Categorie: persoonlijk

:: ik heb zojuist het manuscript van Goede hoop gecorrigeerd en teruggestuurd naar mijn redactrice
:: eigenlijk was het meer dan dat; ik heb er een heel hoofdstuk bijgeschreven, omdat we beiden (mijn redactrice en ik dus) vonden dat er wat miste
:: ik heb er nu best een goed gevoel over
:: op bol.com staan twee heel positieve recensies over Familiegeheimen. Daar ben ik erg blij mee!
:: Familiegeheimen is in sommige bibliotheken al te leen
:: binnenkort is Dilemma als grote letteruitgave verkrijgbaar bij Uitgeverij Oorsprong (en te leen in de bibliotheken)

~~~~~~~~~~

Writing news

:: I just sent the manuscript of my fifth book back to my editor after a few corrections
:: or actually after writing a whole new chapter, because we both felt it needed something extra
:: I feel good about it now (I didn’t before)
:: I found two very nice reviews on bol.com
:: my latest book, Familiegeheimen, is already available in some libraries
:: and Dilemma will be available in larger print (for people with poor eyesight) soon

Boeken schrijven is leuk, je eigen boek in je handen houden is nog leuker, maar het allerleukste is toch wel weten dat je boeken echt gelezen worden.
Ik geniet er altijd enorm van als ik mijn boeken bij mijn ouders in de stapel op de haard zie liggen en ik kijk in bibliotheken waar ik kom ook altijd even of mijn boeken er staan. Wat helaas zelden het geval is. Ze zijn òf niet in de collectie, òf uitgeleend. Ik heb natuurlijk een voorkeur voor het laatste 😉
 
Eén van mijn vroegste en trouwste fans is Franca van Het Keukenraam. Ze maakt regelmatig enthousiast reclame voor me op haar blog, wat ik dan letterlijk blozend zit te lezen. En kijk eens wat een geweldige foto’s ze bij dat soort stukjes plaatst. Mijn boeken, in het echte leven. In het wild, zogezegd. Daar doe je het toch voor als schrijfster!

(heb je ook foto’s van mijn boeken “in het wild”? Stuur me een berichtje, ik wil ze heel graag zien!)

Terwijl jongste dochter een herkansing had en oudste dochter een masterproeve waarvoor middelste dochter model moest zitten, had ik natuurlijk kunnen genieten van de stilte in huis. Maar dat deed ik niet. Ik ging ook weg. Collega-schrijfster Marlies Verhelst had namelijk gevraagd of ik zin had om ook naar de lezing van Olga van der Meer te gaan. En dat had ik eigenlijk wel.
Het lijkt wel of mijn zeldzame egoïstische uitstapjes altijd gepaard gaan met de nodige hindernissen. Ik reed dus niet alleen een hoosbui in, maar ook een lange file. Gelukkig was ik drie kwartier te vroeg van huis gegaan, zodat ik uiteindelijk nog tien minuten voor aanvang van de lezing binnen kwam rennen. Maar dat wist ik niet, want het navigatiesysteem stond tien minuten voor. Ik dacht dus dat ze al begonnen waren, vandaar die haast.
Met dat navigatiesysteem had ik trouwens ook alweer ruzie, dat had me ook nog eens twee minuten gekost. Oudste dochter heeft nu namelijk haar eigen autootje, maar nog geen navigatiesysteem. Dus had ze het mijne meegenomen, want daar is ze aan gewend. En ik had die van echtgenoot. Want ik moest geen examen doen en het was dus niet erg als ik in de war raakte. En dat raakte ik natuurlijk. Want mijn systeem is op de vrouwelijke manier ingesteld; de kaarten draaien mee met de richting die je oprijdt. Wel zo handig. Vind ik dan. Echtgenoot weet liever waar hij precies is qua windrichting en zo, dus zijn kaarten draaien niet. Waardoor ik dus linksaf ging waar ik rechts moest. Of andersom, dat weet ik al niet meer. Uiteindelijk gooide ik mijn auto maar gewoon in een parkeervak en besloot de rest te lopen, waarbij ik de bibliotheek waar ik moest zijn bijna voorbij rende. Ik was er dus echt vlakbij, terwijl ik op die (stilstaande) kaart dacht te zien dat ik nog veel verder moest. Maar goed, ik was er.
