Geertrude blogt

‘Doe maar lekker gek!’ vulde mijn Curaçaose buurvrouwtje aan toen ik probeerde uit te leggen wat het verschil is tussen Nederland en Curaçao. In Nederland zeggen we: ‘Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg.’ En hier mag je dus lekker gek doen. Zolang niemand er last van heeft. En ergens last van hebben is hier ook onderhevig aan andere criteria, maar dat terzijde.
Dat neemt allemaal niet weg dat ze ons hier best gek vinden. Vooral het feit dat we altijd buiten zijn.
Nu hebben we ook tamelijk weinig ‘binnen’ hier. Het hele appartement is zo’n twintig vierkante meter en dat is volgens mij ruim geschat. Maar daar ligt het niet aan. Onze buurtjes hebben precies dezelfde hoeveelheid ruimte en die zitten altijd binnen. En wij zaten ook de hele dag buiten toen we de beschikking hadden over grotere appartementen. Het hoort er voor ons gewoon bij hier.
Zodra we uit bed komen (nou ja, na het aankleden), gaat de schuifdeur open en zitten we op de porch. En daar blijven we zitten tot we naar bed gaan, afgezien van noodzakelijke handelingen die beter binnen uitgevoerd kunnen worden of uitstapjes naar de supermarkt, een terrasje of het strand.
O ja, en lunchen. Maar dat is uit noodzaak. Ontbijten en avondeten gaat prima op de porch. Maar het boterhammetje tussen de middag zorgt voor problemen. Dat waait namelijk weg. En als je brood niet wegwaait, moet je achter het beleg aan. Zelfs een nog niet aangebroken onsje gesneden ham is niet opgewassen tegen de wind die voor ons huisje langs waait. Dat eet erg onhandig. En dus eten wij ons Hollandse boterhammetje binnen. Maar verder zijn we dus buiten. In die wind, want die maakt de hitte juist dragelijk. En in de schaduw. Want a. die brandende zon is niet best voor je huid en b. het scherm van de laptop is onleesbaar in het felle middaglicht.
Wat wij allemaal doen de hele dag buiten, met de laptop op schoot, is ook niemand hier helemaal duidelijk, denk ik. Voor het ‘ik bouw software’ van echtgenoot hebben ze diep ontzag. Mijn ‘boekhouden en schrijven’ levert alleen vage blikken op. Maar dat maakt niet uit.
Doe maar gek. Dat is hier heel gewoon.

‘Time for coffee. You come? Koffiepauze!’ kondigt hij aan, in gebroken Engels met een dik Italiaans accent. Het woordje koffiepauze en het juiste tijdstip daarvoor (tien uur) kent hij nog uit de tijd dat hij in Nederland werkte.
Onze huisbaas hier op Curaçao is een rasechte Italiaan, maar heeft over de hele wereld gewoond en gewerkt. En daar vertelt hij graag over bij een heerlijk sterk kopje echte Italiaanse koffie. Omdat ik niet zoveel koffie drink (alleen ‘s ochtends bij het ontbijt een kopje) krijg ik mangothee. Want dat is goed voor me.
We drinken uit simpele mokken, maar die staan wel netjes op een schoteltje met een servet. Hij weet dat ik geen koekjes eet, maar legt er toch altijd gastvrij twee op mijn schoteltje, die echtgenoot dan mag opeten. Want dat is goed voor hem.
Hij vraagt hoe het gaat met het werk, benadrukt dat echtgenoot rust moet nemen en praat over zijn leven. Toen we hier voor het eerst kwamen en ik liet vallen dat ik schrijfster was, zei hij gekscherend: “Dan kun je me helpen een boek te schrijven over wat ik allemaal heb meegemaakt. The life of Rocco. Hoe klinkt dat?”
Het klinkt goed. En ik zou het heel graag doen. Want hij heeft echt van alles meegemaakt en is overal geweest. Hij vertelt hoe hij eens verdwaalde in de woestijn van Libië. Zijn chauffeur was ziek en hij dacht zelf de weg wel te weten. “Bij de tweede zandheuvel linksaf, toch?” had hij nog even nagevraagd. Klopte. Het duurde alleen wel enorm lang voor hij bij die tweede zandheuvel was. En toen hij eindelijk linksaf sloeg, kwam hij niet bij de oliebron uit, maar midden in de woestijn. Zijn benzine was bijna op en veel water had hij ook niet bij zich. Hij besloot een elektriciteitskabel te volgen en vond uiteindelijk een dorpje, waar ze hem van brandstof konden voorzien en hem de weg konden wijzen naar de plek waar hij verbleef. De volgende dag, mét chauffeur, bleek dat een zandheuvel in de woestijn géén goed herkenningspunt is. Het hele ding was weggewaaid en ergens anders terecht gekomen.
Je zou er een diepere betekenis aan kunnen toekennen, maar dat doet Rocco niet. Hij drinkt genietend het laatste slokje koffie en knipoogt. Echtgenoot eet mijn laatste koekje op (dat maakt zes met die van hem erbij) en we gaan weer aan het werk.
En ik bedenk dat ik ooit, als ik het minder druk heb, toch echt werk ga maken van dat boek.

