Categorie: persoonlijk

Ik heb altijd van het strand en de zee gehouden, ook in Nederland. Vroeger met mijn ouders gingen we regelmatig. ‘s Zomers om te zwemmen en te zonnen, ‘s winters om te wandelen. Maar echtgenoot en ik woonden een stuk verder bij het strand vandaan. Dat betekende ‘s zomers als het eens een keer zonnig was uren in de file staan, zowel op de heenweg als op de terugweg. Daar heb je niet altijd zin in. En ‘s winters wandelen deden we ook zelden. Echtgenoot kan slecht tegen kou en de wind op het strand waait overal doorheen.
Vaker dan een keer of drie per jaar kwamen we er dus niet, helaas.

Maar nu wonen we op Curaçao en een van de allerleukste dingen van dit eiland is dat je eigenlijk elke dag wel naar het strand kunt gaan. Een paar keer per jaar regent het echt te veel, maar meestal is het droog en zonnig hier.
En dus gaan we ook regelmatig naar het strand. Voor we het huis hadden, gingen we vaak aan het eind van de middag zwemmen bij Daaibooi om even af te koelen en te ontspannen en vaak gingen we op zondag (als de meeste stranden ons iets te druk zijn om er echt te gaan zitten) picknicken bij Santa Cruz.

Nu komen we daar zelden meer aan toe, maar we proberen wel af en toe even ‘naar beneden’ te gaan voor een duik. Er is een strandje op maar zeven minuten lopen bij het nieuwe huis vandaan. Niet het mooiste strand om een hele dag door te brengen (stenen in plaats van zand), maar wel perfect om even te zwemmen.

‘s Avonds even een drankje doen? De leukste plekjes daarvoor zitten aan het strand. De zonsondergang krijg je er gratis bij.

Ook afspraken en feestjes met vrienden en kennissen vinden hier vaak plaats op het strand. Afgelopen zaterdag was er een afscheidsfeestje voor een Canadese kennis. Twee mensen namen hun barbecues en een berg vlees mee, iedereen had een paar biertjes en andere drankjes in de koelbox en zo brachten we gezellig een hele dag op het strand en in het water door.
Niet dat we daar een speciale reden voor nodig hebben, trouwens. We zijn met deze groep mensen ook weleens ‘zomaar’ naar het strand geweest. Het kan tenslotte. 

Nee, die nieuwe bikini was echt geen overbodige luxe…

Eerder verschenen op Franska.nl 

 ‘Ik trek dit even wat strakker, dan komen de billen beter uit.’ Ik onderdrukte mijn neiging om terug te deinzen en liet de man zijn gang gaan.
We stonden in een boetiekje waar we regelmatig langslopen. Al weken wees echtgenoot me op de bikini in de etalage. ‘Die vind ik mooi.’
Ik haalde dan nog net niet mijn schouders op. Het was inderdaad een mooie bikini, maar ik hád een bikini. En een lange, lange lijst met dingen waar ik liever geld aan uitgaf.
Maar nu was hij jarig. Om precies te zijn: hij was vandaag vijftig geworden. En ik had gezegd dat hij mocht kiezen wat we vandaag gingen doen. We hadden geluncht bij één van onze favoriete restaurantjes, een ijsje gegeten, wat rondgereden over het eiland en een half uurtje gewandeld door de stad. En toen reed hij ineens naar dat winkeltje.
‘Ik geef jou die bikini voor mijn verjaardag’, kondigde hij aan. Tja. Wat zeg je dan? Ik had natuurlijk kunnen weigeren, maar het was wel erg lief ook. En slim. Want hij weet dat ik zoiets nooit voor mezelf zou kopen.
Ook niet nu ik ‘een perfect figuurtje’ heb. Dat laatste zijn niet mijn woorden, maar die van de verkoper in het boetiekje. Fijn compliment, maar dat lijf wordt er echt niet jonger op. Dat wilde ik zeggen. En toen bedacht ik dat dát nu juist een argument was om nog één keer zo’n bikini te kopen die vooral uit koordjes bestaat. Trouwens, dit model had wel een strook stof tussen het broekje en het bovenstukje, zodat het precies mijn toch ietwat slappe buik bedekte.
Bovendien was mijn andere bikini wel bijna aan vervanging toe. En als ik een vriendin moest geloven viel het niet mee om op dit eiland een bikini te vinden die de boel een beetje bedekte. ‘Wat ik ook paste, overal hing mijn kont er half uit’, verzuchtte ze. Maar haar man zei dat hij die kont sowieso wel mooi vond, en had ze weleens om zich heen gekeken op het strand? Dat hoort er blijkbaar bij tegenwoordig.
Ik bekeek mezelf in de spiegel. De strakkere koordjes deden inderdaad iets met de billen. Geen idee hoe dat werkte, maar ze leken ineens jaren jonger. Toen had ik geen enkel argument meer om te weigeren.
Dus ging ik de volgende dag zwemmen in mijn nieuwe, opvallende bikini. En voelde me daar stiekem best lekker bij.

