Categorie: persoonlijk

Zo snel? Niet echt. Dat duurt nog wel even. Dat duurt nog bijna een half jaar zelfs. Maar ik wilde toch alvast een klein tipje van de sluier oplichten…

:: de titel is Tegenstelling
:: het is een zelfstandig te lezen vervolg op Incognito en Dilemma (een trilogie, is dat niet gaaf?)
:: dit is het eerste boek dat ik aan mijn uitgever aanbood zonder dat het af was
:: sterker nog: de fondslijst lag al in de brievenbus, toen ik nog bezig was met schrijven
:: ik dacht een half jaar de tijd te hebben om dit boek af te maken
:: maar ‘life got in the way’. Echt ontzettend in de weg zelfs.
:: vandaar dat ik de laatste weken (maanden) nogal gestrest was
:: maar nu is het af
:: nou ja, bijna. Ik twijfel nog over het einde. Een liefdesroman die niet eindigt met een zoen. Kan dat eigenlijk wel? (het past bij de hoofdpersonen, dat wel)*
:: dit is de cover. Mooi hè?

* en op twitter vindt men dat het wel kan. Ik laat het voorlopig maar even zo. Denk ik.

Toch nog een paar reacties extra… Wat leuk! En welkom op mijn blog, ik hoop dat jullie hier nog wat vaker komen lezen. Jullie hebben geluk, want ik vind niets sneuer dan te moeten loten tussen slechts twee mensen. Jullie krijgen dus allebei een exemplaar van ‘Incognito’.
Sanne en Hanneke, mail me even met jullie adres (geertrude@geertrude.nl), dan komt hij naar je toe! (Die van jou ligt klaar, Jezebelle, die verstuur ik gelijk met de andere boeken)
En dan ga ik na al deze opwinding nu weer over tot de orde van de dag. Het wegwerken van achterstallige was, genieten van mooie zonsopgangen (het grote voordeel van de lange nachten in deze tijd, je hoeft niet vroeg op te staan om zoiets moois te zien) en een beetje breien (oh, wat heb ik dat gemist!). En dan nog wat andere dingen, maar daarover later meer 😉 (ha, ik word nog eens goed in cliffhangers!)

Wat dit filmpje met de achtergrond van ‘Goede hoop’ te maken heeft? Meer dan je zou denken. Niet het filmpje, want dat is niet zo boeiend, maar het nummer dat je hier hoort. Bonnie Tyler met ‘Don’t Turn Around’.
Ik vind dit al jaren één van haar mooiste nummers (eigenlijk is het origineel van Tina Turner, ook mooi).
De tekst?

If you wanna leave I won’t beg you to stay
And if you gotta go darling maybe it’s better that way
I’m gonna be strong, I’m gonna do fine
Don’t worry about this heart of mine
Just walk out that door, see if I care
Go on and go now but

Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But I won’t let you know

I won’t miss your arms around me holding me tight
If you ever think about me just know that I’ll be alright
I’m gonna be strong, I’m gonna do fine
Don’t worry about this heart of mine
I know I’ll survive, sure i’ll make it through
And I’ll even learn to live without you

Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But i won’t let you know

I wish I could scream out loud that I love you
I wish I could say to you don’t go, don’t go, don’t go

Don’t turn around
Cause you’re gonna see my heart breaking
Don’t turn around
I don’t want you seeing me cry
Just walk away
It’s tearing me apart that you’re leaving
I’m letting you go
But i won’t let you know

(D. Warren, A. Hammond)

Het gaat over een vrouw die bij het kapot gaan van haar relatie probeert sterk te blijven, omdat ze niet wil dat hij ziet hoe erg ze het vind. Dat heeft me altijd geintrigeerd. Zou ik dat ook doen? Zou ik dat volhouden? Heeft zo’n houding gevolgen? Voor het verwerken van de scheiding, voor de omgang met je ex, voor je toekomst?
Als ik op zo’n manier ergens over na blijf denken, groeit er meestal een verhaal uit. Dat is ‘Goede hoop’ geworden. Met een heel ander einde dan ik in eerste instantie bedacht had…

Dat einde ga ik niet verklappen, maar je kunt wel alvast het eerste hoofdstuk lezen. Klik hier om de pdf te downloaden.