Eigenlijk mag ik natuurlijk helemaal niet meepraten in de ophef over de Boekenweek. Want ik schrijf geen literatuur. Sterker nog, ik schrijf nou net dat soort boeken waarmee vrouwen in een bepaald hoekje gedrukt worden. Want of je het nu liefdesromans of feelgood noemt, je kunt je er als man niet mee vertonen. En als vrouw eigenlijk ook niet. De paar mensen (vooral vrouwen) die ervoor uit durven komen dat ze ons genre lezen, hebben toch gauw de neiging om aan hun recensies toe te voegen dat het ‘leuk voor tussendoor’ of ‘fijn voor op vakantie’ is. Alsof er een verschil zit tussen échte boeken – die je dus leest omdat het moet – en boeken waar je gewoon een goed gevoel van krijgt, maar die je dus eigenlijk niet mág lezen. Maar ondertussen wijzen verkoop- en uitleencijfers op het tegendeel.
In eerste instantie was ik wel blij met het thema.
Hoewel ik eerst even moet zeggen dat ik ‘de moeder de vrouw’ erg ongelukkig uitgedrukt vind. Want dat klinkt als een man uit de jaren vijftig die liefdevol, maar een tikje neerbuigend doelt op degene die zijn eten kookt en zijn vuile sokken wast, terwijl hij buiten de deur belangrijke dingen doet.
Het klinkt ook als krom en slecht Nederlands. Ik mis eigenlijk een komma. ‘De moeder, de vrouw’ ziet er al beter uit. En waarom niet gewoon ‘Moeder’?*
Maar toch. Ook als niet-literair schrijfster probeer je van zo’n boekenweek een graantje mee te pikken. Op z’n minst roep je: ‘Hé, ik heb boeken die daar over gaan!’
Dan krijg je toch het gevoel dat je ook een beetje meedoet.
Met de thema’s van de afgelopen paar jaar was het een beetje ver zoeken allemaal. ‘Natuur’ (2018) komt in al mijn boeken wel voor, maar een hoofdthema was het niet. ‘Verboden vruchten’ (2017) was een thema waar ik echt helemaal niets mee kon. Goed, men gaat in mijn boeken wel eens voor het huwelijk met elkaar naar bed, maar daar wil je als beschaafde romanschrijfster dan weer niet de nadruk op leggen. Het thema van 2015 dreef me tot waanzin, maar daar hield het ook wel mee op. Nee, dan “de moeder de vrouw’. Ik kan er wel iets mee. Moeders en vrouwen zat in mijn boeken, tenslotte.
Ik vind het thema op zich dan ook niet erg. Het is nu eenmaal een feit dat alleen vrouwen moeder kunnen worden. Dat wil nog niet zeggen dat alle vrouwen alleen moeder kunnen worden. Dat is net zoiets als ‘een koe heeft vier poten, dus alles met vier poten is een koe’. Je kunt overal een probleem van maken, maar soms wil men ook wel erg graag.
Maar ik ben het wel eens met de commotie over het boekenweekgeschenk. Ik lees die dingen zelden, maar ik vond het altijd al raar dat die boekjes bijna ieder jaar door mannen wordt geschreven. En nu kun je wel beweren dat er nu eenmaal meer mannelijke literaire schrijvers zijn, maar wie bepaalt wat literatuur is? Mannen zeker.
Als je het mij vraagt wordt het tijd om dat hele elitaire gedoe te laten vallen. Kijk gewoon naar verkoop- en uitleencijfers van de afgelopen vijf jaar (of zoiets – om eendagsvliegen als ‘de zus van’ uit te sluiten) en vraag de meest succesvolle schrijver/schrijfster het volgende geschenk te schrijven. Wel zo eerlijk.
Prima idee toch? Begin maar vast te schrijven, Gerda!

