekenen (onder voorbehoud) dat het in september al klaar is!

Fondslijst

De fondslijst van najaar 2014 staat al online, met een hele stapel mooie nieuwe titels van mijn collega’s. En natuurlijk met Thuisgekomen. Downloaden kan hier.

Cover

En omdat de fondslijst nu openbaar is, mag ik ook hier op mijn website de cover en de samenvatting laten zien.

Op aandringen van haar beste vriendin en gedwongen door geldgebrek stemt Stella er in toe de voor haar onbekende Berend met  zijn vijf kinderen bij haar in huis te laten wonen. Ondanks hun verschillende achtergronden blijken Berend en Stella het prima met elkaar te kunnen vinden. Zijn gezin voelt zich thuis in Stella’s huis en hun aanwezigheid is voor Stella een verademing na vijf eenzame jaren. Maar  helemaal perfect is het allemaal niet. De moeder van de drie pleegkinderen zorgt voor onrust en verdriet. En is de anonieme man die regelmatig in de omgeving van het huis opduikt Stella’s verdwenen echtgenoot of is het toch iemand anders? Maar waarom staat hij daar alleen maar te kijken in plaats van contact op te nemen? Dat maakt het voor Stella extra ingewikkeld, want ze gaat steeds harder twijfelen. Houdt ze nog van haar man of begint ze verliefd te worden op Berend?

Recensies Erfgoed

Maar eerst nog even wat aandacht voor mijn vorige boek. Na een wat trage start, kreeg ik de afgelopen tijd ineens toch nog een paar mooie recensies.

Op Dizzie zei een lezeres:
“Vanuit de scherpe blik van de fotografe beschrijft Verweij het landgoed en haar bewoners tot in detail, waardoor je als lezer al snel aanwijzingen krijgt dat iets niet helemaal in de haak is. Wanneer de zachtaardige butler wordt vermoord, ziet Donna meteen dat bepaalde voorwerpen zijn verdwenen of verplaatst. Ondertussen zijn diverse bruiloftsgasten en de aanstaande echtgenoot op het landgoed gearriveerd waardoor de lijst met verdachten groeit.
De romance die zich ontwikkelt tussen Donna en Floris zorgt hierbij voor een prettige combinatie van spanning en romantiek, zonder te vervallen in zoetsappige clichés. De schrijfster blijft niet hangen in de twijfels en misverstanden en houdt daarbij de vaart in het liefdesverhaal.
De clou en de daaropvolgende gebeurtenissen aan het einde van het verhaal worden beknopt omschreven, dit doet enigszins afbreuk aan de zorgvuldige verhaalopbouw. Voor de liefhebbers van het genre spannende ‘feelgoodroman’ is Erfgoed desondanks een aanrader.”

Chicklit.nl was helemaal enthousiast. Tenminste, over het boek zelf, de cover riep onverwachte associaties op.
“Er gloort hoop aan de horizon. Want Erfgoed is lang niet zo suf of pornografisch als ik van tevoren dacht. Don’t judge a book by its cover is in dit geval bijzonder passend. Want Erfgoed is leuker dan de cover deed vermoeden en zéker leuker dan menig ander Nederlandse roman.
We volgen Donna Maree bij haar nieuwste fotografie-klus, een bruiloft op een prachtig landgoed. Het doet bijna wanhopig Engels aan, zo’n landgoed – compleet met een baron. Maar dat vergeef ik Geertrude. Een chicklit moet je natuurlijk wel kunnen laten wegdromen en een landgoed en knappe barons zijn uitstekende ingrediënten voor een fijne dagdroom.
Ook Donna heeft dagdromen over de knappe baron Floris. En terecht, hij blijkt namelijk haar grote liefde te zijn. Er zijn echter vele factoren die meespelen in het al dan niet samenkomen van dit setje. Zoals het hoort, bij een heuse chicklit.
Elke keer als ik dit boek oppak om verder te lezen, denk ik: “Ha, lekker!” En dat is een goed teken. Normaal kan ik het gezucht, dat al begint bij het zien van de cover, tijdens het lezen niet stoppen. Maar Erfgoed bewijst het tegendeel: er is hoop voor chicklit-schrijvend Nederland. En die hoop begint bij Geertrude Verweij.”