Hoewel we prachtige ideeën en plannen hebben (het terras uitbreiden, een balkon op de bovenverdieping, een zwembad, apartementen, een tropische wandeltuin…), is het simpelweg niet mogelijk omdat allemaal in een paar maanden voor elkaar te krijgen. Ten eerste omdat we niet genoeg tijd en energie hebben om dat allemaal te doen en ten tweede omdat we voor dat soort grote projecten moeten sparen.

Dus denken we in stappen en stap 1 is eigenlijk heel eenvoudig: zorgen dat het huis bewoonbaar wordt.
Ik realiseer me dat dat een wijd begrip is. Veel mensen willen dat hun huis min of meer af is voor ze verhuizen. Maar wij willen er gewoon zo snel mogelijk gaan wonen. Dat bespaart ons huur (voor het apartement waar we nu wonen) en diesel (omdat we er een half uur vandaan wonen en er minstens vier keer, maar meestal vaker per week naar toe gaan) en het zou het leven een stuk gemakkelijker maken. Op dit moment is het best lastig om ons werk en de renovatie te combineren. We hebben in het nieuwe huis nog geen elektriciteit of internet, dus we kunnen ons normale werk daar niet doen. Voor noodgevallen moeten we naar huis en het is ook niet mogelijk om er samen heen te gaan, waarna de één aan het huis werkt en de ander op de computer (maar wel af en toe even kan helpen als dat nodig is). Als we er eenmaal wonen zal dat allemaal veel soepeler gaan. Ons huis in Nederland hebben we ook grotendeels gerenoveerd terwijl we er woonden en dat ging prima.

Dit is wat we moeten doen om er zo snel mogelijk te kunnen wonen. Ik zal erachter zetten hoe ver we zijn, want inmiddels zijn we een maand bezig.

– electriciteit aanleggen in het hele huis (alle bedrading was gestolen) – daar is echtgenoot al vier weken mee bezig, maar het einde komt in zicht.

– waterleiding aanleggen (ook gestolen)
– op Aqualectra wachten om ons aan te sluiten. Dat kan even duren, zeker als ze ons als een nieuwe aansluiting gaan behandelen, want dan moet de hele installatie gekeurd worden..
– internet regelen – mee bezig
– het dak repareren  – gedaan (laten doen)! zie mijn column op Franska.nl
– beerput repareren of vervangen (we hebben op dit moment geen werkend toilet binnen) – komt morgen iemand voor!

Grote slaapkamer
– plafond verwijderen –  gedaan
– lamp ophangen (plafond ventilator), lichtschakelaar en stopcontacten
– airconditioning installeren
– muren schoonmaken (vleermuizenpoep) –  gedaan
– vloeren schoonmaken (vleermuizenpoep) –  gedaan
– ramen schoonmaken

Niet per se nodig, maar wel fijn voor we erin trekken:
– plafond installeren
– muren verven – mee bezig
– deur en kozijnen verven
– tralies voor raam verven

Kleine badkamer
– plafond verwijderen – gedaan
– plafond installeren
– lamp, schakelaar, stopcontact
– muren, vloeren en waskbak schoonmaken – gedaan
– kraan bij wasbak installeren
– kraan en douchekop bij douche installeren

Gangetje, trap
– plafond verwijderen –  gedaan
– licht, schakelaar en stopcontacten installeren
– muren schoonmaken –  gedaan
– vloeren schoonmaken –  gedaan< Niet per se nodig, maar wel fijn voor we erin trekken: – plafond installeren – muren schilderen

Grote badkamer
– muren en vloer schoonmaken
– plafond verwijderen
– aansluiting voor wasmachine (afvoer, kraan