Om hoofdpersoon Karlijn en haar ex-man Tim voortdurend met elkaar te confronteren, liet ik ze samen een reis maken. Een groepsreis door Zuid-Afrika om precies te zijn. Waarom op die manier en waarom daar? Omdat ik zo’n reis zelf ook gemaakt heb. Dat schrijft wel zo prettig.
Nieuwsgierig naar mijn eigen belevenissen daar? Klik hier voor de blogs die ik daar destijds over schreef en hier voor de foto’s.
Ik ben zo dicht bij onze eigen reis gebleven (maar niet helemaal, sommige dingen zijn echt fictie), dat mijn foto’s die van Karlijn hadden kunnen zijn. Als ze foto’s genomen had. Maar Karlijn kijkt liever met haar eigen ogen en gebruikt haar geheugen voor de herinneringen, zegt ze. En ik kreeg haar met geen mogelijkheden op andere gedachten… 😉

Ik moet bekennen dat ik niet zo goed ben in promotie. Ik vind boeken schrijven heerlijk, maar dat gedoe eromheen hoeft van mij niet zo. Een persbericht  rondsturen oké, maar de rest… Reclame maken voor mezelf ligt me niet erg en dat is duidelijk.
Maar ja. Het hoort er wel bij. Toch wil ik ook daarin mijn eigen weg blijven zoeken. Ik ben niet het type dat zonder een gevoel van schaamte altijd en overal kan roepen dat mensen haar boeken moeten lezen en kopen omdat ze nu eenmaal geweldig zijn. Als is dat natuurlijk gewoon wel waar 😉
Ik zoek het meer in contact met lezers. En ik dacht dus een slimme oplossing gevonden te hebben door een boek te verloten onder mensen die mijn blog gaan volgen.
Ik had gehoopt dat mijn eerste aankondiging van de weggeefactie voor een soort sneeuwbalreactie zou zorgen en in heel optimistische buien maakte ik me tijdens onze vakantie al zorgen over de enorme stapels boeken die ik moest gaan weggeven (want ik had beloofd bij iedere mijlpaal meer boeken weg te geven en stel dat ik ineens 1000 of zelfs meer volgers zou hebben?). Maar helaas. Het bleef bij die ene.
Ach ja. Geeft niets. Het was te proberen.
Wat ik wel aan die actie overhield was twee lieve blogposts over mij. Van mensen die mijn boek(en) lezen en mijn blog ook. En dat is me eigenlijk veel meer waard.

Franca van Het Keukenraam is een fan van het eerste uur. Ze schreef jaren geleden al eens enthousiaste berichten over mijn allereerste boek en ik vind mezelf en mijn boeken regelmatig op haar blog terug (hier, hier, hier en hier bijvoorbeeld).

Anita van Anita’s dagboek is juist een nieuwe fan. Zelf schrijft ze ook aan een thriller (meelezen kan hier). Toen ze me vertelde dat ze Familiegeheimen ging lezen, was ik erg benieuwd (en een beetje benauwd) wat ze ervan zou vinden. Maar gelukkig was ze enthousiast genoeg om er een hele post aan te wijden.
Ik vond het wel grappig dat haar enige puntje van kritiek iets was waar ik zelf ook moeite mee had. Ik had bij dit boek een overzichtje met alle personages naast me liggen om de draad niet kwijt te raken en nog moest mijn redactrice me erop wijzen dat ik ergens een foutje gemaakt had. Dat is een wijze schrijfles: gebruik niet teveel personages, hoe realistisch dat ook lijkt te zijn (zo groot was die familie eigenlijk niet). Ik heb die fout trouwens daarna (Familiegeheimen is mijn vierde boek, maar ik schreef het als tweede) ook nooit meer gemaakt, ik hou het nu graag simpel.

In het eerste weggeefactieblogje heb ik gezegd dat ik op 20 november ga tellen en verloten. Maar dat tellen en verloten is in dit geval niet zo moeilijk, tenzij er ineens iets veranderd. En dan nog… Ik gun het deze twee lieverds. Ik pas gewoon de regels aan. Dat kan, want dit is mijn blog 😉 

Dus krijgen deze twee dames het boek in ieder geval. Franca, jouw adres heb ik nog. Anita, wil je me even mailen met het  jouwe? (geertrude at geertrude.nl).
Oh, en Jezebelle (zij was de enige andere die op dat postje reageerde): mijn voorraadje van ‘Goede hoop’ is niet zo groot, maar als je wilt kan ik je wel Incognito sturen. Als je belangstelling hebt, mail me dan even. En natuurlijk tel jij mee in de eventuele laatste verloting (zie hieronder).

Als er toch nog anderen zijn die kans willen maken zijn er twee mogelijkheden:

:: like mijn facebookpage. Ik verloot 1 boek onder alle likers, dat worden er 2 als ik meer dan 50 likes heb.