* later toegevoegd: ‘De moeder de vrouw’ blijkt de titel te zijn van een gedicht van Martinus Nijhoff dat over zijn moeder gaat. Oeps. Weer een reden om ‘me verdiepen in poëzie’ aan mijn lijstje van dingen die ik ooit ga doen toe te voegen. Best een mooi gedicht trouwens (zie link)

(foto van Pexels.com)

Ik zou een beetje afstand houden van dit witte busje naast ons,’ zeg ik tegen echtgenoot. Hij kijkt opzij en ziet nog net wat ik bedoel. De bestuurder maakt van de wachttijd voor het rode stoplicht gebruik om even wat te drinken. Pure Johnny Walker, rechtstreeks uit de fles. Vrij grote kans dat de man een tikje aangeschoten is.
Alcohol in het verkeer is een behoorlijk probleem op het eiland, horen we een paar dagen later op de radio. Het aantal verkeersdoden per jaar is inmiddels opgelopen tot 20. Dat is in verhouding bijna vier keer zoveel als in Nederland.
Er komt een nieuwe wet, die het mogelijk moet maken om rijden met alcohol gemakkelijker aan te pakken. Nu mag alleen de marechaussee nog blaastesten doen, straks mag de politie het ook. Die is nu afhankelijk van de  ‘dronkemanstest’, die inhoudt dat ze mensen over een lijntje laten lopen, hun neus laten aanwijzen en dat soort dingen.
‘Daarvoor zak je alleen als je echt straalbezopen bent,’ vermoedt echtgenoot als we dat horen. En dan te bedenken dat je in Nederland met twee glaasjes op al niet meer mag rijden. Maar hier zijn ze daar wat gemakkelijker in. Een meisje dat hier woonde vertelde ons eens dat tijdens haar eerste rijles de instructeur haar liet stoppen bij een snack. ‘Ik heb dorst,’ zei hij. ‘Jij ook een biertje?’
Natuurlijk zorgen dit soort verhalen weer voor discussies onder de eilandhervormers (zo noem ik mensen die hier komen wonen omdat ze het eiland zo fijn vinden en dan van alles willen aanpassen naar de maatstaven van ‘thuis’). ‘Ze’ moeten veranderen, ‘ze’ moeten voorgelicht worden.
Op zich mee eens. Maar er zijn belangrijkere dingen die moeten worden aangepakt, als je het mij vraagt. Er vallen veel meer doden en gewonden door geweld en overvallen. Er zijn nog steeds kinderen die niet of nauwelijks naar school gaan. Echte armoede is een groot probleem. Om maar wat te noemen.
In het verkeer moet je vooral goed opletten hier. Pas op met mensen die whisky drinken achter het stuur. En – zoals een oud grapje zegt – kijk uit als iemand keihard in een rechte lijn rijdt. Die is hoogstwaarschijnlijk te dronken om de kuilen in de weg te vermijden…

net gelezen prachtig boek

aan het lezen ook erg goed

reisje naar Curaçao? (het blijft een heerlijk eiland)

Eigenlijk is het raar, zo’n vliegreis. Je gaat op 10 kilometer hoogte bijna 1000 kilometer per uur in een aluminium koker. Als je erover nadenkt klinkt het niet als iets wat een verstandig mens zou moeten doen. Youp van ‘t Hek (dacht ik – correct me if I’m wrong) maakte er al een grapje over: je gaat eerst de pijp uit, dan het hoekje om en uiteindelijk de kist in. Zoiets ja.

Bang om te vliegen ben ik allang niet meer, maar helemaal normaal wordt het nooit. Toch vind ik het vooral leuk. En dat begint al op het vliegveld, want dat is de ideale plek om mensen te kijken. Er is altijd wel wat te zien en sommige mensen zijn behoorlijk extreem.

