Logisch toch?

Nu we hier zeven jaar wonen, mag ik graag beweren dat het allemaal echt zo ongewoon niet is hier. We leven hier gewoon zoals we in Nederland ook deden, maar dan op een tropisch eiland. Niets bijzonders.

Maar soms hoor ik mezelf of echtgenoot ineens dingen zeggen die voor ons volkomen logisch zijn, maar waarvan ik vermoed dat ze voor de onschuldige (Nederlandse) toehoorder toch niet zo voor de hand liggend zijn als voor ons.

• (‘s nachts als we in bed liggen)
  Ik: “Ik hoor een krab. Hij zit waarschijnlijk weer in de hor.”
  Af en toe wandelt er ‘s avond een krab naar binnen. Die moet dan wel weer naar buiten, want je wil ze echt niet halfslapend tegenkomen. Dit soort landkrabben is vrij groot: het lijf is groter dan een vuist en de scharen zijn ook niet klein. Ze lopen het liefst langs muren, rollen dus uiteindelijk altijd van de vijf treetjes naar beneden af richting onze slaapkamer, waarna ze rondjes blijven maken in de gang. Tot ze de hor die voor de slaapkamerdeur hangt tegenkomen en erin klimmen om een uitgang te vinden
• (vervolg van bovenstaande situatie)
  “Ik ga even de bezem pakken.”
  Ik heb nog geen goede methode om die beesten te pakken. Ze kunnen niet echt veel kwaad doen, ook niet met die scharen, maar instinctieve angst voor enorme spinnen (daar lijken ze op) en de dreigende manier waarop ze bewegen als ze bang zijn… Bovendien kunnen ze best snel lopen. Ik probeer ze in een emmer te vangen, maar het loopt ook weleens uit op een partijtje schuiven en porren met de bezem tot ze boven zijn en dan een paar flinke duwen tot ze de deur uit vliegen. Dat overleven ze meestal niet.
• (bij nachtelijke wc-bezoek tegen kakkerlak in de badkamer) “O, hallo. Blijf je wel hier?”
  Nee, we zijn geen viespeuken, die beesten zie je hier nu eenmaal af en toe. Ze zijn nodig in de beerput (ze eten het toiletpapier en uh… andere vaste stoffen). Daar blijven ze meestal ook, maar zo nu en dan gaat er eentje op avontuur. Ik laat ze meestal maar gaan, tenzij ze in de slaapkamer komen. Met gif spuiten vinden we geen optie (zeker niet in de slaapkamer), dus ik vang ze met de stofzuiger en laat ze dan buiten los – ze overleven het meestal).
• “Even mijn klompen pakken. Er zit een schorpioen naast het bed.”
  We hebben hier kleine schorpioenen. Hun steken zijn niet dodelijk, maar wel heel pijnlijk. Ik trap ze dus – met tegenzin, dat wel, want zo’n beest doet ook maar gewoon wat hij doet – dood.
• “Vlek! Buiten opeten!”
  Tegen de dameskat, die de gewoonte heeft haar prooien binnen op te eten, zodat haar broers het niet van haar afpakken. Begrijpelijk, maar aangezien ze de veren (als het een vogel is) of ingewanden (als het een hagedis was) achterlaat op mijn witte (! miskoop, maar ja zolang ze niet versleten zijn, doe ik het er maar mee) badmatjes achterlaat, ben ik er niet zo blij mee. Ze luistert overigens wel goed, als ze ons hoort roepen, draait ze meteen om.
• “Ah, lekker koel is het vandaag!” (bij temperaturen onder de 30 graden)
• “Ik ga een vestje pakken.” (bij temperaturen onder de 26 graden – maar dat komt zelden voor)
• “Hou afstand, dat is een toerist.”
  Als waarschuwing voor echtgenoot als hij aan het stuur zit, of hardop tegen mezelf pratend als ik rijd. Toeristen willen nog wel eens remmen voor plotseling overstekende leguanen, vergeten – of niet weten – dat rechtdoorgaand verkeer hier voorrang heeft op een T-splitsing of (mijn grootste ergernis en bovendien heel gevaarlijk) stoppen op de baan die voorrang heeft of juist doorrijden op de baan die moet stoppen op de rotonde-die-geen-rotonde-is (het is een kruispunt met een ronde middenberm; er staan borden en haaietanden die de voorrangsregels aangeven).
• “O, domino.”
  Conclusie als we ons afvragen wat de herrie is die we horen bij een van de weekendhuizen in de buurt. Tijdens dit spelletje worden hier de dominostenen niet voorzichtig neergelegd, maar met een klap op tafel geplaatst; er wordt geschreeuwd, keihard gelachen en gejuicht. Wij snappen het na al die jaren nog steeds niet. Voor zover wij het kunnen zien, spelen ze het niet anders dan wij als kind deden, maar blijkbaar missen we iets. Want zo opwindend vond ik het nooit. Het is ook echt alleen maar domino. Ik heb niet de indruk dat ze ooit een ander spel spelen. Een “cultuurdingetje” blijkbaar.