Categorie: persoonlijk

Ook goedemorgen! Ja, dit moet iedere dag. Het is wel lief, maar ik wou wel dat hij leerde zijn nagels ingetrokken te houden…

Het is niet mijn beste dag. Ik sleep me met heel veel moeite door de boekhouding heen en daar doe ik zo’n beetje de hele dag over. Tussendoor klik ik wat rond op internet, maar het nieuws laat ik links liggen. Even geen behoefte aan. De persconferentie van Curaçao kijk ik wel, maar als het duidelijk is dat er geen nieuwe gevallen zijn en dat er ook geen nieuwe regels bijkomen, geloof ik het wel. ik kijk later nog even wat ik gemist heb, maar dat was niet veel. Er wordt een pakket hulpmaatregelen voor mensen die financiëel last hebben van de crisis gepresenteerd, maar dat is alleen nog maar een voorstel dat aan Nederland wordt voorgelegd. Het is dus nog afwachten wat daarvan terecht komt. Wel verstandig om de mensen hier te laten zien dat de regering bezig is oplossingen te zoeken, trouwens.

Als de boekhouding af is, zet ik mijn computer uit. Ik ben er klaar mee en kijk liever een kwartier lang naar een troepiaal die beestjes aan het vangen is op de takken van de boom naast me.

Ik begin in dit boek. Een Vaticaanthriller. Ik kan er nog niet echt in komen, maar ik zet stug door, terwijl echtgenoot zich mengt in een virtueel Happy Hour van een groep kennissen die we normaal gesproken op vrijdag in het echt ontmoeten.

Ik heb niet zo’n behoefte aan gezelschap en vermaak me wel met mijn boek en deze chuchubi, die ook wel wat beestjes lust.

De zonsondergang is iets minder rood dan gisteren, maar nog steeds roder dan normaal. Schijnt door stof in de lucht te komen.

We doen een barbecue vandaag, dus ik hoef alleen maar een salade te maken. Lekker simpel: tomaat, komkommer, rode ui en ijsbergsla met wat azijn en mayonaise.

Ja, dat zie je goed. Deze kat eet sla. Zeurt zelfs om sla als we barbecueën. Oké, daarna wil hij kip, maar die sla hoort er ook echt bij. Toen we hem net leerden kennen (oktober 2018), dachten we dat hij sla at omdat hij zo’n honger had (zwerfkatje), maar blijkbaar vind hij het ook lekker, want honger heeft hij echt niet meer.

Goedemorgen! Eigenlijk ben ik hier al een half uurtje wakker. Ik heb gebreid tot het licht genoeg was om te lezen. De kat was blij dat ik plaats voor hem maakte.

Even wennen nog, dat foto’s maken. Hier hebben we ons eerste rondje koffie en thee al op, hebben we ontbeten en de afwas gedaan en ben ik dus bezig met de tweede pot koffie van de dag. Om half negen. Ja, er gaat hier heel wat koffie doorheen.

Ik doe gauw een rondje door het huis (ik probeer in ieder geval mijn dagelijkse takenlijstje bij te houden) en draai een was. Ik blijf het heerlijk vinden om die gewoon buiten te kunnen hangen.

Werk, werk, werk. Helaas is het boek van die leuke schrijfster een beetje aan de treurige kant. Niet echt waar ik behoefte aan heb nu. Maar goed, het is werk en het moet gebeuren. Ik mail nog wat heen en weer en luister maar weer eens naar de persconferentie.
Ik merk dat ik nieuwsmoe begin te worden. Vanochtend was het half tien (!) voor ik eindelijk een nieuwssite opende. Ook de persconferentie ben ik al snel weer zat. Na tien minuten was het al duidelijk dat er eigenlijk geen nieuws was (nog steeds hetzelfde aantal besmettingen – dat is wel positief) en ik had geen geduld voor de eeuwige herhalingen. Het komt allemaal op hetzelfde neer. De overheid zegt: “Blijf thuis!” De bevolking zegt: “Ja, maar ik…”
Misschien ga ik de komende tijd maar gewoon eens per dag de samenvattingen op de nieuwssites lezen. Heb ik ineens veel meer tijd om leuke dingen te doen…

We lunchen tussen de bedrijven door en ik ga nog maar even verder met het treurige boek. Gelukkig wel een happy ending.
 

Tijd om even te ontspannen met een kopje thee.

Daarna de was van de lijn halen en meteen opruimen. Dat lijkt braaf, maar het is bij mij óf direct opruimen óf wekenlang schone kleding uit de mand vissen. Ik probeer nu toch het eerste te doen.
Daarna vind ik het wel weer genoeg geweest. Ik mag mijn boek uitlezen vandaag.

Als ik de kat eten gegeven heb, natuurlijk. Die zorgt er wel voor dat ik hem niet vergeet.

Uit! Helaas viel de tweede helft een beetje tegen. Superspannend, dat wel. Ik hoopte alleen op meer over die teksten op de kleitabletten, een beetje bijbelse controverse misschien, maar die tabletten speelden verder alleen een bijrol. Het ging vooral om wraak, moord en de achtergronden daarvan.