Nu wil ik niemand veroordelen vanwege zijn of haar kledingkeuze, maar dat ik een beetje vreemd opkeek van het meisje dat in eerste instantie alleen een t-shirt leek te dragen, was toch niet gek. Later zag ik dat er een heel kort broekje onder zat, maar de slofjes-met-bontrand aan haar voeten versterkten het idee dat ze rechstreeks uit bed gestapt en direct naar het vliegveld gereden was. Ze had een bagagewagentje bij zich met een papieren tas erop en droeg een mondkapje, zo’n papieren ding dat ze in operatiekamers dragen. Is het discriminerend om hieraan toe te voegen dat het natuurlijk een Aziatische was? Ik heb het in ieder geval nog nooit gezien bij westerlingen, maar dat kan een gebrek aan mijn wereldkennis zijn.
Wat het hele geval extra komisch maakte, was dat deze dame, die dus overduidelijk bang was voor luchtvervuiling, zonder aarzelen het rookhok binnenwandelde en daar een sigaret opstak. Mijn man en een collegaroker kwamen gniffelend naar buiten en dát kan niemand hen kwalijk nemen…

Helaas was dit de enige komische noot die dag. Niet dat er dramatische dingen gebeurden, maar als op een vlucht van tien uur het entertainmentsysteem niet werkt, merk je dat toch een beetje aan de sfeer. De meeste mensen kijken tien uur films om de tijd door te komen en moesten nu iets anders verzinnen. Er werd veel heen en weer gelopen en af en toe behoorlijk luidruchtig gepraat.

Zelf gebruik ik dat systeem eigenlijk nooit, maar het noodlot besloot dat dit het ideale moment was om mijn e-reader leeg te gooien. Ik deed iets met het schuifje (te lang vastgehouden, denk ik) en toen stond het hele ding weer op fabrieksinstellingen. En zat ik dus zonder mijn van te voren zorgvuldig geselecteerde en gedownloade boeken.
Ik had vier tijdschriften gekocht en heb altijd puzzelboekjes bij me, dus ik had nog wat afleiding kunnen hebben, als de leeslampjes in het vliegtuig gewerkt hadden, want zonder was het te donker. Maar die lampjes waren óf allemaal aan, óf allemaal uit en als passagier had je daar geen controle over. Dat gebeurde gewoon eens in de zoveel tijd als de stewardessen een poging deden om het entertainmentsysteem weer op gang te krijgen. Meestal als ik bijna in slaap gevallen was.

Niet dat slapen goed ging. Ik had het namelijk koud. Heel erg koud. Ook dat was volgens mij niet helemaal de bedoeling. Achterin het vliegtuig was het wel lekker warm, hoorde ik iemand zeggen. Normaal gesproken wordt de temperatuur ook langzaam omhoog gedraaid als je onderweg bent naar de tropen, zodat je kunt acclimatiseren. Maar ik heb tot het einde van de reis in mijn vest en onder mijn deken zitten klappertanden en gewenst dat ik een dikke trui had meegenomen..

Het vliegtuig (een ouderwetse jumbojet met bovenverdieping) was duidelijk aan zijn pensioen toe. In de (lange) wachtrij voor het toilet vroegen twee Curaçaose mannen aan mij wat er boven was. Ik had werkelijk geen idee. “Misschien de heel dure stoelen?” opperde ik. Eén van hen wilde wel even gaan kijken, stond zelfs al halverwege de trap, maar durfde uiteindelijk toch niet. Hun gezellige geklets zorgde wel even voor wat warmte in de kilte, vond ik.

Uiteindelijk kwamen we veilig aan op Curaçao en dat is natuurlijk het belangrijkste. Daar doe je het allemaal voor. De middaghitte die het toestel binnendrong toen de deuren opengingen was een verademing. En het enthousiasme waarmee we onthaald werden door onze huisbaas en de buren was hartverwarmend. “Welcome home!” zei ons buurvrouwtje.
En zo voelde het ook, zelfs al zijn we nog niet echt geëmigreerd en dus maar tijdeljk op het eiland. We zijn weer thuis.

Ik krijg regelmatig mailtjes van mensen die het heel druk hebben met succesvol zijn. En mij dan vertellen hoe ik dat ook kan worden. Succesvol, vooral. Druk ook, als ik alles doe wat al die mensen zeggen.

Dat ik die mailtjes krijg is mijn eigen schuld. Ik kom dan op website terecht waar een artikel staat waarvan ik denk: “Warempel, zo is het!” Meestal gaan die artikelen ook al over succesvol zijn, geld verdienen en het beheren van tijd en projecten. En dan komt het. Je krijgt de Echt Goede Informatie als je je e-mailadres achterlaat. En dan krijg je ook nog regelmatig mail met Nog Meer Echt Goede Informatie.