In de bibliotheek herkende ik Marlies direct. En Olga ook, want ik had die ochtend nog even snel gegoogled naar haar website en daar stond een foto op. Olga gaf toe dat ze best gespannen was, want dit was de eerste keer dat ze een lezing gaf. Wat wel verrassend was, aangezien ze toch al heel wat jaren schrijft en meer dan dertig boeken op haar naam heeft staan. Gelukkig voor haar was de opzet van de lezing gezellig en ongedwongen. Er waren ongeveer twintig belangstellenden die na een korte inleiding zelf het gesprek op gang hielden door allerlei vragen te stellen.
Olga vertelde dat ze op haar twaalfde al haar eerste manuscript naar een uitgeverij stuurde en knap verontwaardigd was toen dat werd afgewezen. Ze gaf het echter niet op en een reeks manuscripten die niet aangenomen werd, kwam ze uiteindelijk bij uitgeverij Gottmer terecht die “Liesbeths beslissing” uit wilde geven. Inmiddels werkt ze voor uitgeverij West-Friesland en zijn we collega’s bij Ellessy. Daarnaast schrijft Olga ook schriftromans voor uitgeverij Marken en korte verhalen voor Anoniem en Mijn Geheim.
De vragen varieerden van “heb je tips voor beginnende schrijvers” (gewoon doen) en “waar haal je de inspiratie vandaan” (overal om me heen) tot “welk genre lees je zelf” (familieromans, ik schrijf wat ik het liefste lees). Het publiek bestond voornamelijk uit iets oudere dames, die er gezellig voor gingen zitten. Sommigen kenden Olga’s boeken helemaal niet: “Maar ik ga ze nu toch wel lezen” en een ander was juist bezig met een Olga-van-der-Meer-marathon: “Ik lees graag heel veel van dezelfde schrijver achter elkaar. Dat is prettiger, want dan raak je niet zo in de war.”
Dat was overigens dezelfde mevrouw die ons toevertrouwde dat ze wel aan literatuur begonnen was, maar dat ze er gauw weer mee was gestopt. “Want daar wordt je echt niet vrolijker van.”
Olga’s boeken hebben allemaal een happy end. “Ik schrijf boeken die je leest ter ontspanning. Het zijn feel-good boeken en die horen gewoon een goed eind te hebben. Anders blijf je na twee, drie uur lezen met een vervelend gevoel zitten.” Daar kon ik het volkomen mee eens zijn.
Marlies en ik babbelden zowel in de pauze als na afloop van de lezing heel wat af, met en zonder Olga, maakten nog een foto met ons drieën (veel foto’s eigenlijk en dat is mijn schuld, ik doe altijd mijn ogen dicht als er geflitst wordt, dus we zijn doorgegaan tot er eentje was waar ik in ieder geval wakker opstond) en daarna vertrokken we weer huiswaarts.
Dat ging gelukkig een stuk sneller dan de heenweg. Het navigatiesysteem gedroeg zich ook redelijk goed. Hij probeerde zelfs de kaart voor me te draaien. Dat denk ik in ieder geval, want ineens viel het hele geval van mijn raam af. Maar gelukkig waren we toen al op de snelweg en wist ik het zelf wel.
Al met al een leerzame ochtend. Wat ik eigenlijk vooral geleerd heb (afgezien van het feit dat ik mijn eigen navigatiesysteem terug wil) is dat ik dit ook best kan doen. En dat is een stap voorwaarts, want hoewel ik nooit direct nee zeg als iemand vraagt of ik zoiets zou zien zitten, ga ik er ook niet naar op zoek. Ik heb een lezing gehouden toen ik mijn debuut presenteerde en dat was eigenlijk wel leuk, maar ook wel erg spannend. Ik stond daar echt achter (oh nee, naast) een tafel een van te voren geschreven verhaal af te draaien. Dat zou veel tijd en energie kosten om voor te bereiden en daar heb ik een schreeuwend tekort aan. Maar een ontspannen ochtend als dit, meer een gesprek dan een lezing, dat zou ik wel kunnen en willen. Misschien toch iets regelen voor als straks (in het najaar) mijn vijfde boek uitkomt?