Ik laat het even bezinken en lees wat in dit boek. Dit zijn aantekeningen van een pastoor die eind jaren zestig, begin jaren zeventig op Curaçao leefde en met de lokale bewoners sprak over hun cultuur. Hij geeft er geen oordelen of uitleg bij, maar heeft gewoon letterlijk vastgelegd wat men hem vertelde. Boeiend om meer te weten te komen over hoe men hier in die tijd dacht (en waarschijnlijk gedeeltelijk nog denkt) over geloof en bijgeloof, maar wel een boek dat je bij stukjes en beetje moet lezen.

Uh… ja, nu je het zegt. Ik heb als kind wel eens te horen gekregen dat je glazen niet in elkaar moet stapelen…

Ingrediënten van vandaag. Gehakt, een halve bloemkool, blikje groene bonen, blikje rode bonen, taco kruiden.

Het eindresultaat toont niet erg, maar het was wel lekker!

Nog even de plantjes water geven. Vandaag is het precies een jaar geleden dat we ons officieel op Curaçao inschreven. Deze (vrij grote) planten zijn nakomelingen van planten die ik in Nederland had. Ik had een paar takjes in mijn koffer gestopt in de hoop dat ik ze in leven kon houden.

Kijk, zo zagen ze er destijds uit.

En nu dus zo. Beetje gegroeid… Ik ga maar even niet in op wat er in dat jaar nog meer veranderd is – niet alles was positief. Maar ja, zo is het leven.

Mijn camera weigerde vast te leggen hoe rood de zon was vlak voor hij onderging. Dit is het beste wat ik eruit kreeg, maar eigenlijk komt het niet eens in de buurt. Het was echt bloedrood. Heel bijzonder.

Ik ben nog een beetje zoekende naar een goede manier om regelmatig te bloggen. Mijn hoofd staat niet naar “echte” columns (of in ieder geval stukjes waar ik mijn best op gedaan heb qua vorm, inhoud en schrijfstijl), maar ik vraag me af of het wel boeiend is om mijn dagelijkse gedoe te lezen. Aan de andere kant: vlogs en Day-in-the-life video’s zijn razend populair. En was ploggen dat ook niet, een paar jaar geleden? Mijn favoriete ploggers zijn er helaas alledrie mee gestopt, maar toch.
Ik ga de komende week (weken?) eens kijken of dat misschien de juiste manier is om hier verder te gaan. Dan wordt het dus een soort van dagblog…

We pakken de draad op bij dinsdagavond. Ik las wat in mijn boek en ging toen eten koken.
Ik had een half uur eerder na lang twijfelen toch maar de maaltijden van de dagen ervoor gepost. Dus maakte ik nu keurig een foto van de ingrediënten van de maaltijd van vandaag:

Kippedijfilet (vinden wij lekkerder dan kippeborst), een half potje mais, een half potje witte bonen,  een half potje tomatensaus (ik doe mijn best om restjes te verwerken), een prei, een rode ui, een gele ui en een stel tomaten die niet zo lang houdbaar bleken te zijn en waarvan ik de bruikbare delen ga verwerken.

Ik maakte gauw een foto van de ondergaande zon. Elke dag anders, elke dag mooi.
En toen… vergat ik een foto te maken van het eindproduct van mijn restverwerking. Goed begin, G.!
Het smaakte in ieder geval prima (ik gebruikte nog wat fajitakruiden voor de smaak) en het zag er eigenlijk ook perfect uit. Ik had de kipfilets in hun geheel laten smoren in de gevulde tomatensaus.
Maar ja. Geen foto’s dus.

Na het afwassen en opruimen breide ik nog gauw het laatste stukje van mijn muts. Nee, daar heb ik hier helemaal niets aan. En voorlopig ga ik ook niet naar Nederland. Maar ik brei nu eenmaal graag mutsen. Dat vind ik ontspannend. En dat mag. Ik heb een tijdje geloofd dat ik alleen maar nuttige dingen mocht breien, maar het is tenslotte een hobby. Waterverfschilderijtjes, kleurplaten en borduurwerkjes zijn ook niet nuttig.
Daarna kon ik het weer niet laten en las ik nieuws en social media op mijn telefoon. Niet handig. Ga je niet beter van slapen.

Woensdagochtend waren we allebei om vijf uur klaarwakker. Normaal gesproken staan we pas om zes uur op, maar het heeft zo weinig zin om te blijven liggen als je wakker bent. Dus stonden we extra vroeg op.

Ik breide wat (een simpele omslagdoek) en las nog wat (De verborgen kleitabletten van Julia Navarro). Ik weet nog niet wat ik van dat boek vind. Ik ben halverwege en heb moeite me erop te concetreren, maar dat hoeft niet aan het boek te liggen. Het onderwerp is boeiend genoeg, tenminste, als je houdt van boeken over antieke teksten, archeologie en mensen die daar om allerlei verschillende redenen bij betrokken raken.
Het lukte me om tot half zeven van mijn telefoon en mijn laptop af te blijven. Normaal gesproken ga ik om zeven uur mijn mail lezen (want dan is het in Nederland al middag en zitten mensen soms met smart op antwoord te wachten), maar de laatste tijd zat ik direct om zes uur al met mijn telefoon het nieuws te checken, dus ik vind anderhalf uur zonder best een overwinning 😉

Na het ontbijt ging ik op pad om boodschappen te doen. Dat mag maar met één persoon per huishouden, dus ging ik alleen.