Kijk, dat is nou leuk om te horen. Dat geeft me extra veel zin om aan mijn volgende boek te beginnen. Zodra ik genoeg genoten heb van de zomer 😉

Dat hoofd van mij zit vol plannen en ideeën op schrijfgebied, maar ze komen er nog niet echt uit. Dat komt mede doordat andere plannen nog steeds voorrang krijgen. De tuin bijvoorbeeld. En de keukenvloer, waar we even een paar natgeworden planken wilden vervangen en vervolgens anderhalve week in hink-stap-sprong heen en weer moesten hinkelen om niet op de nieuw-gelegde plavuizen te stappen. Je wordt er lenig van, dat wel. Maar het nodigde niet echt uit om eens heerlijk een verhaal te gaan verzinnen.
Gelukkig is de vloer bijna weer begaanbaar en zal hopelijk de rust in huis terugkeren. Al weet je dat bij ons natuurlijk nooit zeker. Maar dat is nieuws dat eigenlijk in mijn (verwaarloosde) blog thuishoort en niet hier.

Thuisgekomen

Verder zijn mijn redactrice en ik nog steeds bezig met het redigeren van mijn nieuwe boek Thuisgekomen, dat in het najaar zal verschijnen. Niet mijn favoriete onderdeel van het schrijven, want ik heb de neiging zo te gaan staren naar de losse woorden dat ik mijn vertrouwen in het verhaal zelf verlies. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Gelukkig blijft dit verhaal me boeien.
Ook heb ik de omslagvoorstellen voor Thuisgekomen gezien, maar die mag ik helaas nog niet delen. Misschien volgende maand…

Jaarvergadering

In het kader van schrijfgerelateerd nieuws maakte ik zaterdag 17 mei een uitstapje. Ik stapte al vroeg in de auto, reed met een enorme omweg (want de oprit van de snelweg was dicht) naar Sliedrecht en mocht daar met meer dan dertig collega-schrijfsters vergaderen en kletsen.

Het officiële persbericht over de eerste jaarvergadering van het Valentijngenootschap staat hier, maar ik wil er nog even bij vertellen dat het ook vooral erg gezellig was om zo met een heel stel andere dames (en één heer) samen te komen en te praten over schrijven en alles wat daarmee samenhangt. Het is tenslotte maar een eenzaam vak, zo achter het toetsenbord.

Valentijngenootschap?

Misschien handig om nog even uit te leggen wat het Valentijngenootschap nu eigenlijk is. Het romantische genre wordt goed gelezen en door de lezers zeer gewaardeerd, maar is nog altijd een ondergeschoven kindje in de pers en andere media. Daarom werd op 14 februari 2014 door Gerda van Wageningen, Greetje van den Berg, Jose Vriens en Jan W. Klijn het Valentijngenootschap opgericht, waarin schrijfsters (en ook schrijvers) in dit genre zich verenigen om onze boeken beter onder de aandacht te brengen. Het is de bedoeling dat er een jaarlijkse  prijs wordt ingesteld voor het beste boek en dat deze prijs tijdens een publiek toegankelijke manifestatie wordt uitgereikt.

Gratis boek

Lid worden? Dat kan! Schrijfsters/schrijvers met minstens twee boeken in het genre kunnen lid worden (dat kost 50 euro per jaar), maar daarnaast kunnen ook lezers, aspirantschrijvers en andere geïnteresseerden lid worden voor slechts 10 euro per jaar. Meer informatie en een inschrijfformulier staan hier. Op de hoogte blijven van alle soorten nieuws op het gebied van het romantische boek kan via de facebookpagina.

Om meer leden te trekken hebben we nu een leuke actie: ieder 10e nieuwe lid krijgt een gratis boek, dat zelf uitgekozen mag worden van een lijst beschikbare boeken. Dus: wil je het genre van het romantische boek steunen (en geef toe, wie kruipt er nou niet af en toe met een gezellig romannetje op de bank?), wordt dan nu lid en maak kans op een gratis boek!

Overbodig omdat het jullie vast al was opgevallen dat het hier een beetje stil is. Laatste post van 2 april… wow, de tijd vliegt! Ik heb dus even blogpauze en het zal hier nog wel even stil blijven, denk ik. Geen nare redenen, gewoon weinig tijd en weinig bloginspiratie.

Schrijfupdates plaats ik nog wel maandelijks (min of meer in ieder geval) op mijn website en ik zal ongetwijfeld over een tijdje wel weer de blogkriebels krijgen (want zo gaat dat bij mij, ik ben een knipperlichtblogger). Tot dan!