:: reageer op dit blogje en maak reclame voor me. Ik wil eventueel nog een derde exemplaar van ‘Goede hoop’ verloten via dit blog, maar dan alleen als ik minstens 25 reacties krijg (op dit stukje en dan van verschillende mensen natuurlijk). Zoveel lezers heb ik niet, dus jullie zullen er iets voor moeten doen. Dat klinkt niet zo sympathiek, dat weet ik, maar ik kan bij mijn uitgever niet aankomen met de mededeling dat ik zomaar boeken weggeef als daar niet een beetje naamsbekendheid tegenover staat (vandaar dat idee om volgers te zoeken, dat is tastbaar). En hoe jammer ik het ook vind,  meer dan drie uit mijn eigen voorraad wordt lastig. Als de belangstelling onder de 25 blijft, verloot ik een exemplaar van ‘Incognito’ (ook een leuk boek, hoor!***) Sorry, deze actie is afgesloten.

Die laatste verloting ga ik donderdag doen (bij voldoende belangstelling dus). Morgen krijgen jullie nog wat achtergronden bij mijn boek en een linkje naar de download van het eerste hoofdstuk en woensdag wil ik het ergens over hebben dat zijdelings verband houdt met ‘Goede hoop’. Daarna rond ik de herfstfoto’s af en dan ga ik volgende week maar weer eens normaal bloggen, daar kan ik ook wel zin in hebben (ik denk zelfs dat ik tegen die tijd een breiwerkje te showen heb, dat is lang geleden)

***Waarom ik er daar wel genoeg van heb? Grappig verhaal en typisch iets voor mij. Het zit zo: ik krijg van elk boek 2 bewijsexemplaren en bestel er normaal gesproken 10 extra. Die 12 stuks zijn voldoende om weg te geven aan o.a. mijn moeder en te verkopen aan een paar vaste afnemers. Maar bij Incognito dacht ik de promotie eens flink beet te pakken, dus bestelde ik er 10 extra, met de mededeling dat ik die nodig had om als recensie exemplaren weg te geven. Eigenlijk had ik er maar 5 extra nodig, maar wij kunnen onze boeken alleen per 10 bestellen. Mijn uitgever stuurde me vervolgens 27 boeken. De 2 bewijsexemplaren, mijn bestelling van 20 stuks en nog (gratis) 5 extra voor die recencies. Toen had ik er dus een paar over… 😉

::…reacties niet meer mogelijk… kijk hier voor de uitslag

Toen we terugkwamen van onze vakantie vond ik bij de post twee pakketjes. Dat is altijd een stuk leuker dan rekeningen (die ik dan ook in eerste instantie vrolijk genegeerd heb). Het eerste pakketje was van Franca.

Ik heb haar vlaggetjesslingers altijd bewonderd en nu heb ik er dus zelf eentje. Is hij niet leuk? Als ik klaar ben met reorganiseren ga ik hem boven mijn bureau hangen. Er zat ook nog een heel lief kaartje aan.

“Voor de schrijfster van heerlijke boeken!” Ik bloos ervan!

En het tweede pakketje? De oplettende lezer (kijker) heeft het misschien al gezien. Er staat een afwijkend boek in het rijtje hierboven. Ik wist al een tijdje dat het eraan zat te komen, maar nu heb ik hem dan echt in handen; de grote letteruitgave van Dilemma.Te leen in de meeste bibliotheken en te koop bij de reguliere boekhandel, de uitgever, of online boekhandels zoals bol.com (linkjes gaan direct naar de juiste pagina).

Vanaf vandaag wacht ik op een ander pakketje… Als het goed is komt Goede hoop deze week van de drukpersen. En ja, die winactie loopt nog steeds.… (ik ga daar volgende week een nieuw postje over schrijven)

Genieten jullie ook zo van de herfstfoto’s? Ik wel. Ik ben eigenlijk niet zo dol op de herfst, maar dit project helpt me de schoonheid ervan in te zien. Het doet me denken aan de quote die ik jaren geleden in mijn bloglayout had staan:  

Autumn is like a second spring, when every leave is a flower (Albert Camus)

Het komt me wel goed uit dat ik nog 15 dagen te gaan heb. Nora Roberts zei ooit (las ik bij Maisey Yates en voor de volledigheid moet ik melden dat Google me vertelde dat Nora het waarschijnlijk ook weer van iemand anders heeft), dat je in het leven altijd jongleert met meerdere ballen. Sommige ballen zijn van glas, die moet je in de lucht houden, want anders breken ze. Maar andere ballen zijn van rubber. Die stuiteren wel terug. Het blog is van rubber. Dat stuitert wel (zeker als je blogjes gewoon vooruit kunt inplannen en de bijbehorende foto’s van te voren kunt maken). Facebook en twitter zijn ook van rubber. Hoop ik. Want ook daar ga ik even iets (nog?) minder actief worden.