Bij de supermarkt moest ik achteraan sluiten in de rij voor ik naar binnen mocht. Er was met strepen aangegeven wat twee meter afstand was. Maar dat duurde niet lang, ik mocht na een minuut of vijf al naar binnen. Binnen was afstand houden lastiger.
Het was druk en lang niet iedereen lette op. Ik kreeg ook nog even de wind van voren:  ik ging tegen de looprichting in. Wat eigenlijk heel grappig was, want ik sla het tweede gangpad standaard over. Daar staat alleen maar zoete frisdrank. Maar daardoor was mijn hele normale route dus achterstevoren. Het was even wennen, maar ik vond het een goed idee om de paden eenrichtingsverkeer te maken. Dat scheelde toch heel wat opstoppingen.

Op de terugweg stond ik in de file.
Huh? Ja, we zitten in een lockdown. Maar het was echt niet uitgestorven op straat. De file kwam door politiecontrole. Ik kon de man bijna niet verstaan door zijn mondmasker heen.
“Waar gaat u naar toe, mevrouw?”
“Naar huis.”
“Waar is dat?”
“Westpunt.”
“Oké, fijne dag.”
Ik had papieren bij me om te bewijzen dat ik echt op Westpunt woon, maar die hoefde hij niet te zien. Het is vooral intimidatie en ontmoediging, denk ik.
Vanaf morgen worden de controles nog heftiger. Tijdens de persconferentie van half twaalf kregen we te horen dat er nog steeds veel te veel mensen op straat zijn. Dus zijn we nu ingedeeld in groepen op basis van kenteken (iedereen doet bijna alles met de auto) en mag iedereen twee dagen per week op straat zijn (behalve vitale beroepen). Onze dagen zijn woensdag en zaterdag. Woensdag is toch eigenlijk mijn vaste boodschappendag, dus dat komt goed uit.

Ik ging ook nog even in de rij bij de botika, voor aspirine (echtgenoot slikt bloedverdunners voor zijn hart) en andere pijnstillers. We moesten buiten wachten en dat duurde vrij lang. Gelukkig stonden er stoelen. En ik kon wel alles krijgen wat ik nodig had, dat was ook fijn.

Eenmaal thuis gauw de koelkast- en vriezerspullen opgeruimd. Voor de rest had ik geen puf meer.
Laptop erbij, nieuws bijgelezen en de persconferentie gekeken. Behalve het nummerbordbeleid was er nogmaals een oproep om ons aan de regels te houden. Dat schijnt erg lastig te zijn.
Ik was de persconferentie na een half uurtje zat (steeds weer vragen over uitzonderingen – ja, maar ik… etc.) en ben gaan lunchen. Daardoor miste ik helaas wat hieronder staat (het eerste deel is een vraag van iemand van de pers, Girigorie is onze minister van Justitie): 

Bovenstaande vertaling heb ik even van de facebookpagina van Dolfijn FM gestolen.
Dr. Izzy (Gerstenbluth, onze epidimoloog) was het blijkbaar ook zat. Ik heb het al eerder gezegd, ik vind het een geweldige man.

De rest van de dag is een beetje vaag. Ik was moe van het boodschappen doen, moe van de impact die dit soort dingen op je heeft, moe van alles. Echtgenoot was er ongeveer hetzelfde aan toe.
Ik las een paar hoofdstukken, klikte wat rond op internet.

Vijf uur: onze standaard snack: komkommer (met een klein beetje zout en een scheut azijn)

Ik zette maar weer even een vogeltje op de foto.

 En de zonsondergang natuurlijk.

Tijd om eten te koken. De verse groente is deze keer aubergine, met mais en zwarte bonen uit blik, een flinke dosis knoflook (dat zit in die pot links) en een biefstukje. De champignons gingen de kast weer in.

Dat smaakte prima!

 Na de afwas nog even een stukje breien en daarna naar bed. Welterusten!

Ik heb nog steeds moeite om me te concentreren. Geen idee of ik ziek ben (heb wel last van mijn oren), of dat het gewoon komt omdat er nu eenmaal van alles aan de hand is in de wereld, maar het is niet echt handig. Ik heb voortdurend het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, zelfs als ik probeer mijn agenda bij te houden. Maar goed. Rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Ik mag weer een boek corrigeren en dat geeft wel wat afleiding. Deze schrijfster en ik hebben al een paar keer heel prettig samen gewerkt en dat is fijn. Ik weet welke foutjes ik kan verwachten (iedereen heeft zijn eigen blinde vlekken) en zij is gewend aan mijn correcties, dus ik hoef niet alles uit te leggen. Bovendien vind ik haar boeken altijd leuk. De eerste ronde is vooral lekker lezen.
Verder een stukje boekhouding gedaan (dat komt iedere week terug) en natuurlijk weer teveel nieuws gekeken.

