Categorie: persoonlijk

Ik heb het hele proces voor jullie vastgelegd…

namen deelnemers (toch nog 10!) op briefjes schrijven

dichtvouwen

in theemuts stoppen

echtgenoot trekt een lootje

het winnende lootje

Marka, gefeliciteerd! Ik stuur de boeken zo gauw mogelijk naar je toe. Je adres heb ik, tenzij ik een verhuisbericht gemist heb 😉 

Ik beloofde vorige week iets te vertellen over de achtergrond van mijn nieuwste boek, maar nu zit ik hier met een griephoofd tussen de hoestbuien door naar mijn scherm te staren. Ik hoop dat ik nog iets zinnigs kan schrijven, maar het valt niet mee mijn gedachten onder woorden te brengen.

(Auto)biografisch?

Het lastige is dat mensen vaak niet begrijpen hoe een verhaal geïnspireerd kan zijn door je eigen leven en je omgeving en toch op geen enkele manier autobiografisch. Ik ben dus een beetje terughoudend met ronduit zeggen dat ik in mijn naaste omgeving te maken heb met dyslexie en hoogbegaafdheid en de problemen die daar bij horen. Ja, nu zeg ik het dus toch. Maar lees alsjeblieft verder. Ik vind dat ten eerste moeilijk omdat het niet (alleen) mijn verhalen zijn, maar (ook) die van anderen. Die kan en mag ik dus niet zomaar vertellen. En ten tweede is het niet zo dat Diederik en Nina letterlijk gebaseerd zijn op die personen. Geïnspireerd, ja. Maar niet meer dan dat. Wat Diederik en Nina zeggen, denken, voelen en meemaken komt allemaal uit mijn eigen fantasie en is dus op geen enkele manier (auto)biografisch.

Trilogie

Zo, nu ik dat duidelijk heb gemaakt (hoop ik), kan ik vertellen dat ik er enorm trots op ben dat Incognito uiteindelijk is uitgegroeid tot een heuse trilogie. Voor degenen die niet al mijn boeken kennen: Incognito was mijn tweede boek, waarin Sofie, een beroemd fotomodel probeert onder te duiken na een paar nare ervaringen met de roddelpers. Het idee om daar een vervolg op te schrijven ontstond al tijdens het schrijven van Incognito. Ik vond namelijk dat haar zusje Renske een eigen boek verdiende. In Dilemma lezen we dus hoe Renske, vier jaar na Incognito, worstelt met keuzes op het gebied van de zorg voor haar dochtertje, haar carrière en de liefde.
Eigenlijk was het verhaal daar afgelopen. Maar ik liet me verleiden tot een derde boek in deze serie. Ten eerste omdat het me geweldig leek om een trilogie te schrijven en ten tweede omdat er één persoon uit Dilemma was die door het grootste deel van mijn lezers verkeerd begrepen werd. En dat vond ik jammer.
Dus wilde ik nog een verhaal schrijven dat duidelijk maakte wat hem – ik heb het over Diederik, de natuurlijke vader van Renskes dochtertje – nu eigenlijk maakte tot wie hij was. Maar aangezien ik altijd vanuit één hoofdpersoon schrijf en mijn boeken nu eenmaal vrouwenboeken zijn, verzon ik een au pair die bij Sofie en Renske gaat werken en zo met Diederik in aanraking komt. Dat gaf me meteen de gelegenheid om nog een keer een kijkje in het leven van die twee te nemen. Dat is het leuke van een trilogie tenslotte.
Het is echter geen vervolgverhaal. De drie boeken zijn prima afzonderlijk te lezen.

Hoogbegaafdheid en dyslexie

Toen ik begon met schrijven wist ik wel dat Diederiks probleem zijn hoogbegaafdheid was. Dat wordt in de andere boeken al aangestipt. Maar Nina leerde ik pas goed kennen toen ik eenmaal bezig was.
Het werd een verhaal dat me diep raakte. Oké, dat doen al mijn verhalen als ik ermee bezig ben. Anders zou ik ze niet kunnen schrijven. Maar naast het emotionele aspect (omdat het nu eenmaal geïnspireerd was door mijn eigen omgeving) zat ik ook met het maatschappelijke aspect. Ieder mens is uniek, maar als ik publiek wil maken dat de onderliggende thema’s van dit boek hoogbegaafdheid en dyslexie zijn, moet ik wel zorgen dat de hoofdpersonen herkenbaar zijn voor alle (nou ja, zo veel mogelijk) mensen die er mee te maken hebben en niet alleen voor mijn specifieke situatie. Ik heb dus heel wat research gedaan, waaruit bleek dat mijn eigen ervaringen wel degelijk klopten.* En ik hoop dat mijn boek een klein beetje kan bijdragen aan wat meer begrip voor zowel hoogbegaafden als dyslectici.