Dus laat ik mijn gegevens achter. De Echt Goede Informatie valt vaak tegen. Uitgebreide versie van wat ik al op de website gelezen heb. Of een insteek die me helemaal niet aanspreekt. Maar goed, ik heb het toch even gelezen. Dan beginnen de mails. Ik kan Nog Meer Echt Goede Informatie krijgen. Maar dan moet ik me wel even opgeven. Of betalen, maar dat doe ik eigenlijk nooit. Soms overweeg ik het, maar uiteindelijk wint de zuinigheid het. Bovendien krijg ik zoveel aanbiedingen van Echt Goede Informatie, dat ik door de bomen het bos niet meer zie.

Dat laatste vind ik echt een probleem van deze tijd. Als ik vroeger (u weet wel, in de oertijd, voor het internet bestond) iets wilde weten, ging ik naar de bibliotheek. Daar moest ik in een kaartenbak hard zoeken naar de juiste boeken en als ik ze dan gevonden had, mocht ik er maar een paar mee naar huis nemen, dus moest ik ter plekke een keuze maken. De boeken die ik mee naar huis nam, las ik op mijn gemak door en veel van die informatie bleef dan ook hangen.

Maar als ik nu iets wil weten, ga ik naar Google of Pinterest, klik op alle links die me iets lijken, lees vaak meerdere artikelen door elkaar en kom uiteindelijk totaal verward opduiken uit een enorme stroom van informatie. Een overstroming van informatie.

En dat schiet eigenlijk helemaal niet op. Ik word er in ieder geval niet succesvoller van. Wel gestrest. Want ik moet zoveel. Een nieuwsbrief versturen, een e-book lanceren, meer artikelen schrijven, zoekwoorden bepalen, statistieken interpreteren, sociale media bijhouden. Om maar een paar dingen te noemen. En dat terwijl ik ook zo graag weer eens gewoon gezellig een roman zou willen schrijven. Daar kom ik op dit moment simpelweg niet aan toe.

Je zou zeggen: hou er dan mee op. Doe gewoon je eigen ding en kijk hoe dat gaat. Dat zeg ik ook regelmatig tegen mezelf. Maar dan komt er weer zo’n mailtje binnen, vind ik zo’n artikel in mijn bookmarks en voor ik het weet zit mijn hoofd weer vol met informatie over hoe ik het allemaal veel beter zou kunnen doen.

Aan het begin van dit jaar besloot ik dat mijn woord voor 2018 “ontspannen” zou zijn.
Dus.
Nou.
Dat lukt nog niet erg. Maar goed. Ik wist dat ik eraan zou moeten werken. Ik was het alleen een beetje vergeten. Door drukte en stress, te veel willen en te weinig tijd.
Tja.
Maar goed, ik heb nog zeven maanden om het te leren. En als het dan nog niet goed gaat, doe ik er gewoon nog een jaartje bij. Dat lijkt me wel zo ontspannen…

(foto van pexels.com)

Hoewel ik dol ben op het hele eiland, is er één plekje op Curaçao waar ik het meest van hou. Watamula is niet gemakkelijk te bereiken. Je moet eerst hobbelen over een onverharde weg en dan lopen over oud koraal, wat scherp en onregelmatig is. Maar als je er eenmaal bent…
Een Curaçaoenaar zei het eens zo: “Hier ademt Korsou”.  Zo klinkt het. Zo ziet het eruit (als je je het eiland voorstelt als een reusachtige walvis).
Ik ga zelf altijd net even rustiger ademen als ik hier ben.
Dat kan ik deze week wel gebruiken. Er naar toe gaan is geen optie (we zijn nog steeds in Nederland), vandaar drie foto’s van mijn favoriete plek.
Even heel diep en rustig ademhalen…

Bij gebrek aan inspiratie voor een degelijke blogpost, besloot ik eens te googlen op het getal 47. Dat is namelijk sinds vandaag mijn antwoord op de vraag “hoe oud ben je?” Het is in ieder geval zeker dat het véél kaarsjes zouden zijn als ik aan verjaardagstaart deed…
Ik vind het eigenlijk een beetje een rare leeftijd. Het komt toch wel aardig dicht bij de vijftig nu. Jong ben ik niet meer, oud ook nog niet echt. Ze noemen het niet voor niets “van middelbare leeftijd”, denk ik.