Ik ben normaal net zo van het actueel twitteren (ik hou het meestal bij linkjes naar blogposts), maar deze moest even. Het verschil tussen beide persconferenties was wel erg frappant. En ja, dat was letterlijk wat dr. Izzy zei. “Hebben we niet.”
Verder werd er hier een uur lang uitgelegd wat wel vitale processen zijn en wat niet. Hoe moeilijk kan het zijn? Heel moeilijk blijkbaar.
Zwembad schoonmaken? Doe je zelf maar. Drankwinkels? Koop je drank maar bij de supermarkt. Honden trimmen? Nee! Enzovoorts.
Ik heb wel bewondering voor het geduld van de heren die dat allemaal stuk voor stuk stonden uit te leggen. Duidelijkheid is hier heel belangrijk. Sowieso heb ik bewondering voor de communicatie hier. Elke dag een persconferentie of een update (= persconferentie zonder vragenrondje voor journalisten). Dr. Izzy Gerstenbluth is er eigenlijk elke dag bij (die man zie je steeds vermoeider worden). De rest wisselt elkaar af, maar zelfs de premier is zeker vier keer per week aan het woord. Daar kan Rutte nog wat van leren.

Maar goed. Tijd om te ontspannen. Boek lezen (boek op de foto is inmiddels uit, ik ben nu in een behoorlijke pil bezig – zal er morgen een foto van plaatsen), breiwerkje, luisteren naar de vogeltjes (bovenste foto is een chuchubi, die kunnen heel mooi fluiten), zonsondergang op de foto zetten.

O, en eten koken. Moet ook gebeuren. Ik ben hier nogal van de eenpansgerechten en het enige wat ik echt van te voren beslis ik welk vlees ik uit de vriezer haal. De rest verzin ik op basis van welke verse groente ik nog heb en welke blikjes ik daarbij kan gooien. Bevalt ons prima. Ik probeer daar foto’s van te maken (kan ik zelf nog eens terugkijken voor inspiratie en wie weet doet iemand anders ideeën op), maar dat vergeet ik regelmatig en als ik ze maak, vergeet ik ze te plaatsen. Even een paar dagen inhalen…

 Vrijdag: kipfilet, courgette, ui, een stronk witlof en taugé, met (veel) knoflook en een beetje sambal.

 

Zaterdag: gehakt, ui, prei, blikje champignons, half potje mais, half blik witte bonen, potje tomatensaus met basilicum en paprikapoeder

(Zondag was ik ziek en bakte echtgenoot patat).
Maandag: biefreepjes, spekjes, ui, courgette, zoete aardappel, blik paddestoelen (weet niet meer welke)

Vandaag: iets met kippendijfilet en de andere helft van de mais en de bonen van zaterdag. Verder moet ik nog even kijken wat ik heb.

Het moge duidelijk (ha! heb je het weer – duidelijkheid is altijd fijn) zijn, dat wij niet helemaal volgens de normen van het voedingscentrum eten. Meer vlees en/of andere proteïne, meer vet, minder koolhydraten. Daar voelen wij ons -na jaren experimenteren en veel gedoe met allergieën- heel gezond bij, maar ik durf niet te beweren dat dat voor iedereen zo zal zijn.

Ik had vrijdagavond nog het idee dat ik vandaag zou kunnen melden dat we een lekker ontspannen weekend hadden gehad. Maar dat viel wel een beetje tegen.

Ik voelde me zaterdag nog steeds niet erg lekker, dus van lekker in de tuin werken of schoonmaken kwam niet veel. Ook moest ik snel wat werk inhalen, want het bleek dat het wel degelijk aan mijn e-mail lag dat ik al die mailtjes niet binnenkreeg. Oeps. Echtgenoot kon het precies uitleggen, maar ik ben niet zo heel technisch aangelegd. Het komt er in ieder geval op neer dat gmail en dat soort providers iets willen wat mijn (door onszelf gehoste) mail niet kan. En een hoop van de mensen die ik mail zitten bij gmail en consorten. Dus nu ben ik -met frisse tegenzin – toch ook maar overgestapt op mijn gmailadres. Kan Google fijn meelezen…

De persconferentie van half twaalf was ook een heftige. Avondklok. Per direct. Tussen negen uur ‘s avonds en zes uur ‘s ochtends mag er niemand meer op straat zijn die daar niets te zoeken heeft. Op zich voor ons niet zo’n ramp. We zijn zelden na negenen nog op stap en nu zeker niet, want happy hours en avondjes met vrienden waren al niet meer toegestaan. Maar het voelde toch naar, zo’n extra strenge maatregel.

Zondagochtend werd het thuiszitten echtgenoot een beetje teveel. Hij had twee weken alleen maar bij ons huis doorgebracht (niet meegeweest boodschappen doen) en hij liep rond als een gekooide leeuw. Dus stelde ik voor een rondje te gaan rijden. Nergens uitstappen, niet specifiek ergens heen, maar gewoon een beetje rijden en kijken. Dat deden we voor we dit huis hadden bijna ieder weekend. Hij kon er niet echt zin in krijgen, maar na een beetje aandringen ging hij toch mee.
We waren nog onderweg tijdens de persconferentie van half twaalf. Ik keek gauw even op mijn telefoon naar de hoogtepunten (Paradise fm heeft een goed, Nederlandstalig, liveblog). Een tiende besmetting, waarvan bevestigd was dat hij lokaal was opgelopen en om zes uur ‘s avonds nog een persconferentie. Oei. Ik zag de bui toen al hangen, maar we namen het er nog maar even van. Patatje eten (take-out mocht nog) en de andere kant van het eiland ook nog even bekijken.
We reden door tot we echt geen zin meer hadden en blij waren dat we weer thuis waren. En dat was maar goed ook.
Om zes uur kregen we te horen dat het eiland in lockdown zou gaan. Officieel pas maandagochtend zes uur, maar door de avondklok eigenlijk ‘s avonds om negen uur al. We mogen alleen nog maar noodzakelijke boodschappen doen (eten, medicijnen, benzine, spullen voor reparaties) en verder mogen we de straat niet meer op en dat wordt streng gecontroleerd. Het zat er aan te komen, maar het was toch wel even schrikken.
Vandaag werd er nog eens grondig uitgelegd waarom het nodig is. We hebben maar 20 beademingsapparaten. Als het virus met dezelfde kracht losbarst als in Europa, zijn die in een mum van tijd bezet. Onze bevolking heeft in verhouding veel ouderen en veel mensen met onderliggende klachten. Het zou dus een ramp worden. Flatten the curve! dat blijft dr. Gerstenbluth roepen. Ik begrijp het wel, maar ik hoop dat dat lukt op deze manier…