Niet per se nodig, maar wel fijn voor we verhuizen:
– muren verven
– toilet vervangen, nieuwe afvoer aanleggen en aansluiten op beerput (de pijp is kapot en verstopt, er loopt geen water meer door) -> we gebruiken nu het buitentoilet, maar dat is ‘s nachts toch niet ideaal en bovendien is die beerput ook niet best
– wasbak installeren

Keuken
– kastjes en aanrecht schoonmaken –gedaan
– muren schoonmaken –  gedaan
– vloer schoonmaken –  gedaan
– ramen schoonmaken
– plafond verwijderen –  gedaan
– kast weghalen (die stinkt enorm en ik krijg het er niet uit, wat ik wel jammer vind, want het is een stevige kledingkast die ik anders best had kunnen gebruiken)
– lampen, schakelaars en stopcontacten installeren
– zorgen dat er een gasfles aangesloten kan worden voor mijn fornuis (een grote buiten, of een kleinere in één van de keukenkastjes)

niet per se nodig, maar wel fijn voor we verhuizen:
– plafond installeren
– muren schilderen

Buitentoilet
– schoonmaken –  gedaan
– water aansluiten
– deksel van deze beerput repareren (is aan het desintegreren) – komt morgen iemand voor
– electriciteit aansluiten (of lamp met zonnecellen ophangen)

Buiten
– buitenlichten installeren – is echtgenoot mee bezig
– onkruid en struiken rond het huis verwijderen om de muren en ramen te kunnen bereiken – bijna klaar, maar ik heb een grotere zaag nodig voor de heel grote exemplaren

Ook gedaan (was niet per se nodig, maar kwam zo uit):
– muren entreekamer schoongemaakt
– vloer entreekamer schoongemaakt
– vloer bovenkamer vastgezet en waar nodig vervangen

Dus…
We boeken vooruitgang, maar het is veel werk. Heel veel. Toen we de sleutel net hadden, dacht ik dat we met een paar weken zouden kunnen verhuizen. Maar inmiddels besef ik dat ik realistisch moet zijn. Dat kan gewoon niet. We zijn geen twintig meer en we kunnen niet onafgebroken doorstomen. Bovendien hebben we allebei nog ander werk dat ook door moet gaan, want anders hebben we geen geld voor de verbouwing.

We hopen nu dat we in augustus kunnen verhuizen (we dachten eerst nog voor juli), maar als het langer duurt, dan duurt het langer.
Mijn karakter en opvoeding vertellen me dat ik door moet zetten, maar het is toch eigenlijk wel verstandiger en gezonder en dus gewoon beter om het wat rustiger aan te doen. Niet alleen naar ons doel toe werken, maar ook genieten van de weg ernaar toe.
Poko poko, zeggen ze hier. Rustig aan.

Levenslessen kregen we gratis bij het huis…

Eerder verschenen op Franska.nl

‘Hoe kan dat nou?’ hoorden we de man op ons dak zeggen. Hij stond aan de kant van het dak die voor ons onzichtbaar was. Wij durven er niet op, want we hebben hoogtevrees. We schrokken ervan. We wisten dat er wat lekkage was, maar dit klonk alarmerend.
De man klom naar beneden en liet ons een foto op zijn telefoon zien. De hele hoek van het dak lag in brokken en er waren resten van honingraten te zien. ‘Bijen’, verduidelijkte hij.
Dat kon kloppen. De verkoper had ons verteld dat er bijen in het huis hadden gezeten. Die waren nu weg en dat was fijn. Maar om dat te bereiken hadden ze dus het dak kapot geslagen, maar het niet gerepareerd. Dat gingen we dan zelf maar regelen, want op deze manier was het huis niet bewoonbaar.
Toen de man twee weken later aan de slag wilde gaan, bleek dat het lijstje met materialen dat hij ons gegeven had, geen offerte was, maar een boodschappenlijstje. Oeps. Dus ging echtgenoot samen met de dakmeneer naar de bouwmarkt om inkopen te doen.
Na twee uur belde hij. ‘Het gaat even duren. En het is maar goed dat we ze niet zelf gekocht hebben, want we zouden de verkeerde platen meegenomen hebben.’
Dat was dan een geluk bij een ongeluk. Als je maar een deel van de golfplaten op je dak vervangt, is het wel belangrijk dat die dezelfde golf hebben als de rest, anders krijg je de boel niet waterdicht.
Ze gingen eerst even lunchen, want de winkel waar ze misschien wel de goede golf hadden, was tussen de middag gesloten. Ik zat ondertussen in mijn eentje in het huis en hoopte heel hard dat onze golf nog ergens te koop was. Het is tenslotte een oud huis, met een oud dak. Maar behalve die hoek en de afgebrokkelde rand aan de achterkant was dat dak nog goed en het zou financieel een behoorlijke strop zijn als we het hele dak moesten vervangen. Bovendien kost het extra tijd en ik wil er zo graag gaan wonen.
Ze lieten me een paar uur in spanning zitten, maar toen ze eenmaal terugkwamen, met de juiste dakplaten en een man extra, ging het ineens razendsnel. Er werd gezaagd, getimmerd en geschroefd en voor de dag om was hadden we een heel dak.
Weer een stapje verder op weg naar een bewoonbaar huis!