Later toegevoegd:
De foto. Tja… Mijn ogen zijn wel open. Gelukkig staan de andere twee er erg leuk op.

Het blijft altijd weer spannend, het wachten op de Biblionrecensie. Tenslotte wordt deze recensie niet alleen gebruikt voor de bestelling van de bibliotheken, maar staat hij bij de meeste online boekhandels ook in de beschrijving. Van mijn voorgaande boeken waren de recensies redelijk, maar er waren wel altijd wat minder positieve opmerkingen, de ene keer wat meer dan de andere. Dat is niet erg, want daar leer je van, maar echt leuk is het natuurlijk niet, juist omdat die recensies overal gebruikt worden.

Een leuke ontmoeting waar ik zelf niet veel bij hoefde te verzinnen wil ik jullie ook niet onthouden.
Een paar dagen geleden lagen we in onze favoriete ligstoelen aan het strand toen er een man langskwam.  Hij zette zijn zware tas even neer en zei (in het engels):  “Doe dat maar eens na, met een tas van twintig kilo sjouwen als je al tweeënzestig bent.”
Echtgenoot antwoordde dat hij hoopte dat hij dat tegen die tijd nog zou kunnen. Dat was genoeg toenadering. De man vertelde dat hij de hele wereld rondgereisd had. Hij was onder andere in Egypte geweest. Daar was hij (als Amerikaan) beschuldigt van spionage. Een paar Egyptenaren (“moet je je voorstellen, zij hadden familie bij de Taliban, die door de Amerikanen, my people, dood geschoten waren”) hebben hem geholpen het land uit te komen.
We hoefden nauwelijks antwoord te geven, hij praatte maar door, liep na afloop van dat verhaal bijna weg en kwam toen nog terug met een toegift. Als je hem moest geloven raakte hij overal in moeilijkheden, want hij was ook in aanraking geweest met de maffia in Manila. Die hadden al zijn papieren gestolen.
Wantrouwend als we zijn (geworden), wachtten we vol spanning wat hij nu eigenlijk wilde verkopen, maar hij pakte voor de tweede keer zijn twintig kilo zware tas op en liep met een vrolijke groet weg.
Anderhalf uur later (ja, we lagen er nog steeds) kwam hij terug. Met een nieuw verhaal, over de oplichters die hij op zijn reizen was tegengekomen en waaraan hij een hoop geld en zelfs al zijn papieren was kwijtgeraakt. En weer dachten we: “Nu komt het, hij wil geld.” Maar weer ging hij gewoon weg. Na een tweede verhaal, net zoals daarvoor.
Weer een uur later (ja, we lagen er nog steeds, we hadden een extra luie dag) kwam hij nog eens voorbij. Inmiddels wist hij dat hij bij ons zijn verhaal kwijt kon, dus begon hij gewoon uit het niets. We verdenken hem ervan dat hij al hoopte dat we er nog waren en van te voren al had besloten wat hij nog wilde vertellen. Dus zette hij zijn tas neer, keek ons aan en zei: “Er zijn drie dingen die je moet weten over Tucson Arizona. Nou ja, eigenlijk één ding: ga er niet heen. Maar er zijn dus drie dingen…”
De dames die op de andere twee ligstoelen lagen, luisterden in opperste verbazing toe, maar voor hen had hij eigenlijk geen oog. Wij waren zijn publiek. Deze keer was zijn reprise een verhaal over New York. Daar ben je veilig, zolang je er maar uitziet als een toerist. Want de politie heeft tegen de moordenaars en de overvallers gezegd dat ze hen in kleine stukjes zouden snijden als de toeristen aanvielen. Zorg dus dat je een camera bij je hebt en kijkt als een toerist, dan ben je in New York volkomen veilig. Aldus deze meneer, spreek mij er niet op aan als het niet klopt.