Gelukkig zorgde Poes vanochtend nog even voor de broodnodige afleiding. Hij had ook goed meegeluisterd. Snel boodschappen doen, thuis opeten. Dus nam hij de blau-blau (een hagedis ter grote van een flinke muis of een kleine rat) mee naar ons huis in plaats van het beest op te eten waar hij het gevangen had. En ach, dan kun je er meteen leuk mee spelen. Fijn, achter mijn potjes met pas opgekomen peperplantjes. Poes had het naar zijn zin. Ik niet. Want ten eerste hoef ik dat gespeel niet te zien (ik accepteer dat katten dit doen, maar ik negeer het liever) en en tweede: blijf bij mijn planten vandaan!
Helaas voor Poes was dit een blau-blau met karakter. Op de een of andere manier zette het dier in doodsnood zijn tanden in een teen van Poes zijn achterpoot (ik neem aan dat een blau-blau tanden heeft omdat Poes het letterlijk uitjankte van de pijn). Wat Poes ook deed, hij kreeg hem er niet af ook. Uiteindelijk rende Poes, met de blau-blau aan zijn teen, rondjes door de kamer boven (die we gelukkig niet gebruiken en nog niet eens afgewerkt hebben), viel daarna van de trap en verliet het huis door de tralies aan de zijkant. Dat laatste was teveel voor de blau-blau, hij liet eindelijk los.
Poes had daarna geen trek meer en heeft zeker een half uur liggen uithijgen. Ik heb de blau-blau het bos in moeten gooien omdat de mieren eraan begonnen waren, want hij keek er niet meer naar om. Ik denk dat hij voorlopig andere prooien kiest…

(Ik heb foto’s van de aanslag op mijn peperplantjes. Wat erna kwam was letterlijk niet te filmen, maar met een beetje fantasie zie je het vast wel voor je 😉  )

Ik weet niet of mijn e-mail een probleem heeft of dat alle schrijvers die ik probeer te bereiken vinden dat er belangrijkere dingen zijn dan het afmaken of promoten van hun boek, maar ik had vandaag dus gewoon een dagje vrij van dat werk. Geen reacties*
Ook goed. Maandag zie ik wel weer. Ik heb zat andere dingen te doen.

Ik gunde mezelf een langzame start, dat had ik even nodig. Ik ben niet ziek en heb geen koorts, maar ik loop en zit de hele dag te zweten, terwijl het niet extreem warm is – gewoon, tegen de dertig graden 😉
Ik hield me even bezig met belangrijke zaken als het proberen te fotograferen van een musje dat kwam kijken of hij een kattenbrokje kon pikken en daarna deed ik niet ook veel bijzonders. 

Breiwerkje, boek, kopje (groene) thee. Ik ben een boek van Janet Evanovich aan het lezen, een deel van de Stephanie Plumserie. Ik had er al veel over gehoord, maar dit is de eerste die ik van haar lees. Ik ben om. Lekker luchtig en toch boeiend.
Uiteindelijk heb ik mezelf toch nog even aan het werk geschopt. Bed opgemaakt, was opgevouwen,  de entree opgeruimd en geveegd en toen ook nog maar even een bezem door de keuken gehaald.

(Negeer dat rode verlengsnoer, dat gaat naar de wasmachine. We hebben nog geen 220V stopcontact in de badkamer, alleen 110V, maar ik heb een Europese wasmachine.)

Toen was de energie wel weer op.
Ik gunde mezelf een youtube-filmpje (guilty pleasure: ik volg dit gezin al ruim een jaar, hij doet vlogs en zij schoonmaak-, kook- en opruimvideos) en keek daarna de persconferentie van Curaçao. Weer een Coronageval erbij. De teller staat nu op acht.
Ik moet trouwens wel even zeggen dat ik een zwak begin te krijgen voor onze epidimoloog, dr. Izzy Gerstenbluth. Wat een geweldige man is dat! Hij kan het goed uitleggen allemaal. En ik vind minister Suzy Camelia-Romer ook een mooi mens. Zij zegt zeer duidelijk waar het op staat en dat is af en toe gewoon nodig. Gisteren nog (in het Nederlands) tegen Nederlandse stagiëres die hier de regels nog steeds aan hun laars lappen: “Als jij door jouw stomme gedrag iemand hier op het eiland besmet en ervoor zorgt dat die persoon dood gaat, verdien je het nooit meer te kunnen slapen. Dan ben je een crimimeel.” Dus.