Maar…. over een paar weken ga ik (proberen) weer wekelijkse stukjes te schrijven (tot die tijd kunnen jullie je vermaken met mijn archieven vanaf 2002, die staan sinds kort weer online). Vnaf 15 november ga ik vieren dat Goede hoop uitkomt. Mijn vijfde boek… een lustrum. Dat is toch best speciaal al zeg ik het zelf en dat vier ik onder andere met een weggeefactie. Afhankelijk van de belangstelling verloot ik in ieder geval 1 exemplaar van mijn nieuwe boek, maar misschien ook wel meer (als er veel belangstelling is).
Voor de mensen die blogs volgen via google connect: als ik (meer dan) 50 volgers heb (zie widget onder aan de pagina), verloot ik een boek onder mijn volgers. En dat ga ik voor iedere mijlpaal doen (dus bij 100 volgers nog een boek, en bij 250 volgers weer, dan bij 500, 750, 1000). Hetzelfde geldt voor likers (noem je dat zo?) van mijn auteurspagina op facebook Voor twitter ga ik nog een retweetactie verzinnen, maar daarover later meer.
Hoeveel van jullie zitten op Google+? Ik doe daar op dit moment nog niet veel (niets eigenlijk) mee, maar als ik daar genoeg vrienden/volgers (hoe heet het daar?) heb, wil ik me er ook wel in gaan verdiepen. Ik ga pas op 20 november tellen en verloten (vanwege die glazen ballen dus), maar liken of volgen kan altijd. Iedereen telt mee, niet alleen de nieuwste of precies de vijftigste of zo (dat vind ik altijd zo oneerlijk tegenover de rest).
Oh, en wie dit alles op zijn eigen blog meldt (zet even een linkje in de reacties zodat ik het terug kan vinden) telt extra mee in de loting, voor iedere post waarin ik genoemd wordt één keer zelfs.
Eh ja, dit is een erg Amerikaanse manier van promoten. Maar het schijnt te werken 😉
Sorry, deze actie is inmiddels afgesloten.