Eerder verschenen op Franska.nl

Bezorgd vroeg de buurman of ik de kat gezien had. Tenminste, dat maakte ik op uit het feit dat hij op vragende toon iets zei dat als ‘katshi’ klonk en naar zijn ogen wees. Wij noemen het beestje ‘Poes’, simpelweg omdat hij daarop reageert.
Bijna ons hele huwelijk lang hebben wij katten gehad. Alleen in het begin niet, wegens zwangerschappen en kleine baby’s. En de laatste drie jaar niet. Toen ons bejaarde Beest overleed, besloten we geen andere kat meer in huis te nemen, omdat we van plan waren veel te gaan reizen.
In oktober liep er een zwerfkatje bij het appartementengebouw. Bang, mager, maar hopend op hulp van mensen kwam hij dagelijks langs, wat hij luidkeels liet horen. Een huisdier was nog steeds geen optie, maar we lieten wel af en toe ‘per ongeluk’ iets vallen en zetten een bakje water voor hem neer. Echtgenoot leerde hem met eindeloos geduld dat aanraken niet eng is en ik lokte hem op schoot met kattensnoepjes.
Omdat hij zoveel honger had dat hij zelfs komkommer at, kochten we toch maar brokjes. De huisbaas voerde hem kaas, de buurtjes links gaven hem melk en van de buurtjes rechts kreeg hij restjes. Wij waren de enigen die hem mochten aaien, maar iedereen was dol op hem.
Een half jaar later was Poes geen klein, mager, hongerig katje meer, maar een stevige, gezonde kater. En dat had gevolgen. Een andere, volwassen, zwerfkat had door dat er hier eten was. Poes was oud genoeg om zijn territorium te verdedigen en dat deed hij dan ook vol overgave. Iedere dag zagen we nieuwe krassen en bijtwonden. Op zijn oren, in zijn nek en zelfs eentje net boven zijn oog.
En toen zagen we hem een paar dagen helemaal niet meer. Was die andere kat sterker en was Poes gevlucht? Of erger nog, lag hij ergens zwaargewond in de bosjes? Ik maakte me ernstig zorgen en realiseerde me dat we eigenlijk gewoon een huisdier hadden, al deelden we hem dan met de buren. Je gaat je toch hechten aan zo’n beestje.
Toen de buurman voorzichtig bij mij informeerde, kon ik antwoorden met een opgeluchte glimlach. Ik wees naar beneden. Onder mijn stoel zat Poes te genieten van zijn brokjes, alsof hij nooit weg was geweest.
Hij had gewonnen. Dat was duidelijk te zien aan de intens tevreden uitdrukking op zijn gehavende kop.

Ik wil altijd alles teveel en te snel. Ik weet dat het een trend is om groots te dromen, maar het is niet altijd goed. Vind ik tenminste. Want ik ben op die manier zelden of nooit tevreden met wat ik gedaan heb. Ik ben altijd twee stappen verder.
‘Ja, leuk dat ik dat gedaan heb, maar er is nog zoveel meer dat ik had willen doen…’

Niet gezond. Dus heb ik besloten meer stil te staan bij de kleinere stapjes vooruit.

Na drie weken (nou ja, met onderbrekingen voor andere dingen) schrobben kan ik eindelijk zeggen dat een deel van het huis schoon is. Geen vleermuizenpoep meer.

Het hele benedenhuis, twee slaapkamers, de kleine badkamer en het halletje ertussen. Helemaal schoon. Nou ja, kom nog maar even niet van de vloer eten. Als we stromend water hebben, doe ik het nog een keertje over. Maar ik ben toch al erg blij met dit resultaat.

