Categorie: persoonlijk

Droogmolen op het dakterras. Dat droogt echt enorm snel, zeker met een beetje wind. In de zomer heb ik geen droogtrommel nodig.

Ergens in mijn genen zit Zuid-Europees bloed. Daar komen mijn donkere haren en ogen vandaan. Niet mijn lengte helaas. Ik zou zo graag een stukje kleiner (en liefst ook tengerder) zijn, maar op dat punt lijk ik meer op mijn Friese voorvaderen. Lang en stevig. Maar goed, dat Zuid-Europese zit er dus ook in.
Afgelopen maandag besefte ik, terwijl ik eten stond te koken voor negen mensen, ineens dat ik niet alleen uiterlijke trekjes daarvan heb. Ik vertoon ook op andere punten wel wat gelijkenissen met zo’n Italiaanse “Mama”.
“Blijven jullie eten?” is een veelgehoorde vraag bij ons thuis. Je komt hier niet zomaar weg, zeker niet als je rond etenstijd langs komt. Als ik iets te vieren heb, vraag ik altijd of mensen komen eten. Vind ik gezellig. Liefst met de hele familie tegelijk. Ik geniet ervan, ondanks het vele werk.
Afgelopen maandag was de diploma-uitreiking van de dochters. Die begon om acht uur ‘s avonds. Dat vind ik een nare tijd voor zoiets, want je kunt moeilijk verwachten dat mensen na afloop nog taart komen eten. Dus nodigde ik de grootouders uit om eerder te komen, verbood dochter E. om “toch naar ballet te gaan en als jullie me dan gewoon oppikken, haal ik het nog wel” en zaten we die avond met negen mensen aan tafel.
Die tafel is het enige probleem in mijn verhaal. Mijn schoonzus heeft een grote huiskamer en een tafel die normaal al enorm is en ook nog uitgeschoven kan worden. Ik ben een beetje jaloers op die tafel.
Ik heb zelf een huiskamer van krap vier bij vijf. Aan de ronde uitschuiftafel (die dan dus ovaal is) passen negen mensen. We kunnen eventueel het campingtafeltje erbij zetten, maar dan houdt het echt op. Dat gaat niet passen als ons gezin zich uitbreidt met aanhang en kleinkinderen. Verhuizen wil ik niet, daarvoor is dit huis me veel te lief.
Achter ons huis staat een ouderwetse boerenschuur. Ik zie het al helemaal voor me. Grote tafels erin, en misschien een paar stapelbedden.
“Blijven jullie eten? Slapen kan ook, hoor. Juist gezellig. En dan maak ik een heerlijk ontbijtje…”
Ik zei het toch… Zuid-Europees bloed. Het is alleen jammer dat mijn Hollandse nuchterheid me wijst op een paar belangrijke bezwaren. Onze boerenbuurman wil die schuur helemaal niet verkopen. En waar halen we het geld vandaan?
Maar ja, dromen mag. Of is dat ook al niet Hollands?

Ik fiets weer! Eigenlijk moest ik me schamen om dat zo neer te zetten, want zo bijzonder is het niet. Vroeger deed ik alles op de fiets, inclusief de boodschappen voor een gezin van vijf personen. Ik stapte zelfs rustig ‘s ochtends om half negen op de fiets om naar de stad (15 kilometer verderop) te fietsen, daar te gaan winkelen en vervolgens op tijd terug te zijn om de dochters een boterhammetje tussen de middag te geven.
Ik keek altijd een tikje minachtend naar mensen die voor elk wissewasje de auto pakten. Dat was toch nergens voor nodig? Fietsen is een stuk goedkoper en nog gezond ook.
Eigenlijk had ik helemaal geen recht van spreken. Want ik had geen rijbewijs en dus geen keuze.
Twee jaar geleden had ik dan eindelijk dat roze kaartje in mijn bezit. En een lila autootje, helemaal voor mij alleen.
Dapper riep ik dat heus wel zou blijven fietsen. Maar nu even niet, want ik moest wel rijervaring op doen. En later ook nog niet, want toen was het zulk slecht weer. Toen het weer beter werd, was ik er inmiddels aan gewend om alles met de auto te doen. Ik maakte wel plannen om weer eens te gaan fietsen, maar de auto is zoveel handiger en sneller. En toen was de zomer alweer voorbij en kon ik de regen en de kou weer als argument gebruiken. Enzovoort.
Ik geef het toe: ik vind autorijden ook gewoon erg leuk.
Maar ondertussen verdween mijn conditie als sneeuw voor de zon. En ik kreeg er kilo’s voor in de plaats. Om die kilo’s weg te werken ben ik een tijdje lid geweest van de sportschool. Wat me handen vol geld kostte. En waar ik dan een kwartier op een fiets-die-nergens-heen-gaat moest gaan zitten in een zweterig ruikend zaaltje. Dat is dus echt niets voor mij.
Vandaar dat ik mezelf nu eens een flinke schop onder de (inmiddels behoorlijk uit de kluit gewassen) kont gegeven heb. Ik heb mijn fiets tevoorschijn gehaald, de banden opgepompt en fiets iedere dag een blokje om. Dat is hier een kilometer of tien.
Mijn fiets is het niet meer gewend. Die piept en kraakt en rammelt. En ik hijg en piep en puf. Maar ik heb het wel naar mijn zin.
En nu maar hopen dat mijn fiets en ik het vol houden om dit dagelijks te blijven doen…