Het lijkt wel of al mijn verslagjes over schrijven gerelateerde uitjes beginnen met een verhaal over hoe ik ruzie had met mijn navigatiesysteem. Maar het is wel zo. Deze keer had ik mijn eigen bij me, maar dat ging dus ook mis. De route naar Manuscripta zou heel simpel moeten zijn. Alleen was de weg die ik moest volgen opengebroken. En natuurlijk snapte mijn navigatiesysteem niet hoe ik er dan moest komen. Die bleef me terug sturen naar die weg die dus afgezet was. Uiteindelijk ben ik de omleiding richting centrum gaan volgen, maar toen ik daar was, wist ik het nog niet. En het navigatiesysteem ook niet, want dat beweerde dat ik er steeds verder vandaan raakte. Wat achteraf gezien niet klopte. Maar toen was ik een andere omleiding gaan volgen, die me uiteindelijk weer terugbracht naar waar de ellende begon. Daar sprak ik een verkeersregelaar aan, die me de juiste route wees. Waarna het navigatiesysteem ineens heel vrolijk ook wist hoe we moesten rijden. Raar ding. Het bleek dat ik waar ik links ging om die andere omleiding te volgen, rechts had moeten gaan en dan was ik er.  Ik was er dus vlakbij geweest, maar dat ding beweerde toen dat ik nog drie kilometer te gaan had.
Maar goed. Nog even zoeken naar de parkeergarage en toen kon mijn Manuscripta-avontuur beginnen.
Omdat ik door al dat omrijden later was dan mijn bedoeling was, liep ik rechtstreeks naar de stands van Ellessy, mijn eigen uitgever en die van Uitgeverij Cupido, waar Wilma Hollander zat te signeren. Wilma en ik hebben al een paar jaar contact via internet en dit zou eigenlijk de eerste keer zijn dat we elkaar in het echt ontmoetten. Dankzij een wederzijdse vriendin hadden we elkaar woensdag al uitgebreid gesproken, maar het was even goed erg leuk om haar weer te zien. Verder maakte ik kennis met Anita Verkerk (waar ik ook al een paar keer mee gemaild had), Marte Jongbloed en Elly Koster.
Schrijven is eigenlijk maar een heel eenzaam vak, dus is het heerlijk om even te praten met mensen die hetzelfde doen. Om die reden ging ik daarna nog een stand verderop omdat Marelle Boersma daar zat te signeren. Ik vind haar boeken echt geweldig en ik verbeeld me dat we contact hebben via twitter. Ze herkende in ieder geval mijn naam, dus dat scheelt. Ik bewonder Marelle echt enorm. Ze schrijft thrillers, maar niet van die bloederige met psychopathische moordenaars (daar ben ik niet zo dol op). Marelle staat erom bekend dat de actuele thema’s die ze in haar boeken verwerkt daarna uitgebreid in het nieuws komen.  Haar laatste boek, Vals Alarm, ging over de misstanden in de jeugdzorg. Ik heb het nog niet gelezen, maar het heeft heel wat stof doen opwaaien.
Ook met haar had ik het over schrijven en al pratend kwam ik erachter dat ik precies andersom werk als zij. Ik schrijf dan ook geen thrillers, maar ik vind wel relax+, de spannende liefdesromans, het leukst om te schrijven (Familiegeheimen dus, en het ziet er naar uit dat er eind 2013 weer een dergelijk boek van mij uitkomt). Ik druk dat altijd nogal losjes uit: ‘Ik vind dat wel leuk, om er zo ineens een moord of iets dergelijks tussendoor te gooien.’ Zo simpel is het natuurlijk niet, daar moet je naar toe werken, maar het is wel waar dat ik ook dat soort romans begin vanuit de hoofdpersonen. Die zijn er al, met hun eigen problemen en dan spin ik de rest van het verhaal eromheen. Marelle begint meer vanuit dat actuele thema . Natuurlijk zijn de personages heel belangrijk, anders zouden haar boeken niet zo boeiend zijn, maar het is net even anders dan de manier waarop ik werk. (wie geïnteresseerd is in de manier waarop Marelle een thriller schrijft kan dat trouwens op haar nieuwe blog stap voor stap volgen).
Na dat gesprek hing ik nog een tijdje rond bij Cupido en Ellessy, maakte nog een praatje met Werner Barthelds van uitgeverij Oorsprong, waar mijn boeken in grote letters uitgegeven gaan worden en liep toen naar de andere gebouwen om te kijken wat daar te doen was. Ik heb een workshop ‘ikjes’ schrijven gevolgd (niet dat dat ik zoiets kan schrijven – 160 woorden is voor mij veel te kort, kijk maar naar de lap tekst die dit blog gaat worden), geluisterd naar een man die had uitgezocht welke schrijvers en uitgevers ‘sterke merken’ waren, ik heb Arne en Carlos gezien (wie? vraagt iedereen aan wie ik dat vertel – de mannen van de kerstballen natuurlijk) en een presentatie over eten uit je eigen moestuin bijgewoond. En natuurlijk nog meer stands van uitgevers en andere boeken gerelateerde bedrijven bekeken. Er was een soort rad van avontuur met antwoorden erop en mannen die iedereen vroegen of ze een dilemma hadden. Ik antwoordde eerst van niet, want ik denk dat ik er inmiddels wel uit ben, maar toen hij bleef aandringen deed ik even ad rem en liet hem mijn boek ‘Dilemma’ zien. Waarna we een gesprek hadden over de dilemma’s in het leven van Renske. Leuk.
En voor mij een hele stap, want ik vind het altijd lastig om te vertellen dat ik schrijfster ben. Dat ik mijn boeken in mijn tas had en visitekaartjes en zelfs een foldertje met al mijn boeken erin was al heel wat, maar dat ik daar ook daadwerkelijk mee gedaan heb… ik leer het wel.
Aan het eind van de dag liep ik nog even terug naar Cupido, om afscheid van Wilma te nemen (ze blijft nog wel even in Nederland, maar ik kan helaas niet naar de leuke avondjes die ze georganiseerd heeft op 5 en 12 september) en bleef daar vervolgens weer een uur kletsen.
Om zeven uur was ik thuis. Toen was ik doodmoe van alle indrukken en gesprekken die nog door mijn hoofd spookten, maar tegelijkertijd voelde ik me ook opgeladen en vol nieuwe ideeën. Ook voor mij was dit een mooie opening van het boekenseizoen.

ik met mijn uitgever, Larry Iburg

met Wilma Hollander

:: op zaterdag 1 september ga ik naar Manuscripta. Eigenlijk gewoon als lezer en boekenfan, maar als er mensen zijn die mij willen ontmoeten of het leuk zouden vinden als ik één van mijn boeken voor hen signeer, maak ik daar graag tijd voor. Mail me even of laat een berichtje achter om een afspraak te maken.