Pas nu ik probeer maandelijks met schrijfnieuws te komen, merk ik hoe ongedisciplineerd ik eigenlijk schrijf. Bij mij is er niet echt sprake van regelmaat en systeem. Ik schrijf als een verhaal me pakt. En ik schrijf dus niet als ik teveel andere dingen aan mijn hoofd heb. Zoals de afgelopen maand. Na de jetlag kreeg ik griep en die hakte er aardig in. Daarnaast schreeuwde de tuin om aandacht, kwamen er dochters thuis en moesten er dingen gevierd worden.

Op dit moment begint er wel iets te kriebelen, maar mijn redactrice en ik zijn ook begonnen met de eerste redactieronde voor ‘Thuisgekomen’, dus ik weet niet hoeveel tijd ik heb om me heerlijk in een nieuw verhaal te storten. Het blijft dus afwachten wanneer ik weer enthousiast kan melden dat ik met iets nieuws bezig ben. Gelukkig staan boek 8 (‘Thuisgekomen’ dus) en boek 9 (weer een iets spannendere roman) al klaar, dus heb ik nog even tijd. En nu besef ik ineens dat het volgende manuscript dus mijn tiende boek zal worden. Dat is dan wel weer een mijlpaal.
 

Biblionrecensie Erfgoed

Het heeft even geduurd, maar hij is er en gelukkig positief. Jammer dat er ergens een misverstand is over het aantal boeken dat ik geschreven heb (Erfgoed is mijn zevende boek, niet mijn vierde), maar verder ben ik er erg blij mee.

Fotografe Donna is ingehuurd om een bruiloft op een landgoed vast te leggen en een uitgebreide impressie van huis en landerijen te maken voor de bruid die na haar huwelijk naar het buitenland zal vertrekken. Al spoedig wordt de idyllische omgeving verstoord als ze de broer van de bruid tegenkomt. Hij blijkt de man te zijn met wie ze een decennium geleden zo’n mooi jaar beleefde. Ze vertrok toen uit Rome om haar moverende, achteraf begrijpelijke redenen. Haar fotografische geheugen is nu helaas al spoedig nodig om details door te geven aan de politie als er iemand van de huishouding dood wordt gevonden. Van de schrijfster (1971) verschenen al eerder drie (liefdes)romans. In deze nieuwe, best wel spannende feelgoodroman laat ze zien dat ze een leuke plot weet te verzinnen, dat ze consistent uitwerkt. Goed taalgebruik en behoorlijke karaktertekeningen. Het boek zal lezeressen van het lichtere segment enige uren aangenaam leesplezier geven. Normale druk. – Drs. Fieke Nugteren

Daar zit ik dan. Niet meer buiten op de porch in de zon, maar in mijn kleine, donkere kantoortje, met uitzicht op een grijze lucht. We zijn weer in Nederland, dat is duidelijk. Gelukkig kan ik hiervandaan ook de bloesem van de kersenboom zien, dat is tenminste een wat positiever gezicht. Zo erg is het nu ook weer niet om weer terug te zijn. Maar het is wel een behoorlijke overgang.

De afgelopen maand is er weinig geschreven. Niet zo gek, na het afronden van twee boeken. Toch is het niet zo dat ik me helemaal niet bezig gehouden heb met mijn volgende boek. Ik heb heel wat tijd besteed aan nadenken, brainstormen en verzinnen. Het levert geen leuke woordenaantallen op, maar het is een belangrijk stuk voorbereiding. Bij mij moet een verhaal altijd eerst even rijpen in mijn hoofd. Waarna ik ga schrijven en het meestal heel anders uitpakt dan ik dacht. Maar toch, die eerste fase in mijn hoofd is erg belangrijk.

Ik ben inmiddels voorzichtig begonnen met schrijven, maar ik kan er nog niet zoveel van zeggen, want het is echt nog heel pril.

Mensen vragen me nu al of mijn volgende boeken zich op Curaçao af gaan spelen, maar op dit moment heb ik daar nog geen plannen voor. Dat kan natuurlijk zomaar veranderen, als één van mijn hoofdpersonen het in zijn of haar hoofd krijgt om naar een tropisch eiland te willen verhuizen, moet ik misschien wel gewoon toegeven 😉

Er zijn in ieder geval meer dan genoeg mooie stranden waar zich de meest romantische dingen zouden kunnen afspelen…

En verder… tja, dit is een nieuwsbrief zonder nieuws aan het worden. Dat heb je zo nu en dan. Beetje jammer, maar ik wilde ook geen maand overslaan.