Dat was zijn laatste optreden voor ons. We hebben hem niet meer gezien. Maar iedere keer als we daar liggen, kijk ik naar hem uit. Want of zijn verhalen nu waar waren of niet, die man was nu echt wat je noemt een geboren verteller. En daar kan ik alleen maar bewonderend naar luisteren.

Ik heb hier een hoop plezier met het observeren van mensen. Ik ben nu eenmaal schrijfster, dus ik hoef maar een paar woorden op te vangen, een paar gezichtsuitdrukkingen te zien, en ik borduur er hele romans omheen.
Of hele drama’s, dat is minder. Ik had zo’n medelijden met het Australische jongetje dat tegen zijn moeder zei: “Mom, I really think that dad doesn’t…”
De rest verstond ik niet, maar ik kon het wel raden. Dad zat namelijk met de jongste zoon in het kikkerbadje omdat de jongste had lopen gillen dat hij absoluut niet in dat koude grote bad ging. Andere zoon wilde graag met zijn pa een balspelletje doen, maar hij werd volkomen genegeerd toen de jongste begon te drammen.
Uiteindelijk bleef ma bij de oudste aan de rand van het grote zwembad zitten. Ze stelde voor vanaf de rand de bal naar hem te gooien, maar toen ze de bal ging halen bleek dat jongste hem niet wilde afgeven. Dat leidde tot die zielige ontboezeming.
Even later zag ik vader en oudste zoon samen iets doen in de lobby en ik dacht even hoopvol dat het probleem was opgelost. Maar toen bleek dat het kind (hoogstens een jaar of twaalf) met een blikje cola achter de computer werd geïnstalleerd en daarna weer alleen achterbleef. Tot zijn broertje ook op de computer wilde… Zoals ik al zei, hele drama’s zie ik.

Gelukkig zijn er ook leukere dingen. Zoals een ouder stel in één van onze favoriete restaurants, een Ierse pub. Er is daar altijd live-muziek, maar het bandje wisselt nog wel eens. Die avond was de Ierse huisband er, de Leprechauns (en ja, het zijn gewoon Balinezen, dat klinkt hilarisch, maar ze zijn echt goed).
Het stel was duidelijk ook Iers, want vooral de vrouw zat heerlijk mee te deinen op de vrolijke liedjes en zong hele stukken mee. Als verzoekje gaf ze een heel weemoedig nummer op. Ik kon haar gezicht niet zien, maar aan de manier waarop de man haar hand pakte, kon ik merken dat ze volschoot. De liefde en het begrip straalde van dat gebaar af. En de manier waarop ze elkaar aankeken…
Ik bedacht dat dàt echte liefde was. En dat dàt is waar ik over wil schrijven.

Een veel prillere liefde zag ik tussen één van de dames die serveert bij het ontbijt en een bewaker (of ik dacht het te zien, dat kan ook, laat me maar gewoon in de waan).
Het meisje is een schatje, maar voor Balinese begrippen (er lopen hier ontzettend mooie meisjes rond) wat gewoontjes. Die bewaker mag er best zijn. Ik had al tegen echtgenoot gezegd dat ik nog geen enkele aantrekkelijke Balinese man tegen was gekomen (ja, sorry, niet mijn type), maar dat deze toch wel wat had. Dat mag ik zeggen. Wij zijn al heel lang getrouwd en weten wat we aan elkaar hebben. Genieten van mooie mensen doen we gewoon samen. En er zijn zoveel mooie meisjes hier dat ik ook best eens naar een bewaker mag kijken. Maar goed. Dit wordt wel erg persoonlijk allemaal.