*Veel van mijn informatie komt van het internet, maar ik heb besloten geen url’s te noemen, omdat bijna alle websites over dyslexie en hoogbegaafdheid gemaakt zijn door mensen die ‘oplossingen’ verkopen en ik heb geen tijd om me te verdiepen in de vraag of dit goede oplossingen zijn waaraan ik mijn naam wil verbinden.

Nu klinkt het alsof ‘Tegenstelling’ een zwaar en dramatisch boek is, maar wie mijn andere boeken gelezen heeft, weet dat dat mijn stijl niet is. Het is in de eerste plaats een gezellige, gemakkelijk te lezen roman, met gewone mensen, familiesituaties,  liefdesverwikkelingen en een tikje spanning, die prima past bij al mijn andere boeken.

Winnen?

Nieuwsgierig geworden? Er zijn een aantal manieren om daar iets aan (mee?) te doen.
– je zou mijn boek kunnen kopen (hier bijvoorbeeld)
– je kunt de samenvatting en het eerste hoofdstuk (als pdf te downloaden) hier vinden
– je kunt meedoen aan mijn giveaway

Je hoort het goed: ik geef een exemplaar gratis weg. Sterker nog, ik geef de hele trilogie weg. Alledrie de boeken. Tegenstelling kan prima gelezen worden zonder de andere twee boeken te kennen, maar dat maakt het niet minder leuk om ze alledrie te hebben, toch?

Wat moet je daarvoor doen?
Niet veel:
– laat een reactie achter op deze blogpost
– volg mijn blog (niet verplicht, zou wel leuk zijn)
– vertel anderen over mijn giveaway op je blog, facebook en/of twitter (niet verplicht, wel lief)
Op mijn verjaardag (16 mei) maak ik de uitslag bekend.

Meedoen is niet meer mogelijk. Kijk hier wie er gewonnen heeft.

Mijn zesde boek, het derde (afzonderlijk te lezen) deel van een trilogie. Oh wow. Soms kan ik niet geloven dat dit allemaal echt gebeurd…

(vanaf 1 mei te koop – volgende week vertel ik meer over het verhaal en de achtergrond en geef ik een exemplaar weg)

Ik was van plan vanochtend meteen te beginnen met het schrijven van een gezellig stukje. Ik wist alleen nog niet waarover. Want het is eigenlijk nog net iets te vroeg om enthousiast over mijn nieuwste boek te gaan vertellen. Na vijf boeken weet ik inmiddels dat een geplande datum (volgende week al!) niets zegt over het moment waarop zo’n boek daadwerkelijk in de winkel ligt. Dus wacht ik nog even. Maar dat stukje zou er toch wel komen, nam ik aan. Gewoon gaan zitten en beginnen. Net als vroeger, even bijkletsen.

Het probleem was alleen dat het er niet van kwam om te gaan zitten. Ik ging namelijk alleen maar even de huiskamer opruimen en was daar vervolgens de hele ochtend mee bezig. Het was nodig, dat wel. In al die rare weken was ik niet verder gekomen dan even snel de stofzuiger erdoorheen halen. Of zelfs alleen maar de bezem. Dan blijft er nog wel eens wat liggen in de hoekjes en op de richeltjes.

Bovendien zijn we druk bezig met ontrommelen. Wat ik geen prettig woord vind, overigens. Want het is geen rommel dat ons huis zo vol maakt. De rommel is allang weg. Het zijn toch spullen die op de een of andere manier iets betekenen. Maar het is wel een feit dat er teveel van die spullen zijn.