Als ik er als kind over nadacht dat ik deze leeftijd zou hebben (meestal skipte ik van 40 naar 50) nam ik aan dat ik dan oud en wijs zou zijn. Dat laatste valt tegen 😉

Al ben ik dan weer wel wijs genoeg om:
1. me niet te schamen voor mijn leeftijd,
2. te beseffen dat het gewoon fijn is dat ik er nog ben en
3. mezelf een vrije dag cadeau te geven, waarin ik van alles mág (zoals een blogpost schrijven over het getal 47), maar niets móét (werk kan best een dagje wachten en als ik geen zin heb om te koken laat ik iets bezorgen)

Op Wikipedia vond ik wat interessante feitjes over het getal 47. Dat het een priemgetal (alleen deelbaar door zichzelf en 1) is had ik vannacht zelf al bedacht. Het is ook een veilig priemgetal. Niet dat ik zomaar wist wat dat betekende, maar ik heb het even opgezocht. Iets is een veilig priemgetal als dit priemgetal de uitkomst is van 2p+1, oftewel als je een priemgetal vermenigvuldigd met 2 en er 1 bij optelt. In dit geval is 47 dus de uitkomst van 2 maal 23 plus 1.

47 is het atoomgetal van het element zilver. Dat past dan wel weer bij deze leeftijd. Mjin zilveren haren heb ik net weer bruin laten verven, maar ze zijn er wel degelijk.

47 is het nummer van het Franse departement Lot-et-Garonne. Dat is zo’n beetje het enige stukje Frankrijk waar wij goede herinneringen aan hebben. We hebben er een aantal vakanties doorgebracht in het chambre d’hote van vrienden van ons.

Dat 47 het aantal wonderen is uitgevoerd door Jezus zoals opgenomen in het Nieuwe Testament, ga ik maar niet natellen, maar volgens deze website zijn het er meer .

Wat ik wel heb nagezocht en waar ik eigenlijk wel vrolijk van werd, was een linkje onderaan de Wikipediapagina. Bij de externe links stond namelijk: Het voorkomen van ’47’ in Star Trek
Dat trok mijn aandacht, want een beetje een Trekkie ben ik wel. Maar dit wist ik nog niet.

47 schijnt een soort inside joke te zijn van de school (Pomona College) van een van de schrijvers van de serie. Hij verwerkte het in een aantal afleveringen en daarna namen andere schrijvers het over. Het getal komt in enorm veel afleveringen voor. Dat was me dus nooit opgevallen, maar dat ligt aan mij, want er is zelfs een complete website over het verschijnsel 47 in Star Trek.

Misschien is het toch wel een leuke leeftijd 😉

(Voor wie zich nu afvraag of we nu alweer op Curaçao zijn: nee. Dit stukje vond ik tussen mijn kladschrijfsels. En aangezien ik op dit moment niet zo heel veel inspiratie heb (we maken niet zo veel mee op dit moment – ons leven bestaat uit werken, opruimen en klussen), laat ik even het gevoel dat mijn stukjes chronologisch geplaatst zouden moeten worden los. Wat lastig is voor een perfectionist als ik, maar ik doe het toch. En dat zou misschien nog wel een leuk onderwerp voor een volgend stukje kunnen zijn…)

