Ik heb nog één babybreisel te delen: het dekentje. Ik schreef er hier al over. Wat ik nog niet vertelde, was dat ook die versie mislukte. Maar ik loop op de zaken vooruit, want ik wilde hier toch even een volledig overzicht geven van het-dekentje-in-zes-stappen
Versie 1 breide ik met een garen in meerdere kleuren, vergelijkbaar met wat ik voor het verrassingsvestje gebruikte, maar dan dikker en iets andere kleuren. Ik had twee van de vier bollen opgebreid, toen ik besefte dat dit dekentje amper groot genoeg zou worden voor een poppebedje. En meer van datzelfde garen kon ik niet kopen. Ik had wel nog twee bollen in een andere kleur, maar een vlugge berekening leerde me dat het nog niet groot zou genoeg worden.
Versie 2 begin ik te breien met garen dat ik op Curacao kocht. Ik gebruikte dit patroon. Na een centimeter of tien, kwam ik erachter dat mijn garen niet werkte. De kleur die naar de achtergrond moest verdwijnen (wit in de voorbeeldfoto) was dikker dan de hoofdkleur, waardoor het effect niet zo mooi was als in het voorbeeld. Bovendien raakte ik steeds de tel kwijt, waardoor ik bleef uithalen en corrigeren. Geen goed idee.
Versie 3 was simpeler. Ik besloot diagonale strepen te breien en werkte het af met een gehaakt picot randje. Helemaal tevreden was ik niet, maar het kon ermee door. Maar toen we na de 30 weken echo hoorden dat de baby een jongen was en géén meisje, zoals ze bij de 20 weken echo beweerd hadden, ging ik me zorgen maken over de kleur. Want de kersverse moeder had gezegd dat ze paars een mooie kleur vond (dat had ik kunnen weten), maar dit ging toch wel erg richting roze. Of toch niet? Twijfels, twijfels, twijfels.
Over versie 4 schreef ik al eerder. Toch maar iets anders proberen. Ik had nog heel veel gekleurd garen over van het vestje en ik had ook nog beige garen dat er bij zou passen. Ik volgde een patroon van Elizabeth Zimmerman, maar deed iets fout en het werd een heel raar geval.
Versie 5 begon ik met goede hoop. Ik snapte het patroon nu wel en ik had er vertrouwen in. Maar dit patroon luistert erg nauw en ik paste stiekem toch iets aan. Inplaats van “draad omslaan” om te meerderen, wat een gaatje produceert, maakte ik er dichte steken bij. Want gaatjes in babydekens zijn onderwerp van discussie (de vingertjes kunnen erin vast komen te zitten en dan zou -theoretisch- een vingertje afgeklemd kunnen worden). Maar daardoor werden de hoeken alweer niet volledig haaks en was het dekentje weer niet iets wat ik cadeau wilde geven. Inmiddels waren we al in Nederland en ik had het te roze dekentje niet meegenomen. Er zat dus niets anders op dan wéér opnieuw te beginnen.
Versie 6: eindelijk succes! Ik vond in de winkel (Zeeman) nog één bol van het gekleurde garen dat ik eerder al voor het vestje had gebruikt. Ja, ik had het vestje uit kunnen halen, maar dat vond ik toch ook zonde. Dus waagde ik het erop dat die ene bol me genoeg ruimte gaf om een heel dekentje in dat garen te breien. Iets dikkere naalden en alles in tricotsteek, want dat is de steek die het minste garen gebruikt. En jawel, het lukte! Ik had zelfs genoeg over om een randje te haken.
En dat is het verhaal over hoe ik maanden en maanden intensief aan het breien was voor het simpelste dekentje ooit.
Soms vraag ik me wel af hoeveel frustratie ik in dat dekentje meegebreid heb, maar aan de andere kant kun je ook zeggen dat ik er enorm veel doorzettingsvermogen in verweven heb en dat ik uit liefde voor de baby en zijn ouders iets probeerde te maken waarvan ik hoopte dat ze er blij mee zouden zijn. Dat moet toch zwaarder wegen…
In ieder geval vinden mijn dochter en haar man het eindresultaat mooi. Hoewel ze bepaald geen tekort aan dekentjes hebben, wordt dit exemplaar regelmatig gebruikt. En daar doe ik het voor 😉