Ik zag de blik die die twee wisselden en voelde de vonk die oversloeg bijna letterlijk. En toen ik het meisje aankeek, glimlachte ze naar me. Niet de gewone beroepsmatige glimlach, die bij haar altijd al wat gemeender over komt dan bij anderen, maar een glimlach waarmee ze aangaf dat ze wist dat ik het doorhad en dat ze dat niet erg vond, omdat ze zo gelukkig was dat iedereen het mocht weten.

Nooit zo’n glimlach gezien? Dat is jammer, want het is een prachtige glimlach. Ik genoot ervan.

Misschien komt het doordat ik schrijfster ben. Of misschien ben ik wel schrijfster omdat ik overal verhalen zie. Maar je ziet ze in ieder geval duidelijker als je verder niets zoveel te doen hebt.

Ik hoorde vandaag (een tikje vertraagd door mijn vakantie) dat mijn eerste roman voor uitgeverij Marken nu in de winkel ligt.
Het is een verhaal in de serie Dorpsleven getiteld: “Een nieuw leven”. Te koop bij boekhandels en supermarkten en bovendien als E-pub verkrijgbaar
Prijs: 2,50 euro /E-pub: 1,99 euro

Eigenlijk wilde ik iets vertellen over de excursie die we donderdag gemaakt hebben, maar iedere keer als ik daar aan begin schiet me een heel ander onderwerp te binnen. Naast een mooie tempel in het water (niet het bekende Tanah Lot, maar een tempel in het Beraturmeer), rijstvelden en een waterval hebben we namelijk vooral dieren gezien.
De dag begon met een bezoekje aan een lokale markt. Daar zagen we een paar konijntjes in een veel te klein hok. Maar die worden dan ook niet als huisdier gehouden, daar maken ze sateh van. Ik heb
maar niet te lang gekeken, want ze waren wel erg schattig en pluizig en ik vind het nogal hypocriet om dat zielig te vinden, en wel gewoon kip, koe en varken te eten (hoewel ik daarvan ook graag weet dat ze een goed leven gehad hebben).
Bij de tempel stond een complete kermisattractie met dieren. Er hingen vliegende honden aan een tak, er zaten kaketoes, uilen en valken. En je kon tegen betaling op de foto met een slang om je nek of een hagedis op je arm. Best leuk en misschien ben ik overgevoelig, maar ik kon alleen maar denken hoe vervelend het voor die beesten is om dag in, dag uit, tientallen keren uit je hok (of in het geval van de hagedis,
van je tak) geplukt te worden om met een toerist op de foto te moeten. De slang (een wurgslang) zag wel erg bleekjes (maar misschien is dat gewoon het soort) en de hagedis had doodgewoon geen zin, die liep simpelweg langs het jurkje van het meisje dat hem op de arm zou nemen naar beneden. Ik mag dat wel, zo’n dier dat denkt: “Nu even niet.”
Een stuk leuker waren de apen, die we later tijdens de rit tegenkwamen. De gids vertelde dat deze apen niet vervelend zijn. Ik ben even kwijt hoe het dorp heet waar veel toeristen heen gaan voor de apen, maar daar moet je brillen en de inhoud van je zakken in de bus achterlaten. Hij beweerde zelfs dat die dieren getraind worden brillen te stelen, zodat “vriendelijke” mensen die “toevallig” aanwezig zijn, ze kunnen gaan halen. Tegen een flinke fooi natuurlijk. Deze apen krijgen alleen eten van de toeristen. En de paar Balinezen die daar rondliepen ook, want het was bijna onmogelijk om geen banaan in je handen gedrukt te krijgen om de apen te voeren. In verhouding belachelijk duur, 20.000 roepia voor een paar minibanaantjes, maar ik vond het die twee euro wel waard. Het was namelijk wel erg leuk om te doen, en ik bedacht later dat het ook een heel veilige regeling is voor de apen. Als die dames met de bananen en pinda’s er niet stonden, zouden ze vast regelmatig snoepjes en andere troep van toeristen krijgen. De aap die ik voerde was de baas. De rest kreeg geen kans en hij rukte de bananen uit mijn handen. Hij was echt razendsnel, hij pelde er eentje terwijl hij nog kauwde op de vorige en stopte die in zijn mond terwijl hij de volgende aanpakte. Toch had ik niet het idee dat de rest tekort kwam. Er zat ook een aap met een manke poot, maar die zag er net zo goed doorvoed uit als de rest. Ik zag trouwens dat die vrouwen hem af en toe iets toestopten zonder dat er een toerist voor betaalde.