Op naar het weekend. Ik hoop de keukenmuren voor het eerst schoon te maken (maar die zijn lang niet zo vies als het beneden was) en in de grote kamer de muren voor de tweede keer te boenen (want die waren het allerviest en ik kreeg het er de eerste keer niet helemaal af).
Maar we gaan zeer zeker ook nog even lekker naar het strand voor een duik en/of een drankje! Tenslotte moet er ook uitgerust worden. 

Fijn weekend allemaal!

Foto door Pixabay

Eerder verschenen op Franska.nl 

Ons nieuwe huis is jaren onbewoond geweest. Tenminste, door mensen. Er hebben in de loop der jaren heel wat dieren gewoond. De bijen, termieten, wespen en kakkerlakken waren al vakkundig verwijderd voor wij het kochten. Dat scheelde. Maar vleermuizen woonden er nog wel.
Ik ben doodsbang voor die beesten. Mij krijg je in de dierentuin met geen stok de vleermuizengrot in. Maar ik probeerde er in eerste instantie niet moeilijk over te doen. Dat heb je nou eenmaal met een oud huis dat dichtgetimmerd en dus lekker donker is. Ik geloofde dat ze vanzelf wel weg zouden gaan als we het hout voor de ramen verwijderden en regelmatig heen en weer liepen. Dat klopte. Gedeeltelijk. Ze verdwenen uit de kamers beneden en gebruikten de zolderkamer als uitvalsbasis. Dat was niet helemaal de bedoeling.
Ik vroeg maar eens aan het internet wat je tegen vleermuizen kunt doen. Nederlandse websites zeiden dat het verboden is ze te verjagen en dat je gewoon moet voorkomen dat ze binnenkomen. Maar wij wonen niet in Nederland en ze waren al binnen. Van Amerikaanse websites mocht je ze wel wegjagen, want hun uitwerpselen zijn slecht voor de gezondheid en slecht voor je huis. Er volgde een lijst met mogelijkheden. Mottenballen, naftaleen, spiegels, aluminiumfolie, kerstversiering en eucalyptus. Maar, sloot het artikel af, ze hebben vooral een enorme hekel aan kaneel.
Kaneel? Echtgenoot geloofde er niets van, maar ik was eigenwijs en kocht vijf zakjes kaneelpoeder. Ik durfde die zolderkamer niet in, dus ik keek toe hoe echtgenoot strooide. Tot de vleermuizen wakker werden, toen ben ik het beneden op de porch gaan afwachten.
Als dit niet hielp, moest toch de ongediertebestrijding er maar bij komen, besloot ik. Al vond ik dat eigenlijk zielig. Die beestjes kunnen er ook niets aan doen dat hun verblijf ineens verkocht is. Maar ik wilde ook niet dat ze bleven. Ik vind ze al doodeng als ze slapen, maar ’s nachts worden ze actief en ik moet altijd minstens twee keer naar het toilet en dan zou ik ze vast tegenkomen… Ik kreeg het al benauwd bij het idee.
Na tien minuten kwam echtgenoot naar beneden. ‘Ze zijn weg. Allemaal’, meldde hij verbijsterd.
Sindsdien ga ik iedere dag, zodra we het huis binnenkomen, eerst even – heel voorzichtig – in de zolderkamer kijken. Het lijkt erop dat de vleermuizen definitief verhuisd zijn. En dat is een enorme opluchting.
     

