Gelezen: Het boek der Deuren

Ruim een jaar geleden begon ik optimistisch met een apart blog over boeken. Dat was de derde keer al, dus ik had moeten weten dat ik het uiteindelijk helemaal niet fijn vind om op die manier met lezen bezig te zijn. Want het begint meestal met een reeks recensies van boeken waar ik heel enthousiast over ben. En hoe gemakkelijk is het om lijstjes te delen van welke boeken je allemaal gelezen hebt? O, en af en toe een gezellig kletspraatje over boeken, foto’s van de boekenkast of een “haul”. Simpel. Zelfs nu ik dit schrijf, denk ik: “Waarom doe ik dat eigenlijk niet?”

Omdat het niet leuk is.

Lezen is voor mij een ontsnapping aan de werkelijkheid. Even helemaal weg, even helemaal los van alles wat er speelt in het echte leven. Dat moet je dus niet combineren met de noodzaak om notities te maken, beoordelingen te schrijven, vooruit te denken (ik heb vorig jaar in oktober 15 kerstboeken gelezen – bleh!) en je af te vragen of wat je leest wel interessant genoeg is om over te schrijven.
Bovendien is recensies schrijven ook niet gemakkelijk. Want hoe doe je dat met spoilers?
Ik ben destijds begonnen met het kopiëren van de tekst die ook bij bol.com staat (die staat meestal ook achterop de papieren versie van het boek) en voegde daar dan aan toe dat ik het een goed boek vond. Maar waarom ik het goed vond, was dan vaak weer lastig uit te leggen, want sommige mensen (ik heb ze in de familie 😉 ) vinden echt elke verwijzing naar wat er in het verhaal gebeurt een spoiler. Gewoon spontaan een stukje schrijven over een leuk boek was er op deze manier niet meer bij.
Uiteindelijk kon ik er de energie niet meer voor opbrengen. Het leesblog staat al bijna een jaar stil en ik denk erover om het helemaal weg te halen.

Maar af en toe lees ik een boek waarvan ik denk: “dat wil ik met andere mensen delen.” En dan vind ik het dus toch jammer dat ik dat leesblog niet meer heb. Maar ja, zie boven.
Gisteren dacht ik ineens: “Ik zet het gewoon op mijn normale blog.” Want dan mág ik over boeken schrijven, maar het hóeft niet. Dan blijft het (hopelijk) leuk.

En dat is een heel lange inleiding om te vertellen dat ik “Het boek der Deuren” van Gareth Brown gelezen heb.

Samenvatting (die van bol.com dus):

De New Yorkse boekverkoper Cassie Andrews leidt een nietsvermoedend leven totdat een van haar trouwste klanten plotseling overlijdt in haar boekwinkel. In zijn handen vindt Cassie een boek met een bijzondere boodschap op de eerste bladzijde: Dit is het Boek der deuren. Hou het in je hand en elke deur is iedere deur. Diezelfde avond stapt ze door haar slaapkamerdeur naar Venetië en weer terug in een oogwenk. Het is het begin van een avontuur als geen ander. Maar wat Cassie dan nog niet weet is dat er andere magische boeken zijn. Boeken die zowel prachtige als monsterlijke dingen kunnen doen. Samen met haar huisgenoot Izzy wordt Cassie plotseling geconfronteerd met een wereld vol geweld en gevaar. En de enige persoon die hen kan helpen, Drummond Fox, de man die in het bezit is van een geheime bibliotheek vol magische boeken, is op de vlucht voor zijn eigen demonen. Er is een kwaad op pad, vastbesloten alle boeken in handen te krijgen. En Cassies boek is een boek om voor te sterven…

Ik had al op “downloaden”(ik heb een Kobo Plus abonnement) gedrukt bij het woord “boekverkoper”. Altijd een leuk uitgangspunt, hoewel het de laatste tijd wel erg uitgemolken wordt – maar dat is een heel ander onderwerp. En ik hou ook wel van een tikje magie in mijn boeken.

Als ik eerlijk ben, kwam het boek een beetje traag op gang. Ik vroeg me zelfs af of het niet meer in de categorie Young Adult, of zelfs jeugdverhalen zou vallen. Niet dat daar iets mis mee is overigens, die lees ik ook regelmatig. Maar toen het eenmaal op gang kwam… oef! Dit boek is zeker niet geschikt voor jonge kinderen. Niet vanwege “intieme scenes” (die zitten er niet in), maar het genoemde geweld is – volgens mij – niet geschikt voor gevoelige zieltjes.
Dit gevoelige zieltje moest zich er zelfs even overheen zetten voor ze verder kon lezen. Toch is het geen geweld om het geweld, zoals in sommige thrillers en horrorverhalen. Het klopt binnen het verhaal, maar het kwam voor mij onverwacht (en op het verkeerde moment). Toen ik dat eenmaal had geaccepteerd, heb ik het boek achter elkaar uitgelezen.
Ik ben nu blij dat ik het niet heb opgegeven, want het is een heel knap geschreven boek. Ook daarom is het echt geen YA. Dit is geen simpel rechtlijnig verhaaltje; de verhaallijnen worden steeds ingewikkelder. Maar dat kan ik niet uitleggen zonder spoilers 😉

Aanrader dus. Voor mensen die houden van boeken met een dosis magie en fantasy die zich wel in de normale wereld afspelen, voor mensen die wel wat ingewikkelders dan YA aankunnen en voor mensen die houden van boeken die je aan het denken zetten.

Als schrijver (en redacteur) heb ik bewondering voor de knappe manier waarop uiteindelijk alle draadjes in het verhaal samenkomen.

Eén kanttekening nog (hier spreekt de redacteur in mij): vooral in het begin vond ik het taalgebruik wat stroef en ik vraag me af of dat aan de vertaling ligt. Ik zou dit boek graag herlezen in het Engels.