Het is confronterend om anderen te helpen met een verhuizing. Tenminste, als je iemand bent die iets verder denkt dan de oppervlakte. Want voorbij de verbazing (wat een berg spullen hebben die mensen en waarom doen ze de helft niet gewoon weg) ligt het besef dat jouw huis ook vol kasten en hoekjes staat, waarin spullen staan waarvan anderen ook zouden zeggen dat ze best weg kunnen.

Dus ben ik nu bezig kasten leeg te ruimen en overbodige spullen weg te doen. Allemaal heel goed voor het moreel (want dingen wegdoen voelt vaak als een verlichting), maar ook vermoeiend (want je moet voortdurend beslissingen nemen) en stoffig (want al weken niet echt goed schoongemaakt).

Maar goed, de huiskamer is weer wat schoner en we zijn er bijna. Ik heb in de huiskamerkast op dit moment zelfs twee lege  planken. Dat lijkt fijner dan het is, want ik heb nog twee kasten waar ik eigenlijk van af wil en de inhoud daarvan past natuurlijk niet op die twee plankjes. Maar toch, het is een begin. En boven slapen we ook niet meer in een gecombineerde inloopkast/kantoor, maar begint er zowaar een echte, ruime slaapkamer tevoorschijn te komen (als we de stapels die ik nog moet sorteren even wegdenken). Ontrommelen gaat me blijkbaar goed af.

Nu nog een manier vinden om mijn hoofd te ontrommelen. Want dat zit een beetje vol. Niet alleen met huishoudelijke beslommeringen, maar ook met vier BTW-aangiftes die deze maand de deur uit moeten, een dochter die begeleid moet worden met haar thuisstudie PDB en tussen de bedrijven door probeer ik ook nog aan de twee verhalen waar ik mee bezig ben te schrijven. Of loop ik in ieder geval te bedenken hoe ik verder moet gaan als ik tijd heb. Dat die twee verhalen op dit moment een beetje door elkaar gaan lopen is niet echt handig, maar ik kom er wel uit. Gelukkig zijn beide hoofdpersonen erg goed in opruimen.

Ik weet eigenlijk niet wat er eerst was. Werd mijn opruimwoede geïnspireerd door deze hoofdpersonen, of is het juist andersom? Waarschijnlijk geen van beiden, of allebei. Het is gewoon de manier waarop ik schrijf.
Zowel geïnspireerd door als inspirerend voor mijn eigen leven.

De laatste fase van een manuscript… Altijd weer een lastig moment. Bijna klaar om los te laten.

Ik denk dat het tijd wordt om een officiele blog/sociale-media-pauze in te stellen. Misschien onnodig, want ik blog, tweet, update en reageer al niet echt veel meer. Voor jullie (vrienden, volgers, lezers) verandert er dus weinig.
Maar ik ben er zelf in gedachten wel steeds mee bezig en daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd (en energie) voor. Ik weet nu al dat maart een nog heftigere maand gaat worden dan februari. Gelukkig niet alleen met nare dingen, dat scheelt dan weer, maar wel met genoeg deadlines, taken en activiteiten op de agenda om me druk bezig te houden. En daar zal vast nog wel van alles bijkomen, want er gaat nu eenmaal nooit iets zoals ik het gepland heb.
Ik heb nog overwogen om net als in de herfst een fotoproject te starten met ’30 dagen lentefoto’s’, maar ik had niet het gevoel dat ik daarmee echt veel mensen blij maakte. Het was wel heel erg een staaltje ‘blogvulling’ en daar ben ik zelf ook niet zo dol op 😉
In plaats daarvan ga ik dus gewoon melden dat ik er even tussenuit ga. In april hoop ik er weer te zijn.

Op de een of andere manier lijkt er altijd van alles te vertellen te zijn als ik net even geen tijd heb om blogjes te schrijven. Vandaar vandaag een lange blogpost, met een hoop nieuws.