:: ik heb ze zelf al binnen, dus als het goed is zijn ze heel binnenkort verkrijgbaar: twee nieuwe verhalen in de Favorietromanseries Campingarts en Dorpsleven.

Campingarts 72 – Vernieling door verveling
“Help! Help!”
“Ik kom eraan! Blijf rustig zitten!”
Ze had geen idee of ze haar konden horen en ploeterde verder. Het water was ijskoud en ze voelde haar benen al bijna niet meer, maar ze moest door. Uitgeput bereikte ze uiteindelijk het vlot.
“Johanna! Help ons! We kunnen niet meer terug!”

Dorpsleven 84 – Terug naar huis (hier verkrijgbaar als Epub)
Zijn lieve glimlach deed haar pijn. Het leek zo mooi, maar het was allemaal nep. Berekenend, net als zij vroeger geweest was. Het was gewoon haar verdiende loon. Ze had haar hele leven misbruik van anderen gemaakt en nu moest ze oogsten wat ze gezaaid had.

 

Ik had het prachtige voornemen om weer eens te beginnen met mijn oude gewoonte om iedere week een stukje te schrijven (heb ik jaren gedaan, echt waar – ooit, ooit, ga ik mijn oude archieven herstellen). Maandag leek daarvoor de aangewezen dag. Maar inmiddels is de dag al weer bijna voorbij en staat er nog niets op het virtuele papier. Ik werd daar een beetje gestrest van, tot het ineens tot me doordrong dat het destijds ook zo ging. Ik schreef immers geen columns, maar gewoon stukjes. Schrijfsels noemde ik ze. En die gingen juist over al die dingen die ervoor zorgen dat ik niet maandagochtend om negen uur startklaar zit met een keurig afgeronde tekst in mijn hoofd. Die gingen meestal vooral over de chaos in ons leven, die altijd, standaard, aanwezig is.
En als die chaos eens afwezig is, dan creëren wij zelf wel een nieuwe chaos.
Zo kocht ik vorige week nieuwe stoelen voor de woonkamer. Dat zorgde ervoor dat we meteen maar een paar meubels verplaatsten. Nou ja, eigenlijk bleef er geen enkel meubelstuk op zijn plaats. Daar werd de woonkamer ruimer en lichter en leger en heel mooi van. Ik ruimde op, ik sorteerde, ik bracht wat spullen naar de kringloop en ik bracht wat spullen naar de stort. De laatste restanten (vooral boeken) verplaatste ik naar boven, waar ik ze later wel zou uitzoeken.
Boven hadden wij twee kamertjes van ongeveer twee bij drieënhalf. Wij sliepen in het achterste en het voorste noemde ik mijn werkkamer, maar eigenlijk was het meer een grote inloopkast met een bureau erin. Ik bewaarde er verder alles wat ik beneden niet kwijt kon. En dat was veel.
Ik schrijf dit in de verleden tijd, want inderdaad, de kamertjes zijn niet meer. Geïnspireerd door de geweldige verbetering in de woonkamer, sloegen wij zaterdag de muur boven eruit. Dat wilden we al een tijdje en dat was eigenlijk vrij simpel. Alleen moesten wel al mijn boeken, mijn stofjes, mijn wol, mijn naaimachines, de boekhouding, onze kleding en weet ik veel wat nog meer “even” aan de kant. Een deel daarvan belandde in de woonkamer. Die nu dus weer iets minder ruim en leeg en mooi is.
Een ander deel moet nog naar beneden (of weg), want we willen de vloer graag afwerken en dat gaat niet als er nog dozen, kasten en stapels staan. 
Verder is het hele huis bezaaid met een laag wit stof van de gipsplaten die we eruit geslagen hebben. En met katteharen. Die lagen er waarschijnlijk altijd wel, maar die zie je beter op mijn nieuwe lichte stoelen.
Ik moet dus opruimen en sorteren en naar de stort en de kringloop rijden en stofzuigen en… Het is dus weer zo’n chaos hier dat ik helemaal geen tijd heb om stukjes te schrijven. Waarvan akte. Als vanouds.