Daarna geluncht en de was opgehangen. Ik zag dat de wasmachine schoongemaakt moest worden (vetluis in de rubbers) en heb even met echtgenoot overlegd of ik nog een was op 95 graden kon draaien (met een vaatwastablet erin – werkt geweldig) of dat ik beter tot morgen kon wachten. Wij leven wat electriciteit betreft volledig op zonnepanelen en batterijen (en heel af en toe wat hulp van de generator), dus hij moest even kijken hoe de batterijen er voor stonden. Ik vind het nogal zonde benzine te verstoken als het niet nodig is. Maar het kon.

Daarna wilde ik eigenlijk hard aan het werk in de tuin. Maar ja, heetst van dag en nog steeds zo zweterig. Breiwerkje en nog een youtube-filmpje dan maar? Als er iemand trouwens een youtuber met mijn leeftijd (achter in de veertig – iets ouder mag ook) en situatie (leeg nest) weet, die een beetje boeiend is, hou ik me aanbevolen. Zowel Tif als Brianna zijn van de generatie van mijn dochters. Leuk om te kijken (o, die schattige kindjes!), maar niet echt iets waar ik me mee kan identificeren en dus ben ik het altijd na een tijdje weer spuugzat.
Inmiddels is het drie uur. Nog steeds geen puf om in de felle zon in de tuin te gaan werken. Normaal zou ik dat misschien wel doen, maar ik ben nu toch een beetje bang dat ik mezelf overbelast en daardoor ziek zou worden.
Misschien ga ik toch nog even aan de gang met die paar vage schrijfideeën. En anders duik ik weer heerlijk in mijn boek.

p.s. voor het geval je denkt dat die vaatwastablet een goed tip was: ik was een beetje laat met het schoonmaken van de wasmachine, want die was op 95 graden met vaatwastablet hielp deze keer niet. Ik moest flink poetsen met Awesome Cleaner (ja, zo heet dat en het is inderdaad Awesome, maar niet zo goed voor je longen en het milieu) en het is nog niet helemaal weg. In Nederland was ik zo keurig bezig met mijn huishoudschema’s, maar hier maak ik er een potje van… Toch ook binnenkort maar weer eens werk van maken.

* later toegevoegd: ahem… het lág aan mijn mail. Oeps! Lastig technisch verhaal dat me nu dwingt om steeds meer via gmail te gaan doen. Ben ik niet heel blij mee, maar dit gedoe schiet ook niet op.

Weer een dagje achter de laptop. Meer zat er even niet in (en nee, met dat uitzicht is het ook niet echt een ramp).
Maar… ik ben klaar! Voor zover mogelijk in ieder geval. Definitieve winstbelasting voor Curaçao kon ik nog niet aangeven, maar dat hoeft ook pas op 30 juni binnen te zijn. En ik zit nog met die papieren aangifte in mijn maag, maar die hoeft ook nog lang niet af. Even ontspannen nu op dat gebied en over een paar weken verder kijken.

Morgen nog wat werk voor de uitgeverij (als de schrijvers die ik gemaild heb tenminste reageren) en dan kan ik misschien volgende week eens wat minder beeldschermuren draaien. De eerste drie maanden van het jaar zijn wat dat betreft altijd het lastigst, maar ik heb nu behoefte aan andere bezigheden. Het huis echt goed poetsen (en bijhouden), de tuin eens flink beetpakken, dingen zaaien en planten, dat soort dingen. En o ja, die cursus papiamentu afmaken en mijn kruidenstudie oppakken en… nou ja, zat te doen zonder computer.

Dat zal in ieder geval meer stof (en foto’s) voor mijn blog opleveren. Ik heb sowieso van alles te vertellen, maar ik kom er niet echt aan toe om foto’s te maken en stukjes te schrijven. Maar wie weet, volgende week. Dan heb ik er eindelijk tijd voor.
Tenzij ik ineens zin krijg om een boek te gaan schrijven natuurlijk. Dat wil nog wel eens gebeuren als er weer wat ruimte in mijn hoofd komt. Ik speel met de gedachte om een vervolg op Trammelant op het platteland te schrijven, er misschien zelfs een serie van te maken die zich in en rond Odettes boerderijtje afspeelt. Maar dan moet ik het boek eerst zelf weer eens lezen om de sfeer weer goed op te pakken.
En had ik niet al een idee voor een Dorpslevenverhaaltje? Heb ik nu ook eindelijk weer tijd voor. Ik zou ook eerst eens wat korte verhalen of een vervolgverhaal kunnen schrijven om hier op mijn website te plaatsen. In deze tijd zijn er vast wel mensen die zin hebben om iets te lezen wat niet over Corona gaat. En…

Tja, wie mijn blog al langer leest weet het wel: zo gaat dat altijd bij mij. Zoveel ideeën, zo weinig tijd. Altijd druk, vooral in mijn hoofd.
Maar goed. Vervelen doe ik me nooit, dat is ook wel weer fijn.