Mijn zesde boek, ‘Tegenstelling’, is bijna klaar voor de drukker. Ik kan eigenlijk al een hele blogpost vullen over dat verhaal, maar daar wacht ik nog heel even mee, tot de datum waarop jullie het boek daadwerkelijk kunnen gaan lezen dichterbij komt.
Maar het feit dat dit niet zo heel lang meer gaat duren betekent wel dat ik dringend aan een nieuw boek moet beginnen…
Eén van de vragen die ik regelmatig krijg is: “Waar haal je de inspiratie vandaan?” Of anders uitgedrukt: “Hoe verzin je het toch allemaal?”
Ik vind het altijd moeilijk om daar antwoord op te geven. Want de waarheid is… ik heb geen idee.
Echt niet. Ik weet dat er schrijvers zijn die mooie, duidelijke en uitgebreide uitleg kunnen geven over hoe zij een verhaal opbouwen en ik weet dat er ook schrijvers zijn die daar zelfs les in geven. Maar voor mij werkt het niet zo. Ik bouw geen verhaal. Ik verzin een persoon en zij beleeft het verhaal terwijl ik het schrijf. Dat is niet erg professioneel en waarschijnlijk de reden waarom ik na bijna 6 gepubliceerde boeken nog steeds behoorlijk onzeker ben over mijn schrijven. Maar op een andere manier lukt het niet. Het nadeel van mijn “methode” is dat het niet werkt als er in mijn eigen leven teveel gebeurt. Dan “zie” ik het leven van de hoofdpersoon niet meer. En dat is knap frustrerend als je weet dat er mensen wachten tot je ergens mee komt.
Maar… het lijkt erop dat deze hoofdpersoon het zat begint te worden om te wachten tot ik tijd voor haar heb. Ze duikt op de gekste momenten in mijn hoofd op en dwingt me om te luisteren naar wat ze wil vertellen. Er begint iets te borrelen. Eindelijk.

Wat ook helpt zijn lieve reacties van lezers. Anita Willems won tijdens mijn give-away een exemplaar van Goede Hoop en schreef daar onlangs een leesverslag over. Ik was heel blij met haar reactie. Ze schrijft onder andere dat ze een warme glimlach op haar gezicht krijgt als ze mijn boeken leest. Dat tovert dan weer een warme glimlach op mijn gezicht. En het feit dat ze zo met Karlijn meeleefde dat ze bijna tegen haar ging praten, doet me ook goed. Dat betekent dus dat mijn manier van schrijven wel werkt, hoe lastig het soms ook is om op tijd klaar te zijn met mijn boeken.
Klik hier om de rest van haar lieve woorden te lezen. En als je daar dan toch bent, kijk dan meteen even verder op haar site. Anita is bezig met een 365-dagen project waarbij ze iedere dag een stukje schrijft aan een spannend moordmysterie a la Murder She Wrote. Erg leuk om mee te lezen.

Nog een paar nieuwtjes en dan zijn we helemaal bijgepraat (op schrijfgebied dan)

:: Mijn vierde favorietroman ligt nu of binnenkort in de winkel. Het is Campingarts nr. 78 en mijn verhaal heet “Vader in paniek”. Zodra de epub in de webshop van Uitgeverij Marken staat zal ik de link hier en op mijn website toevoegen)

:: Incognito is nu ook verkrijgbaar in grootletteruitgave bij Grote Letter Bibliotheek.
En toen ik bij bol.com zocht of deze uitgave daar verkrijgbaar was, kwam ik erachter dat Huis vol Verleden inmiddels ook uitgekomen is als grootletteruitgave, via Uitgeverij Oorsprong. Beide grootletterboeken zijn natuurlijk ook te leen bij de bibliotheek.

Toen ik zei dat ik het rustiger aan ging doen bedoelde ik niet geen wekenlange radiostilte op blog, facebook en twitter. Ik had al snel door dat helemaal vrijblijvend bloggen voor mij niet werkt en was bezig met bedenken hoe ik het dan aan kon pakken. Ik had zelfs al een paar blogjes in klad staan. Maar het leven vulde zich.

Met normale dingen zoals
:: een wasmand die gevuld wordt zodra ik hem eindelijk leeg heb
:: het twee keer per week koken van liters soep en beseffen dat ik nog steeds eigenlijk helemaal niet van soep houdt (maar het is toch wel een lekkere manier om de tijd tussen “ik-krijg-trek”en “iedereen-is-thuis-om-te-eten”te overbruggen)
:: een overvol huis waar de balans tussen werk en ontspanning altijd moeilijk te vinden is
:: een kat die er (met heel veel volume) op stond om het half uur naar buiten  en weer naar binnen gelaten te worden (want wie weet is het nu wel warmer en droger), die we uiteindelijk (want we werden dat geschreeuw toch wel erg zat) een kattenluik gegeven hebben en die nu om het half uur luidkeels meldt dat hij dat luik eigenlijk niet zo leuk vind en het dan luid mopperend toch maar gebruikt
:: een dochter die zich verslaapt op de laatste dag van haar stage, die ik naar de bushalte breng, waar we de bus nog net weg zien rijden, waarna ik de bus achtervolgt en ingehaald heb om het kind toch nog min of meer op tijd (maar 20 minuten te laat in plaats van 50) op de plaats van bestemming te krijgen