Zal ik dan de titel van het boek dat in het najaar uitkomt alvast verklappen?

Het was een lastige deze keer. Ik hou van korte, maar krachtige titels en het valt soms niet mee om een woord te vinden dat het verhaal van het boek aardig dekt. Misschien maak ik het mezelf ook gewoon te moeilijk, dat kan ook. Ik denk wel eens dat mijn lessen Nederlandse literatuur op de middelbare school daar debet aan zijn. Want je moest de titel van alle (dertig!) boeken op je lijst kunnen uitleggen en dat ging soms nogal diep. Blijkbaar heb ik dus het gevoel dat mijn titels ook uit te leggen moeten zijn. Dat valt niet altijd mee, maar uiteindelijk vond ik een titel die me wel beviel en die slaat op meerdere delen van het verhaal.

*tromgeroffel*….Mijn nieuwe boek heet Thuisgekomen

En meer heb ik helaas niet te vertellen. Hopelijk volgende maand wel…

Met grote letters stond het deze week in mijn agenda: jetlag. Dat had ik twee maanden eerder gedaan, omdat ik me heel verstandig realiseerde dat ik die dagen niet te veel afspraken moest maken. En ik heb echtgenoot ook gedwongen het in zijn (digitale) agenda te zetten. Want het is zo verleidelijk om juist die eerste week veel te vol te plannen en dan zit je meteen weer diep in de stress.

Toen we zondag thuis kwamen, leek het eigenlijk wel goed te gaan. Een uurtje slapen en we konden er weer tegenaan. Ik pakte de koffers alvast uit, ruimde de schone spullen op en waste de rest. Dat ging allemaal heel soepel eigenlijk. Maandag gaf ik de planten water, deed boodschappen, dweilde de vloer en deed wat andere schoonmaakklusjes. Niet dat de achtergebleven dochter het niet goed gedaan had, maar gewoon, omdat ik dat wilde. Om weer het gevoel te krijgen dat dit mijn huis was. Want het voelde een beetje raar om weer hier te zijn.

Toch pakte ik de meeste routines gewoon weer op zoals ik die altijd gedaan heb. Inclusief veel te veel koffie drinken, want zowel echtgenoot als ik liepen alweer blindelings naar dat apparaat toe. Het is een geluk bij een ongeluk dat ons superdeluxe zelfmalende verse-koffie-met-één-druk-op-de-knop-apparaat zo goed als versleten is en kuren vertoont. We maken de bonen nog op en gaan dan weer aan een ouderwets druppelapparaat. We vinden namelijk die vier kopjes koffie die we nu drinken meer dan genoeg, maar als koffiezetten te gemakkelijk gaat, zitten we zo weer aan de eh… veel meer kopjes (twaalf? nog meer?) die we voor we naar Curaçao gingen dronken.

Andere dingen ontwen je blijkbaar sneller. Zo vindt heel Nederland het heerlijk weer, terwijl ik wintertruien draag en in een dichtgeknoopte winterjas naar buiten ga. Want wij vonden het de laatste wekeken al fris worden bij een graad of 26 en dat haalt zelfs deze extreem warme lente niet.

Hoewel ik dus zondag en maandag het idee had dat we zo goed uitgerust waren dat de jetlag deze keer heel erg meeviel, sloeg het dinsdag ineens serieus toe. Ik kon niet wakker worden en ik voelde me ziek. Duizelig Keelpijn. Hooikoorts? Of verkouden vanwege de temperatuur? Ik weet het niet. Maar het duurde de hele dag en ik gaf er maar gewoon aan toe. Beetje rondkijken op internet (maar te duf om ergens te reageren) en een boek lezen. Vandaag heb ik wel wat gedaan (onder andere dit stukje schrijven), maar echt lekker gaat het nog niet. Ik denk dat ik de rest van de dag maar weer vrij neem, want met watten in je hoofd kun je weinig nuttigs doen. Nadenken gaat niet en lichamelijk werk eigenlijk ook niet, want ik loop overal tegenop.

Gelukkig had ik dat al voorzien en schreef ik in februari al “jetlag” boven deze week. Ik heb deze week dus verder helemaal niets te doen. Zou je denken.