Nee, die kat hoeft geen afstand te houden. Gelukkig maar, want dat kan ik hem echt niet uitleggen…
Pas nu ik probeer wat vaker te vertellen wat ik hier meemaak, merk ik dat ik eigenlijk vrij weinig meemaak. Zeker nu, natuurlijk, omdat we zoveel mogelijk thuisblijven. Maar zo heel anders dan normaal is dat dus ook niet.Gisteren en eergisteren heb ik me op de belastingaangiftes en de boekhouding gestort. Dat is altijd een hoop werk in deze tijd van het jaar, maar gelukkig begint er licht aan het eind van de tunnel te komen. Het is alleen jammer dat Nederland wil dat we onze inkomstenbelasting op een papieren formulier aangeven. Dat formulier ligt op ons postadres in Nederland (aka bij een van de dochters). Dat was geen probleem, want we zouden begin mei naar Nederland gaan. Maar ja, dat gaat zeer waarschijnlijk niet door. Ik ga binnenkort maar eens met de belastingdienst bellen hoe we dat gaan oplossen. De post hier is ook niet echt betrouwbaar namelijk.

Vandaag ben ik maar weer eens boodschappen gaan doen. Zonder boodschappenlijstje, want het lukte me niet om logisch uit te werken wat ik moest kopen. Het is hier toch altijd al tamelijk avontuurlijk boodschappen doen. De bevoorrading is niet heel regelmatig en totaal onvoorspelbaar. Je kunt onmogelijk van te voren vastleggen wat je precies gaat kopen.
Verder dan kreten als “wat verse groente”, “blikjes erwten en bonen” en “vlees voor een week” kom ik niet echt. En dat weet ik wel uit mijn hoofd.
Ik hoop dus maar dat ik niets vergeten ben (tomaten en koffiefilters had ik vorige week niet, maar nu wel).We hebben ook besloten dat het handiger is als ik gewoon elke week ga en niet pas als alles op is. Stel dat we allebei ziek worden. We hebben hier geen bezorgdiensten, onze vrienden en kennissen wonen ver weg en buren hebben we ook niet echt. Hamsteren doe ik niet, maar de voorraad op peil houden (en oké, iets vergroten) dus wel. Maar hier hebben we dan ook geen lege schappen. Alles ziet er normaal uit.

Ik moest ook nog even naar het postkantoor. We hebben sindskort een postbus (in de hoop dat onze post dan wel aankomt) en ik moest dus even kijken of daar iets in zat. Wat een trieste bedoening in de stad! De ronde markt was dicht (want die draait grotendeels op souvenirverkoop) en de meeste winkels ook. Ik kon gewoon recht tegenover het postkantoor parkeren, dat was dan weer wel een voordeel.
Het viel me wel op dat de vaste bankjeszitters niet aan “social distancing” deden. Die kijken vast niet naar de dagelijkse persconferenties, waarin steeds weer uitgelegd wordt hoe belangrijk afstand houden is… We hebben nu zes ziektegevallen. Vier touristen, twee mensen die hier wonen, maar die resp. uit Miami en Oostenrijk (via A’dam) kwamen. Men test alleen maar als mensen uit het buitenland komen, dus ik weet niet hoe betrouwbaar die cijfers zijn. Er wordt heel wat gehoest en geproest, maar dat wordt als een gewone griep gezien.
Overigens valt het me op dat de afstand die je moet houden ook niet echt vast ligt. In Amerika is het 6 feet, dus 1 meter 80, in Nederland anderhalve meter en hier op Curaçao twee meter. Blijkbaar niezen en hoesten jullie in Nederland minder krachtig dan de rest van de wereld…

Ik had het idee om dit weekend lekker veel foto’s te maken en een soort van “day in the life” te plaatsen. Of een plog, zoals we dat een paar jaar geleden noemden. Maar ik raakte halverwege afgeleid, dus dat moet nog maar even wachten tot een andere keer. Misschien ook wel beter, want op dit moment zijn mijn dagen niet echt representatief. Ik ben niet ziek, maar wel erg moe. Teveel gedachten in mijn hoofd, waarschijnlijk. Dat is vermoeiender dan lekker hard werken. Maar ja, niet echt gek.
Behalve het Corona gedoe zit ik met een aantal belastingaangiftes in mijn hoofd. Standaard rond deze tijd van het jaar. En ook niet de eerste keer dat ik dat hiervandaan doe. Maar het is toch altijd weer een klus, waar ik even wat concentratievermogen voor moet verzamelen. En dat valt op dit moment dus niet mee.
Toch was het een lekker weekend. Ik gunde mezelf wat rust, dus ik las veel, breide een beetje en rommelde wat op de computer. Vond tussen de bedrijven door ook nog een oplossing voor een belastingprobleem, dat scheelde weer. En probeerde af te kicken van het nieuws. Dat blijft lastig.
Ik heb het ondertussen wel helemaal gehad met social media. Daar was ik al niet zo van, maar ik word zo moe van al die negativiteit en boosheid. Het zou zo fijn zijn als mensen aardig tegen elkaar bleven, zelfs als die mensen een andere mening hebben of dingen doen waar we het niet mee eens zijn. Die mensen zijn ook bang (ontkenning is een bekende psychologische reactie). Wat de wereld op dit moment nodig heeft is liefde en vriendelijkheid, geen haat en veroordeling.
Maar goed, laten we het over het weer hebben. Lekker neutraal onderwerp en ik heb nog bijpassende foto’s ook.
Het regent hier op dit moment best veel voor de tijd van het jaar, maar meestal blijft het bij een buitje (en af en toe een hoosbui) ’s ochtends. Eigenlijk heel fijn. Goed voor de tuin. Ik heb vorige week een bananenboom geplant en ik had mezelf voorbereid om een paar weken met water sjouwen tot het ding goed aangeslagen was. Maar dat hoeft dus niet. En ’s middags is het even goed heerlijk zonnig en heet, zoals het hoort. Regenbogen zijn altijd een fijne bonus, natuurlijk.
Verder heb ik niet veel te vertellen. ik heb de boekhouding bijgewerkt en mijn ouders gebeld. Toen was de dag alweer zo’n beetje om. Op maandag was ik ook altijd het beddengoed, dus ik moet zo het bed nog even opmaken (ik heb het liefst de lakens direct van de lijn, dat ruikt zo lekker),  Ik wil ook nog proberen om een betere basisboodschappenlijst te maken, zodat ik aanstaande woensdag wel genoeg voor twee weken kan halen. Was toch weer wat vergeten en had er geen rekening mee gehouden dat we helemaal niet meer buiten de deur eten. Oeps! Beter opletten dus. In Nederland had ik zo’n lijst en dat werkte perfect, maar hier eten we anders en is de bevoorrading niet heel stabiel, dus ik moet eens kijken hoe ik dat ga regelen.
En daarna ga ik het een dag noemen en lekker ontspannen. Ik ben bezig in een boeiend boek en “moet” dus zo snel mogelijk uit.