En daarnaast nam het leven een paar onverwachte wendingen en op dit moment zijn mijn dagen vooral gevuld met angst, onzekerheid, opluchting (want het was niet dat waar we zo bang voor waren) en dagelijks heen en weer rijden naar het ziekenhuis om mijn man te bezoeken.

Ik hoop dat ik heel gauw weer min of meer regelmatig kan bloggen, reageren en twitteren, Want dat zou betekenen dat hij gezond(er) en wel en thuis is.

Een van mijn goede voornemens is te proberen wat meer aan mijn bureau te werken (meestal zit ik met mijn laptop op de bank). Daar heb ik die tafels tenslotte voor neergezet en dat maakt het (hopelijk) gemakkelijker om schrijven, boekhouden en het normale huishoudelijke en gezinsleven te combineren. Vandaar dat ik mezelf vandaag hier heb geinstalleerd, want ik moet nog een half boek doornemen voor de redactrice er weer mee aan de gang gaat.
(eh…nee, dit is niet helemaal een eerlijke foto. Ik heb eerst even wat was en de overlopende prullenmand aan de kant geschoven)

for English please scroll down

Kennen jullie dat? Je wil iets doen in huis, begint vervolgens aan iets dat daaraan gerelateerd is en voor je het weet ligt je hele bovenverdieping overhoop. Dat gebeurde mij dus vandaag. Ik ging eigenlijk alleen de kerstspullen uit de zolderkast halen (nee, ik ben nog niet zover, ons huis is nog bijna* helemaal kaal), kreeg toen de andere rommel onmogelijk meer terug in die kast (want de kerstspullen liggen natuurlijk helemaal achteraan) en ben nu de hele kamer (= de hele verdieping) aan het omgooien.
Vandaar dat ik eigenlijk helemaal niet ging bloggen vandaag. Of facebooken of twitteren.
Maar toen kwam er een mailtje binnen dat ik toch even moet delen: de biblionrecensie van Goede Hoop. En die is heel positief! Altijd weer een enorme opluchting…

Na haar scheiding gaat Karlijn (44) voor het eerst op reis met Rico, sinds kort haar vriend. Toevallig hebben haar ex Tim en zijn vriendin Simone voor dezelfde reis geboekt. Vanaf het begin is Simone onuitstaanbaar tegenover een aanvankelijk niet-assertieve Karlijn. Meer nog vertelt deze eigentijdse roman over de confrontatie van Karlijn met haar twijfels, een dilemma rond twee mannen. Dit innerlijk conflict wordt, hoewel niet diepgaand, zorgvuldig opgebouwd en uitgewerkt, in een boeiende schrijfstijl. De route door Zuid-Afrika wordt goed beschreven, gebaseerd op eigen ervaringen van de schrijfster (1971). Zijdelings komt de rassenkwestie ter sprake. De auteur publiceerde eerder familie- en liefdesromans als ‘Huis vol verleden’ en ‘Dilemma’*. De Relax-serie heeft er weer een aardig, ontspannend boek bij, vol vlotte dialogen. Normale druk. – M. Willard

*Op de foto: de enige kerstspullen die al wel een plaatsje in ons huis gevonden hebben: de kerstboeken.

 ~~~~~~~~~~

I wasn’t going to blog today, because my home is a complete mess. I was trying to find our boxes of Christmas decorations, but ended up reorganizing our bedroom (because those decorations are in the build-in closet that we call lovingly our attic).
But then I received an email that I just had to share: my Biblion review (the most important review in my little corner of the writing world). It’s very, very positive. Such a relief!
(it feels like bragging to translate the whole thing, so I won’t)

That picture? That’s the only Christmas decorations I did put out already: books. Of course 😉