Maar inmiddels is het woensdag en ik moet deze week wel echt even de post opruimen en de boekhouding op orde brengen.  Die heb ik digitaal wel bijgehouden, maar ik moet wat dingen uitprinten en ouderwets analoog opbergen en nummeren. Vanavond gaan we dochter-uit-Durham van Schiphol halen en die brengt hoogstwaarschijnlijk een koffer vol was mee (mag hoor!). En de nieuwsbrief van deze maand moet ook weer online. En dit stukje, zowel in het Nederlands als in het Engels. Dat staat allemaal keurig onder dat woordje “jetlag” geschreven. En dan heb ik het nog niet over alle dingen die er nog niet staan (de tuin bijvoorbeeld).

Dat is blijkbaar nog zo’n slechte gewoonte die ik direct weer oppak, net als die koffie. Ik ben amper thuis en ik begin alweer veel te lange lijstjes te maken met dingen die eigenlijk best kunnen wachten. Maar dat is niet de bedoeling. Ik mag dan op dit moment in of eigenlijk tussen twee werelden leven, maar als het enigszins mogelijk is wil ik het beste van die twee werelden. En de ontspannen levenshouding, die daar zoveel normaler is dan hier, valt zeer zeker onder die categorie.

Ik herinner mezelf dan maar aan onze verhuurder en zijn beste vriend. Die kwamen regelmatig de buitenboordmotor die vlakbij ons apartement stond ophalen. Ze hadden een piepklein bootje en gingen daarmee de zee op om te vissen. Of ze ooit iets vingen, weet ik niet, maar daar ging het ook niet om.
Als ze met die motor wegliepen zeiden ze steevast hetzelfde: “Wij gaan even de stress weggooien. Dat moet je regelmatig doen, anders gaat het niet goed met je.”
En dat zijn wijze woorden!

(deze foto’s maakte ik op onze laatste dag op Curaçao. Meer foto’s en beschrijvingen staan hier)

“No woman, no cry”, zong het bandje op het plein van Renaissance, zaterdagavond. De zanger vertaalde dat op dezelfde manier als echtgenoot: “geen vrouwen, geen problemen”, maar gelukkig zette de zangeres dat nog even recht. “Nee vrouw, niet huilen”, betekent het natuurlijk.

Ik huilde wel. Eventjes maar. Dat kwam door dat liedje, dat me sowieso altijd al raakt. En door de wetenschap dat we een week later in het vliegtuig naar huis zouden zitten. En door het besef dat ik in de toekomst steeds afscheid zou moeten nemen en steeds zou moeten huilen. Want zo ben ik nu eenmaal. Ik vond het twee maanden geleden ook naar om afscheid te nemen van de dochters en mijn ouders. En van de kat, en het huis, en mijn tuin. Maar nu onze tijd op Curaçao bijna om is en hoewel ik het fijn vind om iedereen en alles straks weer te zien, valt dat afscheid me ook zwaar. En als alles (qua financiën en gezondheid vooral) zo loopt als we hopen, blijven we voorlopig een paar keer per jaar heen en weer reizen, wat dus elke keer weer afscheid nemen betekent.

Gelukkig wees echtgenoot me erop dat ik het ook om kon draaien. Ik mag steeds na een tijdje weer terug naar datgene waar ik naar verlang. Oh ja. Da’s ook waar. Ik heb dochters, ouders, kat, huis en tuin maar twee maanden hoeven missen. Geen jaren. En ik hoef ook geen definitief afscheid van Curaçao te nemen. Ik mag over een half jaartje gewoon weer terug.

Je zou denken dat we dit laatste weekend expres op het strand doorbrachten, omdat we dat vanaf volgende week niet meer kunnen doen. Maar wij doen nu eenmaal nooit wat je zou denken. We zijn redelijk uitgerust en hadden dus meer zin om nog maar weer eens op avontuur te gaan.

We begonnen met een bezoek aan de open dag van het Blue Bay Resort. We wilden weleens weten wat er allemaal bij kwam kijken als we ervoor zouden kiezen om daar een kavel te kopen. Nee, dat is niet erg avontuurlijk, maar we mochten met een golfkarretje naar de stukken land gaan kijken en dat had toch wel wat. Zeker toen we nogal steil naar beneden moesten en de remmen niet heel goed bleken te werken. We waren blij toen we weer veilig in onze eigen (huur)auto konden stappen.

