Dit oude koffieblik was ooit van mijn grootouders, maar is nu al bijna een halve eeuw in mijn bezit. Als kind bewaarde ik er mijn knikkers in. Vooral de mooie, die waar ik niet mee knikkerde (want ik verloor altijd), maar die ik had om het hebben ervan. De verzameldrang zat er al vroeg in.
En eigenlijk zit er nu iets soortgelijks in. Knopen. Vooral mooie oude knopen en ook wat modernere. Maar ik doe wel mijn best om ze niet alleen maar te verzamelen. Als ik knopen nodig heb, ga ik dus eerst in mijn blik zoeken.
Voor een vestje dat ik voor het kleinkind-op-komst breide, moest ik vijf kleine knoopjes hebben. Dus gooide ik het blik leeg om knopen te “interviewen voor de baan” (uitdrukking van Amanda Soule, een inmiddels allang gestopte Amerikaanse blogster waar ik vroeger nogal idolaat van was).
Het is een proces dat je eigenlijk zou moeten filmen, want het is slecht te beschrijven. Kijken wat er is, denken wat er bij het vestje past, zoeken naar meer exemplaren van de kanshebbers. En maar roeren in die berg knopen. Meer exemplaren vinden is het grootste probleem, want ik heb vaak maar een paar dezelfde knoopjes. En nee, natuurlijk heb ik die niet allemaal netjes bij elkaar aan een draadje geregen. Dat zou wel efficient zijn, maar veel minder leuk.
Uiteindelijk vond ik zelfs zes van de zilverkleurige knoopjes links. Ik heb nog even gezocht naar de knoopjes rechts daarvan, want die vond ik op lego lijken en daar is de vader graag mee aan het hobbyen. Maar helaas het bleef het bij twee.
Daarna alles weer in het blik. Dat valt ook niet mee, want dat ding zit stampvol. Toen we emigreerden, heb ik alles wat niet in het blik paste, weggedaan. Ik was ooit begonnen met dat blik, maar stiekem waren er nog wat potjes en blikjes bijgekomen. Die wilde ik niet allemaal verschepen, dus de helft van mijn knopenverzameling moest wat weg. Het was wel een lastig proces, want ik wilde natuurlijk vooral de simpele plastic kun-je-overal-kopen-knopen wegdoen, niet de mooie, bijzondere en/of ouderwetse knoopjes, en alles zat doorelkaar, maar het is gelukt. Alles wat ik heb, past (met moeite) in het blik. En eigenlijk voelt het wel goed om niet zo extreem veel te hebben.
Hoewel…
Toen mijn vader naar een verpleeghuis ging en we zijn huis moesten leegruimen, vonden we in een kast zowel mijn moeders knopendoos, als die van mijn oma. Ik ben de enige in de familie die echt aan handwerken doet, dus ik had ze vast wel mogen hebben. Maar ik was streng voor mezelf en stopte ze in een verhuisdoos. Geen idee waar ze nu zijn; ik denk bij mijn zusje. Of weg.
Soms heb ik er spijt van. Want wie weet wat voor schatten er in die dozen zaten? Maar ja. Wat moet ik met zoveel knopen?
“Ach, stof is plat en knopen zijn klein.” Dat zei ooit iemand in een reactie op datzelfde Amerikaanse blog, toen Amanda (alweer) een grote hoeveelheid knopen en een stapel lapjes bij de kringloop gevonden had. Ik vond het briljant en ik heb het een tijdje als smoes gebruikt. Maar het voelde toch echt niet goed. Ik ben geen minimalist, maar ik hou er ook niet van om onnodig grote voorraden te hebben.
Ik hoorde van de week iemand in een filmpje praten over SABLE – stash accumulated beyond life expectancy; meer voorraad hebben dan je in je leven zult kunnen gebruiken. En dat je dat dus niet moet doen. In dit geval ging het over quiltstoffen, maar hetzelfde principe is natuurlijk toepasbaar op veel meer dingen. Breiwol bijvoorbeeld. En knopen.
Waarschijnlijk zou ik er dus nog veel minder “mogen” bezitten. Maar ik hou het bij mijn blik.
Het is trouwens wel een wonderlijk blik. Want dit is toch al de derde of vierde keer dat ik er een serie knopen heb uitgehaald, en hij blijft vol. En wat er op de foto hieronder naast ligt, heb ik er uiteindelijk ook nog in gekregen.
Maar zolang het bij dat ene blik blijft, vind ik het prima. Dan zie ik wel of mijn kinderen uiteindelijk een vol blik erven of dat ik het allemaal gebruikt heb voor ik stierf (ik betwijfel het). Of is dat een goede reden om er toch drie te hebben? Hoeven ze er geen ruzie om te krijgen š
Ik vind het blik en de knopen eigenlijk heel mooi om te zien! Het heeft ook een esthetische waarde wat dat betreft afgezien van de sentimentele en praktische waarde.
Ja, het heeft inderdaad esthetische waarde. Het blik staat nu meestal in de kast, maar ook vaak in het zicht (net waar ik zin in heb).
Ik had ooit (toen ik een eigen werk/hobbykamer had) mijn knopen op kleur gesorteerd in kleine glazen potjes. Dat stond ook heel mooi.
Het nut van (iets) verzamelen heb ik nooit zo ingezien, maar een prachtig blik vol bijzondere knopen hebben… inderdaad: wat Nicole zegt: dat is gewoon al prachtig om naar te kijken! Ben jij van het knopen mixen op Ć©Ć©n kledingstuk? Zes verschillende schattige knoopjes? Of drie keer twee… kan ook. Dat zou ik doen, bij zo’n verzameling š
Soms doe ik dat wel, inderdaad, al botst dat met mijn perfectionisme. Het vestje waarvoor deze knopen waren, is al vrij bont van kleur, dan vind ik allemaal dezelfde knopen toch mooier. Bij een ander, effen, vestje heb ik wel verschillende knoopjes gebruikt.
Ik wil mezelf ooit verwennen met echte, dikke schapenwol (ik brei meestal op een koopje met acryl van de Zeeman) en dan een vest maken dat sluit met een stel van die mooie grote knopen waar ik er maar Ć©Ć©n van heb.
Dat lijkt me prachtig! Is er bij jou in de buurt aan echte dikke schapenwol te komen?
Op CuraƧao niet, maar op de Veluwe vast wel. En de komende zomer zijn we waarschijnlijk heel veel in Noord-Oost Groningen en daar moet het zeker lukken.
Leuk! En Noord-Oost Groningen is ook mooi š