(foto’s gemaakt tijdens mijn fietstochtje van vandaag)

Ik zou wel wat meer “in het moment” willen leven. Mindful, bewust. Maar dat lukt lang niet vaak. Mijn gedachten zijn net water, altijd in beweging…

De zon schijnt, dus eigenlijk wil ik naar buiten. Luie stoel op het dakterras, kan water naast me, breiwerkje op schoot en een beetje soezen in de frisse lucht.
Dat kan, want ik heb vanochtend de was al gedaan en de badkamer gesopt. Maar ik moet eigenlijk nog wel stofzuigen. En de keuken is een puinhoop. Ik had allerlei prachtige huisvrouwelijke plannen over groente in grotere hoeveelheden inkopen en dan invriezen. Reuze handig, want dan hoef ik op drukke momenten alleen maar even een zak groente uit de vriezer te halen. Scheelt een hoop tijd. Alleen jammer dat ik het bijna altijd druk heb. Ook te druk om die grote hoeveelheden groente alvast schoon te maken en in te vriezen dus. Er ligt een doos tomaten die echt binnen twee dagen tot tomatensaus omgetoverd moet worden, want anders is het spontaan veranderd in iets heel anders. Iets oneetbaars, helaas, want anders zou dat wel weer handig zijn.
Terwijl ik dit schrijf staan er nog twee worddocumenten open. Ik moet nog twee artikelen afwerken. En een stukje over mijn boek schrijven. En eigenlijk was ik ook nog met een nieuw boek bezig.
Ik heb ook nog allerlei prachtige plannen voor naaiwerk. Maar dan moet ik eerst mijn naaikamer opruimen, want die is nog niet hersteld na mijn vorige enthousiaste sessie, waarin ik een quilt afwerkte, en een jurk en een schort in elkaar gooide. Dat smaakte naar meer, dus nu wil ik nog een paar van dat soort snel-klaar projecten gaan afwerken. Er liggen ook nog twee stapeltjes zorgvuldig uitgezochte stoffen voor quilts te wachten. Die quilts moeten af voor de dochters het huis uit gaan. Want dat lijkt me leuk, om ze een eigen gemaakte quilt mee te geven. Gelukkig zijn er nog geen concrete plannen, dus ik heb nog heel even de tijd.
De dochters zijn trouwens vanmiddag allemaal weg. Dat gebeurt de laatste tijd niet vaak. Er is altijd wel iemand thuis. Maar nu heb ik het dus rijk alleen. Ik kan zomaar iets doen, zonder dat er iemand ergens om komt vragen, wil weten wat we vanavond gaan eten (geen idee!) of gewoon een praatje komt maken. Ik zou dus mijn schrijfwerk af kunnen maken, die groente weg kunnen werken en de keuken een goede beurt geven of mezelf een middagje in de naaikamer kunnen gunnen. Maar ik denk dat ik toch eerst een uurtje met dat breiwerkje in de zon ga zitten.
Tenslotte weet je maar nooit hoelang het nog zulk mooi weer blijft!

Het was een spannende dag. Want ondanks de goede resultaten waren ze er geen van tweeën van overtuigd dat ze het gehaald hadden. Wat een opluchting toen het telefoontje eindelijk kwam.
Twee tassen aan de vlag. Wauw!