Iedereen een heel fijne week gewenst!
Zorg voor jezelf en voor elkaar en laat je vooral niet gek maken. Ook dit gaat voorbij.

In een poging mijn normale leven weer op te pakken heb ik gisteren maar weer eens een breiwerkje opgezet. Ik heb nog twee projecten liggen, maar een daarvan is me even te ingewikkeld en de andere is een muts waar ik blijkbaar geen zin in heb. Ik had een paar weken geleden nog vier projecten op de naalden – ik had er zin in – maar om de een of andere reden liepen ze allemaal scheef (twee van de vier letterlijk). Uithalen (niet uithuilen, zo’n ramp was het niet) en opnieuw beginnen dus.
Ik heb het deze keer maar simpel gehouden. Een asymmetrische omslagdoek. Alleen maar recht breien en aan één kant meerderen. Dat moet te doen zijn, zelfs als mijn gedachten alle kanten uitgaan en het eindresultaat zal ook vrij simpel en neutraal zijn. Misschien zelfs wat je sober zou kunnen noemen, maar dat vind ik niet erg, want dat houdt in dat ik hem bijna overal bij kan dragen. Helemaal goed dus.

Vanochtend heb ik wel meteen naar het nieuws uit Nederland gekeken, maar toen ik bijgelezen was, heb ik het bewust uitgezet. Beetje gelezen (ik ben bezig met het herlezen van De vallei der paarden van Jean Auel en er zijn een paar blogs die ik dagelijks bijhoud), kat geaaid, stukje breien. Na het ontbijt een was aangezet, bed opgemaakt en badkamers een vlugge beurt gegeven. Eigenlijk had ik zin in opruimen en schoonmaken, maar er hangen me wat belastingdeadlines boven het hoofd en dat werkt niet lekker. Dus toch maar eerst daarmee aan de gang. Uiteindelijk viel dat reuze mee en was de uitkomst positief voor degenen voor wie ik de aangiftes deed. Nu die van onszelf nog…

Om half twaalf wel weer naar de persconferentie van Curaçao gekeken. Ik ga het steeds beter verstaan, maar het frustreert me nog steeds dat ik het niet woordelijk kan volgen. Geduld is een schone zaak, ik weet het. Geen nieuwe gevallen en nog geen strengere maatregelen om te zorgen dat mensen zich aan de regels houden. Maar wel een dringend beroep op iedereen om zijn verstand te gebruiken en verantwoording te nemen, want we hebben veel te weinig plaats op de IC om een grote uitbraak aan te kunnen. Er werd dan ook gesuggereerd dat de politie wel degelijk voorbereid is om wel harder te gaan handhaven.

Nu hebben we net geluncht en ligt er nog een halve dag voor me. Dat is wel vreemd, want normaal gaan we op vrijdag om vier uur al eten en vertrekken we om vijf uur naar het happy hour van een resort waar veel van onze kennissen wonen. Maar dat gaat nu dus niet.
Ik denk dat ik me maar op de volgende aangifte stort. Scheelt volgende week weer stress, want de rest van mijn werk (redactie en het schrijven van persberichten voor een uitgeverij) ligt stil omdat ik op antwoorden van schrijvers wacht. Je zult zien dat dat maandag allemaal ineens weer los komt.

Leuke weekendplannen? Tuurlijk! Altijd. Ik heb bijna 2000 vierkante meter “tuin” om in te rommelen (dat is geen typefout – we hebben een enorm stuk grond/wildernis) en een hele berg stofjes om jurken, rokken, shorts, tassen en weet ik veel wat nog meer van te naaien. Verder een huis dat nog lang niet af is (nog heel wat kamers te schilderen), stapels boeken te lezen en een omslagdoek te breien.
Saai? Ik vind van niet. Simpel, dat wel. Sober misschien. En precies wat ik nodig heb.