Omdat Blue Bay toch niet helemaal is wat we willen, reden maar nog maar weer eens naar Grote Berg. Daar zijn we al vaker wezen kijken en dat is een wijk die ons wel bevalt. We worden wel regelmatig gewaarschuwd voor overlast van de vliegtuigen die daar overkomen. Nu moet je niet meteen denken aan de herrie in de buurt van Schiphol. Hato is een paar maatjes kleiner en de meeste vliegtuigen die daar komen ook. Er kwam zo’n klein vliegtuig over en dat hoorden we niet eens. Het geluid vervliegt door de wind, denk ik. Maar voor we definitieve beslissingen nemen, willen we hier eerst gaan huren.

Al bladerend in het makelaarskrantje voor kavelnummers en huurprijzen zag ik ineens heel goedkope kavels ergens anders, waar we nog nooit geweest waren. Genoeg redenen dus om daar eens naar op zoek te gaan. Het viel niet mee om de kavels te vinden. Het was een leuke rit over allemaal onbekende weggetjes, maar toen we de kavels gevonden hadden waren we er direct klaar mee ook. Te ver bij alles vandaan en de geur die er hing leek erop te wijzen dat het in gebruik was als een illegale vuilstortplaats. Ik wil niet eens bedenken hoe je dat ooit weer schoon moet krijgen.

Van schrik reden we gauw door naar Westpunt om even uit te waaien. En besloten toen op Noordpunt even te gaan zwemmen. Dat is maar een klein stukje verderop, al klinkt het veel verder.
Playa Kalki is wel een leuk strand. Het ligt een beetje verstopt en van bovenaf lijkt het alsof het maar heel klein is en vol ligt met stenen. Maar als je verder loopt zie je dat er meer is. Bovendien zijn er redelijke voorzieningen, toiletten, een tentje waar je snacks en drankjes kunt halen en ligstoelen. Dat is, zeker zo lang we hier alleen maar logeren en geen eigen strandstoelen, parasols en koelboxen hebben, toch wel prettig.

Na het zwemmen besloten we een shoarmaatje te gaan eten bij ons vaste adresje in het Riffort.
(hier moet ik even bij vermelden: ons commentaar van de vorige keer is niet meer geldig. De televisie staat nu steeds uit en er is zeer gemotiveerd en vriendelijk personeel – het eten is nog altijd zeer goed voor een leuke prijs)
Daarna liepen we naar beneden waar we de week ervoor ook al genoten hadden van de live muziek. Deze keer was het een ander bandje dan de vorige keer, maar dit klonk ook goed. We dronken een kopje koffie en daarna een roseetje en ik stopte gauw met huilen, want dat is natuurlijk zonde van onze mooie laatste week!

p.s. Weinig foto’s, sorry. Het zat er even niet in, zaterdag. Zondag wel, maar die staan ergens anders. Ik ben begonnen met ploggen, wat zoveel betekent als de hele dag foto’s maken van wat je doet en dat dan dagelijks posten. Ik hou het (in ieder geval voorlopig) nog maar even los van dit blog, maar jullie zijn natuurlijk wel allemaal van harte uitgenodigd om daar ook te komen lezen: Geertrude plogt ook

Het zag er spookachtig en verlaten uit. Het was bedoeld als resort, dat kon je zien. Herkenbare zalen, kamertjes, balkons. Maar er zaten geen ramen of deuren in en er was eigenlijk niets meer dat erop wees dat er ooit gebruik van gemaakt was. Echtgenoot dacht dat het gebouwd was in de jaren zeventig en nooit afgemaakt. Ik fantaseerde jaren dertig, één van de eerste hotels hier*, zeer geliefd, maar daarna vergeten en verlaten. Ik zag het helemaal voor me, inclusief de juiste kledingstijl. En de schattige kindjes op het rare pleintje dat een midgetgolfbaan bleek te zijn.

We waren hier toevallig terecht gekomen op onze zondagse “we-zien-wel-waar-we-uitkomen-rit”. Eigenlijk was het begonnen als een ritje naar het strand. Maar niet weer naar Blue Bay, want hoewel of misschien juist omdat dit één van onze favoriete stranden is, waren we daar vorige week (en in de weken daarvoor) ook al geweest. We vonden dat we saai en voorspelbaar werden. Dus besloten we naar een strand te gaan dat we nog niet kenden. Lijstje uit de krant erbij (want daar staat op of ze ligstoeltjes verhuren en dat leek ons toch wel essentieel voor een hele middag strand) en op de kaart zoeken. We kozen voor Daaibooi. Nooit geweest en vinkjes bij alle voorzieningen behalve entreegeld (maar meestal betekent dat dat de bedjes duurder zijn). Ik heb alleen een probleem met die naam, want voor je het weet zeg je Dooibaai en dat klinkt niet zo gezellig.