Vandaag speelde hier het raadsel van de verdwenen broeken. Dochter kwam vragen of ik haar werkkleding al gewassen had. Dat viel verkeerd, want ja, ik ben wekenlang erg achter geweest met wassen, maar nee, nu niet, want ik hang de hele week al de goede huisvrouw uit. De wasmand is dus leeg. Zolang het duurt (meestal tien minuten).
Die broeken had ik maandag al gewassen, dat wist ik zeker. En opgevouwen en naar de slaapkamer van de dochter gebracht ook. Opruimen in de juiste kasten mogen ze zelf doen, maar ik leg het altijd wel in de desbetreffende kamer, want anders blijft het uren (of langer) op tafel liggen).  Maar waar we ook keken, geen broeken.
De zoektocht breidde zich uit naar de kamers van de andere dochters, maar zonder succes. Bij jongste viel de helft uit de kast toen ik de deur opendeed. Dat was wel jammer, want die had ze zondag nog opgeruimd. Dat dacht ik tenminste. Maar er vielen geen zwarte broeken uit en er lagen ook geen zwarte broeken in die kast.
Alle kasten en kisten doorzocht. Niets te vinden. Dochter inmiddels lichtelijk in paniek, want die moest een half uur later weg. En ze moest verplicht in een zwarte broek verschijnen, waarvan er eentje nat aan de lijn hing en twee dus spoorloos verdwenen waren.
Ik vind dat wel lastig trouwens, die verplichte zwarte broeken, want we hebben een kat die niet voor niets de bijnaam “haarbal” draagt. Hij verliest echt ontzettend veel haar. En hij heeft een voorkeur voor de kamers van de dochters als slaapplaats. Want daar slingeren altijd wel stapels papier of stapels kleding rond waar je heerlijk op kunt liggen.
Ik waarschuw ze voortdurend dat ze alles meteen moeten opruimen, maar dat lijkt niet echt te helpen.
En toen ging er een lampje branden. Maandagavond, dochter weg, kat voor de nacht binnengehaald, eerst de laatste was nog even van het rek gehaald en … Bingo! Boven op haar boekenkast, onbereikbaar (dat hoop ik in ieder geval) voor de kat, had ik maandagavond dat laatste stapeltje neergelegd. En daar lag het dus nog steeds…
Tja, ik was het vergeten te zeggen en dochter had het niet gezien. Dan krijg je zoiets, ook al ben je heel druk bezig om die altijd groeiende stapels was onder controle te krijgen.
Maar er zitten in ieder geval geen kattenharen op!

Hoe harder ik mijn best doe om dingen te plannen, hoe lastiger het wordt… Ik was echt van plan om deze week het huishouden beter te plannen. Waarmee ik dus bedoel dat ik de hoognodige dingen ‘s ochtends eerst doe, in plaats van haastig aan het eind van de dag. Tenslotte ben ik… eh… gezinsmanager, thuisblijfmoeder, hoe noem je dat tegenwoordig? Huisvrouw. Laten we het daar maar op houden. Alleen denk ik daarbij altijd direct aan de wijze woorden die in mijn (veertig jaar oude) Baedecker voor de Vrouw staan.
“Geen huishouding, al is zij nog zo eenvoudig, kan goed worden bestuurd, als de huisvrouw er niet haar volle aandacht op richt. De huisvrouw dient te werken volgens een plan, een systeem. Doet zij dit niet, dan worden er werkzaamheden vergeten, zaken verwaarloosd – met alle nodeloze slijtage, onkosten, zoeken en daarmee gepaard gaand tijdverlies, ergernis en rompslomp.”
Men vervolgt met de vermaning dat de huisvrouw zich wel aan haar eigen schema moet houden, want anders heeft dat “geen waarde”. Tja.
Ik heb wel een schema. Ooit gemaakt. Het werkt best goed ook. Maar ik hou me er dus niet aan. Ik denk dat de schrijvers van het boek, dat niet voor niets “Huishouden op rolletjes” heet, zich om draaien in hun graf als ze dit lezen. Maar ja, ik durf toch te beweren dat het leven veertig jaar geleden net een tikje simpeler was dan nu. Zelfs als we even vergeten dat ik boeken schrijf, foto’s maak en freelance voor een streekblad werk en dus sowieso nooit mijn volle aandacht bij het huishouden heb.
Deze week bijvoorbeeld. Ik doe al drie dagen niets anders dan heen en weer rijden. Naar Delft, naar Rotterdam, naar Gouda, nog een keer naar Rotterdam (ik woon dus ergens in die driehoek). Een werktafel kopen, naar de Kamer van Koophandel, met de dochters naar de grote bibliotheek, dat soort dingen. Verschrikkelijk handig dat ik dat nu kan doen, met mijn eigen autootje en het rijbewijs dat ik twee jaar geleden eindelijk haalde, maar het kost zo ontzettend veel tijd! Zeker omdat ik voortdurend in files terecht kwam. Dan vraag ik me altijd af waarom al die mensen nou precies tegelijkertijd met mij op de weg moeten zijn. Ik rij echt niet in de spits, maar die duurt tegenwoordig gewoon de hele dag, zegt mijn man.
Veertig jaar geleden had je nog bijna geen files, wat lijkt me dat heerlijk. Maar je zou het destijds natuurlijk ook niet in je hoofd halen om zomaar even dertig kilometer verderop te gaan winkelen…