Aan het eind van de dag maakten we een wandeling langs een rijstveld. De gids zei “door een rijstveld”, maar dat was niet zo. Vorig jaar op Java hebben we er letterlijk doorheen gewandeld. Iedereen zat tot zijn knieen onder de modder. Dit was een wandeling langs de rand. Ook leuk, daar niet van. En je blijft tenminste schoon. De wandeling eindigde bij een restaurant waar ze ook al vliegende honden hadden. Ik blijf het enge beesten vinden, al was ik niet zo bang als een van mijn medereizigsters (maar die had er reden voor, die was ooit in een hele zwerm terecht gekomen). De gids was er helemaal niet bang voor. Hij liet zo’n beest drinken uit een fles Fanta. Hoe gezond dat is, weet ik ook niet, ik vermoed dat in ieder geval de prik er al uit was. Volgens hem hoefde we niet bang te zijn, vliegende honden gaan pas vliegen als het donker wordt. Maar van die Fanta werden ze toch knap bewegelijk en bovendien was de zon al aan het ondergaan. Ik ben toen toch maar bij mijn bange medereizigster gaan zitten.

Overigens waren dit ook al geen wilde dieren. Overdag hangen ze vrij aan die boom, maar ‘s nachts gaan ze in een kooi, zodat ze niet weg kunnen vliegen. Waarschijnlijk kunnen ze overdag niet veel zien, maar ik ga er maar vanuit dat ze, als ze het heel slecht hadden, wel een manier gevonden zouden hebben om te vertrekken.

Eenmaal terug in het hotel moest echtgenoot nog wat werk doen en dus aten we een hapje in het hotelrestaurant. Daar werden we begroet door de hotelhond. Er lopen hier heel wat honden op het strand, maar volgens mij zijn daar weinig zwerfhonden bij. Hoewel de reisgids zegt dat ze hier veel zwerfhonden hebben, die ook
nog eens slechtgehumeurd zijn. Wij hebben daar niets van gezien, zowel de honden op het strand als de honden op straat zijn goed doorvoed en vrolijk. Er was er eentje die blafte, maar die schrok vervolgens net zo hard van ons als wij van hem. Wat ook een grappig gezicht is.
De hotelhond ziet er eigenlijk iets te goed verzorgd uit. Hij is voor een hond echt moddervet. Daarom krijgt hij van mij niets te eten, maar van andere toeristen dus wel. Echtgenoot aait hem regelmatig en dat vindt hij ook fijn.

Katten lopen hier ook, maar alweer niet veel. Er loopt een volwassen kater en we hebben twee kleintjes gezien, die min of meer bij hem in de buurt blijven. Ik zag gisteren dat de kater restjes kreeg in de keuken. De kleintjes waren er toen niet bij, maar ik neem aan dat zij ook hun deel wel krijgen. En natuurlijk zijn er ook toeristen die eten voor hen bewaren. Pas geleden zat er een Australische toeriste zelfs met een van die kleintjes op schoot.

Als ik wil vertellen over alle dieren die we hier tegenkomen, is er nog een die ik niet moet vergeten, bedenk ik me nu. Boven onze favoriete ligstoelen aan het strand hangen de takken van een grote boom. En in die takken zit regelmatig een vogeltje. Steeds dezelfde, of regelmatig een andere, dat weten we niet. En we hebben ook geen idee hoe dat beest heet. Wat we wel weten is dat het dier erg goed kan richten. We zijn inmiddels allebei al een keer of drie geraakt. Vandaar dat we zelf een naam verzonnen hebben.
Voor we gaan liggen kijken we altijd even omhoog om te zien of hij er zit, de schijtlijster.