Het strand was erg gezellig. En propvol. En helaas had hier niemand eigenhandig heel veel palmbomen geplant zoals op Blue Bay (we hebben één van de planters daar persoonlijk over horen opscheppen en dat mag ook, want dat moet een werk geweest zijn), dus schaduw was er niet. In de zon was veel te heet en daarom besloten we verder te kijken. Playa PortoMari. Ook mooi. Zelfde probleem.

Weer doorgereden. Op dat moment besloten we er een “we-zien-wel-waar-we-uitkomen-rit” van te maken, afgesloten met een duik in de zee bij de kleine Knip.
Maar we doen nooit wat we zeggen, dus die duik namen we bij Boca Santa Cruz al. Dat was een strand waar we nog wel eens heen willen. Ruim en gezellig. Ondiep (dus extra lekker warm) water. Alleen een beetje teveel zeewier aan de kant waar wij gingen zwemmen. Daar heb ik een raar soort fobie voor. Ik dacht dat ik daar allang overheen was (stamt uit mijn vroege tienerjaren), maar ik raakte een stukje zeewier met mijn been, slaakte een gil en ging bijna kopje onder. Echtgenoot schrok en ik ook. Eigenlijk nog meer van mijn reactie dan van dat zeewier. Moet ik toch eens iets aan doen. Maar nu even niet, want hoe echtgenoot ook zijn best deed er een grapje van te maken, ik raakte bijna in paniek als hij me in de richting van dat zeewier trok.

We droogden ons min of meer af, maar hadden geen zin om ons om te kleden (geen kleedhokjes, dus gedoe achter een handdoekje). Zittend op de baddoeken om geen vlekken te maken in de auto ging dat best. Dacht ik, want toen we ‘s avonds thuiskwamen had ik witte vlekken in mijn zwarte jurkje van het opgedroogde zout. Nooit eerder last van gehad, dus ik vraag me af of het water daar nu zoveel zouter was. Kan bijna niet, want zee is zee. Maar toch.

Daarna reden we dus een onbekend weggetje in en eindigden bij het spookresort vlakbij Santa Martha Bay dat direct op onze fantasie begon te werken. Helaas bestaat er internet, dus kon ik thuis de feiten nazoeken en kwam ik er achter dat dit resort pas in 2009 failliet gegaan is en een paar maanden later compleet is leeggeroofd. Triest, want het ziet er dus echt uit alsof het al tientallen jaren leegstaat. En sowieso jammer want dit is echt één van de mooiste plekjes van het eiland. Hopelijk komt er ooit iemand die de boel weer op poten zet.

We gingen op zoek naar nog meer mooie weggetjes en vonden er een paar, maar helaas nog steeds niet dat ene weggetje langs de kust. Dat zou ergens bij het vliegveld uit moeten komen, dus reden we naar Hato om te kijken of we het andere eind konden vinden. Dat lukte niet, maar we hadden daar wel even een “when-in-Rome-momentje”, altijd leuk. Het stond vol met vliegtuigspotters die het vertrek van de KLM stonden te bekijken. We zijn toen ook maar gestopt om even te kijken. Waarna het tot ons doordrong dat twee weken nog best kort is. En daarna dat de meeste mensen hier maar twee weken op vakantie zijn. Dus eigenlijk is het heel erg lang. Dat troostte ons wel weer een beetje. Maar toch…

* helemaal fout, het toerisme kwam hier pas veel later op gang

zaterdagavond vanaf het Riffort Deze foto heeft niets met bovenstaand verhaal te maken, maar ik vind de pasteltinten en de vollemaan zo mooi.

Uitzicht op Santa Martha Bay

Uitzicht op Santa Martha Bay

KLM vertrekt. Nog even zonder ons.

“Nee, ik ben wakker” verzekerde ik echtgenoot, toen hij vroeg of ik sliep. Maar later besefte ik dat de tijd wel heel erg snel gegaan was. Eerst was het tegen drieën en nu ineens hoorde ik mensen zeggen dat het bijna half vijf was. Misschien ben ik toch even weggezakt. Of zelfs wat langer. Niet zo heel slim, want hoewel we in de schaduw lagen, begon ik langzaam steeds meer in de zon terecht te komen. Gelukkig is mijn huid na vijf weken wel wat gewend. Die is alleen nog wat bruiner geworden.