Ik vind politiek niet boeiend. Zo dat is eruit. Dan weet u dat vast.
Normaal gesproken kan ik er goed mee leven. Als echtgenoot journaal gaat kijken, zet ik koffie, ruim ik de keuken op of ga ik iets anders doen. Echt nieuws hoor ik wel en politiek kan ik op die manier aardig negeren. Het is natuurlijk schandalig, want politiek is belangrijk. Dat is me vroeger op school al ingeprent. Maar het boeit me werkelijk totaal niet. Niet meer in ieder geval.
Bij het krantje waarvoor ik werk kwam een tijdje geleden de plaats van politiek verslaggever vrij. Dat levert een vrij vast inkomen op en is dus een leuke bijverdienste. Maar ik heb ervoor bedankt. Ik ben daar niet geschikt voor. Ik heb een soort zwart gat waar ieder ander politiek inzicht heeft. Niet dat ik geen mening heb, zo erg is het niet. Ik denk heus wel eens ergens over na en trek ook echt wel eens een conclusie.
Maar meestal is mijn mening zo genuanceerd, dat ik eigenlijk alle partijen wel kan begrijpen. Zelfs bij een groot politiek schandaal in ons kleine dorp, had ik nog wel begrip voor de boosdoener. Niet dat ik vond dat hij het recht had om te doen wat hij deed, maar ik kon wel begrijpen waarom. Dat maakt het dus zo lastig. Enerzijds snap ik het, anderzijds snap ik het ook. Of zoiets, heel verwarrend.
Ik heb dus ook een hekel aan discussies. En dan vooral over politiek. Menige familiebijeenkomst kreeg een wrang bijsmaakje door oeverloze politieke discussies. Want mijn man heeft wel een uitgesproken mening. En die gooit hij niet bepaald genuanceerd in de groep. Ik weet met hoeveel nadenken, afwegen en overwegen die mening is ontstaan, maar dat weten anderen dus niet. En die anderen gooien hun eigen mening net zo ongenuanceerd terug. Naar elkaar luisteren is er niet bij.
Dat is trouwens ook meteen de reden waarom ik het me allemaal niet meer boeit. Er wordt daar in Brussel en Den Haag zo ontzettend veel gezegd, maar er wordt totaal niet geluisterd. Niet naar elkaar en niet naar de kiezers.
Ik heb een paar keer blanco gestemd, om aan te geven dat ik geen enkele partij mijn stem gunde. Maar dat helpt niet. Blanco stemmen worden niet eens genoemd. Dus heb ik een aantal verkiezingen overgeslagen. Maar dat werkte ook niet. Een lage opkomst wordt niet als signaal voor de politici zelf gezien, maar op stommiteit van de kiezers geschoven. Op die manier wordt trouwens ook de groei van extreme partijen afgedaan. Dat trekken we ons niet aan, want ach, die kiezers zijn zo dom. Tja.
En dus vraag ik me af wat ik nog kan doen. Alle vakjes rood maken misschien, om aan te geven dat het in mijn ogen allemaal één pot nat is? Grote kans dat mijn stembiljet dan ongeldig verklaard wordt. Ik ga dus waarschijnlijk stemmen op de partij die het minst zegt waar ik het niet mee eens ben. Een omgekeerde manier van kiezen dus eigenlijk.
Nee, boeiender wordt het niet. De politiek niet. En dit stukje ook niet…

 
Dat krijg je als je met grote dochters gaat winkelen. Klagen dat je voeten pijn doen in de schoenen die je draagt, maar dat je niets anders hebt, resulteert in een resoluut: “Dan moet je nu maar meteen nieuwe schoenen gaan kopen.”  En ze had gelijk. Ik ben er erg blij mee.

Omdat ik nu eenmaal gefocust was op schoenen (dat gebeurt niet vaak), keek ik om me heen en zag ineens overal schoenen liggen, die allemaal hun eigen verhaal vertelden.

Dochter 1. Er liggen altijd wel ergens schoenen die door één van de dochters zijn uitgeschopt en achtergelaten. Ik vermoed dat dit een tijdens-de-afwas-actie was.

 Dochter 2. Dol op ballet en nog altijd op les. En ik mag de elastiekjes aan haar schoenen naaien. Maar dat doe ik graag.

Dochter 3. Rechts haar oude schoenen, links de nieuwe. Mijn kleine meisje wordt nu echt groot.