 Eerder verschenen op Franska.nl

‘Ik vind het wel wat’, zei echtgenoot.
‘Ja, het is niet slecht’, zei ik voorzichtig.
Ik durfde niet echt positief te zijn over het huis dat we net bekeken hadden. Er waren al zoveel missers geweest en de teleurstelling van de laatste keer was nog heel vers. Echtgenoot zette de voor- en nadelen op een rijtje. Mooie plek, stevig huis in redelijke staat, veel grond, juiste prijs. Er moest veel aan gebeuren, maar niets dat we niet konden regelen. Ik knikte maar wat en duwde mijn enthousiasme over de enorme keuken die in verbinding stond met de porch nog wat dieper weg. Dan viel het niet zo tegen als het weer misging.
Maar het ging niet mis. We brachten een bod uit en dat werd geaccepteerd. Het koopcontract werd binnen een week door alle partijen getekend.
Toch bleef het knagen en daarom vertelde ik er niemand iets over. Echtgenoot wel, dus de familie en vrienden wisten het, maar er werden geen stukjes over geschreven en geen foto’s van geplaatst. Want ik was er zeker van dat het toch niet door zou gaan.
De bank deed lastig, maar we losten het op. Het huis brandde niet af en stortte niet in. Echtgenoot kreeg geen hartaanval en de euro zakte niet zover dat ons geld verdampte (ik heb een levendige, maar soms erg fatalistisch ingestelde fantasie). We moesten een paar weken wachten op de belastingdienst, maar ook dat kwam goed.
Op een vrijdagochtend zaten we bij de notaris en zetten we onze handtekeningen onder de koopakte. We reden naar het huis en maakten de deur open met onze eigen sleutel. Toch kon ik er nog niet direct heel enthousiast over zijn, zo diep zat die angst voor weer een teleurstelling.
Zaterdag veegde ik stof van jaren uit de grote kamer en bedacht ineens: ‘Straks staat hier mijn boekenkast.’ Zondag zeulde ik met emmers water om die fantastische keuken onder het vuil vandaan te halen en besefte ik dat ik binnenkort hier ons eten zou klaarmaken, met uitzicht op zee. Langzaam begon het tot me door te dringen.
Nu boen ik zingend vleermuizenpoep van de muren en hak ik fluitend struiken die te dicht op de fundering staan weg, terwijl echtgenoot de gestolen bedrading en de waterleidingen opnieuw aanlegt.
Het duurt nog even voor we er kunnen wonen, maar dat geeft niet. We hebben een huis en ik ben er blij mee!

Foto door Anastassiya Golovko

Eerder verschenen op Franska.nl 

Ik bedacht net dat ik vergeten was tegen echtgenoot te zeggen dat de rechtervoorband weer zacht was, toen ik opschrok van een harde klap. Hij was met diezelfde band in een gat in de weg terechtgekomen. Normaal gesproken zigzaggen we, net als iedereen hier, tussen al die gaten door, maar als er een tegenligger aankomt, gaat dat niet.
Dat gat had, juist doordat die band zacht was, behoorlijk heftige gevolgen. Velg krom. Band leeg.
Gelukkig hadden we een reservewiel. Dat zat niet bij de auto toen we hem kochten, maar dat risico kun je hier beter niet nemen. Zeker niet als de banden van je zeer oude auto sowieso in twijfelachtige conditie zijn. Slecht wegdek is hier eerder regel dan uitzondering. Bij de garage kochten we één wiel van een sloopauto van hetzelfde merk en dat was dus maar goed ook.
De volgende ochtend reden we direct naar de bandenservice. Daar sloegen ze de velg zonder er veel woorden aan vuil te maken weer recht en plakten ze het gaatje waardoor die band zacht was geweest. Dat kostte ons twaalfenhalve gulden (iets meer dan zes euro). Je snapt niet hoe ze het ervoor kunnen doen, maar blijkbaar verdienen ze genoeg.
Drie dagen later. We hadden gezwommen bij ons favoriete strand, kwamen terug bij de auto en zagen dat de rechtervoorband helemaal plat was. Echtgenoot dacht dat iemand hem had laten leeglopen en probeerde het eerst met de pomp. Dat leek te werken. Tot het gaatje veranderde in een scheur en de band luid sissend leegliep.
Zuchtend pakten we de krik en het reservewiel met de rechtgeslagen velg uit de kofferbak.
Ik vroeg me angstig af of dat rechtslaan echt zo simpel werkte. Was dat wiel wel bruikbaar? Wat moesten we doen als dat niet zo was? O ja, we zijn ook lid van de wegenwacht. Maar hoe lang duurde het voordat die bij dit vrij afgelegen strand waren? De zon was al bijna onder. En kunnen zij een gescheurde band of een kromme velg repareren? Of moesten we weggesleept worden?
Natuurlijk wisten ze bij de bandenservice wat ze deden. Ervaring genoeg. We wisselden het wiel en gingen onze handen wassen in de zee.
‘We konden die band hier horen sissen’, lachten de mensen die op het strand gezellig hadden zitten toekijken. Wij lachten ook, maar dan als boeren met kiespijn.
De volgende ochtend bestelde echtgenoot vier nieuwe banden.