Geen avonturen dus, dit weekend. Zondagmiddag hebben we liggend op het strand doorgebracht. Het hoogtepunt van de middag was dat één van de schepen die we voorbij zagen varen een onderzeeër bleek te zijn. Maar die deed verder ook geen spectaculaire dingen. Helaas, want ik had weleens willen zien hoe zo’n ding onder water gaat en/of bovenkomt.

Zaterdag hebben we weer eens een beetje rond gereden. Ik had in een makelaarskrantje een betaalbaar huis gezien. Een heel erg betaalbaar huis zelfs. En hoewel we nog niet zover zijn dat we echt iets willen gaan kopen, waren we allebei erg nieuwsgierig naar waar dat huis dan zou liggen en hoe het eruit zou zien. In Nederland is dat niet zo moeilijk. Daar staan adres en postcode luid en duidelijk bij elke huis dat te koop staat. Hier niet. Hier stond alleen een wijk. En aangezien we er ook nog niet uit zijn of je ergens aan kunt zien waar een wijk precies begint of ophoudt, was het gokken welke straten daar precies onder vielen. We zijn begonnen waar de naam van de wijk op de kaart stond en hebben daarvandaan kriskras heen en weer gereden. Wat leuk was, want wij houden van huizen kijken. Maar het betreffende huis hebben we helaas niet kunnen vinden. Dat was dan weer jammer.

We zagen mooie huizen en oude vervallen huisjes. Die laatste knappen wij in gedachten dan altijd meteen even op. Dat lijkt ons hier een stuk gemakkelijker dan thuis, want ten eerste heb je geen gedoe met rottende funderingen en ten tweede kun je ook wel een tijdje zonder dak. Trouwens, ik maak me helemaal niet druk over dat soort dingen. Ik ben vooral bezig met belangrijke dingen als de muren een gezellig kleurtje geven (zowel binnen als buiten), comfortabele meubels op de porch zetten en twee palmbomen  (want dan kan er een hangmat tussen) in de tuin planten.

Omdat ik het zo graag wilde, maakten we ook nog even een omweg langs een nog betaalbaarder huisje, waar in ieder geval een straat bij stond. Ik verwachtte er al niet veel van, want het stond in oktober ook al te koop. Er was (voor Curaçaose begrippen) maar een heel klein stukje grond bij en de badkamer was “separaat”, wat waarschijnlijk betekent dat er een buitenwc is, waarvan je maar moet afwachten of hij is aangesloten op de riolering. Maar toch.

Stiekem hoopte ik op iets waar anderen de schoonheid niet van zien, maar wij natuurlijk wel. Zo’n leuk authentiek huisje, op een mooi plekje, ergens aan de rand van de stad. Met een gezellige porch op de wind en een schattige kleine tuin, waar die twee palmbomen net inpassen. Zoiets. Maar dit huisje bleek wel zeer authentiek te zijn, maar dan ook te liggen aan een authentiek straatje midden in de stad waar onze auto nauwelijks doorheen paste. Er was geen porch. Vanuit de voordeur sprong je direct tussen het verkeer. Dat niet erg hard reed, want dat kan daar gewoon niet. Dat scheelt dan weer. Omdat dit deel van de stad tegen een heuvel ligt, was er helemaal geen leuk tuintje. De achterkant van het huis stond dicht tegen een soort wal aan. De separate badkamer kon ik niet zien, maar in de krap anderhalve meter achter het huis paste die nog wel. Mijn palmbomen niet.

Er stond in de advertentie dat het een “goed onderhouden houten opstal” betrof, maar ik ben bang dat het huisje al een paar jaar te koop staat. De verf viel er vanaf als je er naar keek. Het was wél het best onderhouden huisje in de straat. Maar dat maakte het niet bepaald aantrekkelijker. Helaas. Want dit had de prijs van een tweedehands caravan en dat was dan weer wel aantrekkelijk. Het voldeed alleen totaal niet aan ons idee van wonen op Curaçao. Veel buiten zijn is voor ons het belangrijkste voordeel van hier ten opzichte van Nederland. En dat kon daar dus niet. Ik kon het zelfs in gedachten niet mooier maken dan het was. Hoewel… als je die bouwval ernaast koopt en afbreekt en dan… Nee. Toch niet.

Na al dat rondrijden, kijken, nadenken, renoveren en inrichten waren we knap moe. Daarom wilde ik zondag gewoon naar het strand. Verder niets. Alleen maar liggen. En ik denk dat ik daarom misschien wel, een beetje, heel even, in slaap gevallen ben…