Als scherven echt geluk brengen, dan zal het ons hier op Curaçao heel goed gaan, want om de een of andere reden zijn we hier nogal brekerig, vooral in ons huidige apartementje. Op de plek waar we de eerste vier weken verbleven viel het mee.
Daar hebben we alleen een kat op een koffiekopje laten vallen, waarna het koffiekopje brak en de kat met dezelfde gang wéér met zijn kop in mijn ontbijt zat. Maar dat was alles.
Hier gaat het echter achter elkaar door. De eerste avond braken we al een wijnglas (dat wij voor bier gebruiken, maar dat terzijde). Niet doordat we zo uitgebreid aan het vieren waren dat we nu een “eigen” plekje hadden, maar doordat we nog geen tafeltje hadden en ik mijn waterglas wilde neerzetten waar echtgenoot zijn (gelukkig lege) glas al neergezet had.
Vorig weekend brak ik de asbak die we nog maar twee dagen hadden doordat ik het tafeltje (dat we ook twee dagen hadden) in de schaduw wilde zetten. Ik dacht dat ik het tafeltje recht hield, maar de asbak schoof er zó af. En helaas was ik met asbak en tafeltje nog boven het terras en niet in het gras, waar het misschien heel gebleven was. Hoewel… daar ligt grind tussen (het is eigenlijk ook geen echt gras) en dan hadden we de scherven één voor één tussen de plantjes vandaan moeten vissen. Toch een beetje geluk dus in dit geval.
Verder heb ik de koffiepot ook al gebroken. In Nederland weiger ik koffiezetapparaten met glazen potten, maar hier had ik geen keus. Ze waren er niet met thermosfles. En dus brak de pot de eerste de beste keer dat ik vergat water in het apparaat te doen, want die 110 Volt apparaten zijn op de een of andere manier niet zo goed met oververhittingsbeveiligingen. De waterkoker slaat ook pas af als hij drooggekookt is. Het went, hoor. Je moet er gewoon even bijblijven.
Gisteren was een nog gelukkigere dag. Ik brak het deksel van de soeppan. Dat was ook van glas en brak in ontelbare kleine stukjes. Ik heb meteen het hele appartement maar geveegd voor de zekerheid, want zo’n splinter wil je niet in je blote voeten ‘s nachts. Het scheelt dat we maar zo’n 20 vierkante meter bewonen (inclusief slaapkamer), dus veel werk was het niet.
Alsof ik nu nog niet genoeg geluk gecreëerd had voor de komende paar jaar, brak er vannacht ook nog een glas. Ik werd wakker doordat de keukenkraan drupte. Of ik was ergens anders wakker van geworden en kon nu niet meer slapen door dat gedrup, dat kan ook. Dus ik stapte uit bed en liep naar de keuken om de kraan dicht te draaien. Ik weet inmiddels dat ik dat niet met mijn blote handen kan, dus pakte ik het vaatdoekje dat naast de kraan ligt. Maar daar had echtgenoot een glas opgezet nadat hij pijnstillers had geslikt. En ik denk dat ik al mijn geluk van de voorgaande dagen meteen opgebruikt heb, want gelukkig had ik – ondanks het late uur en mijn ergernis over de druppende kraan –  de tegenwoordigheid van geest dat ik hem daar niet over moest gaan aanvallen, zo midden in de nacht. Want anders had je kans dat zijn humeur toch een klein barstje ging vertonen.
En ik weet wel zeker dat de scherven van een huwelijk echt geen geluk brengen…

Voor me telde een oude man zorgvuldig een handvol kleingeld uit om zijn boodschappen te betalen. Hij raakte in de war, begon opnieuw, kreeg hulp van zijn ook al niet piepjonge dochter en raakte nog meer in de war. De cassière sprong bij en uiteindelijk klopte het bedrag. En toen moesten al die muntjes nog een keer zorgvuldig gesorteerd en in het juiste vakje van de kassalade gedaan worden. Terwijl ze vijfenveertig centen (die hebben ze nog op Curaçao) natelde, keek de cassière verontschuldigend op. “Sorry, heel even nog.”
Ik glimlachte. “Doe rustig aan, ik heb geen haast.”
Dat verbaasde haar zichtbaar Vermaakt constateerde ik dat ik hier even duidelijk op mijn huidskleur in een hokje geplaatst werd. Helaas vergeten veel Nederlanders hun haastige gedrag thuis te laten als ze naar Curacao reizen.
“Geen haast is goed. Veel mensen worden ongeduldig”,  zei ze.
“Ik ga nooit met haast boodschappen doen”, antwoordde ik naar waarheid. “Dat geeft veel te veel stress. Ik ben ermee gestopt.”
Waarop zij verzuchtte dat ze wou dat iedereen er zo over dacht.

Ja, dat zou ik ook wel willen. Ik las ergens dat ze bij Albert Heijn een proef zijn begonnen met een kassa waar je een praatje kunt maken met de cassière. Dat lijkt me geweldig. Ik vind de sfeer in de meeste supermarkten (vooral bij de AH in de Vinexwijk hier vlakbij) echt rampzalig. Het maakt niet uit hoe laat het is, iedereen had allang ergens anders moeten zijn. En die stress voel je gewoon hangen.

Ik moet toegeven dat ik jaren geleden ook na mijn werk – of nog erger, tijdens mijn lunchpauze –  even snel een supermarkt in sprong en dan ook stond te trappelen van ongeduld bij de kassa. Maar zoals ik al tegen mijn Curaçaose cassière zei, daar ben ik meegestopt. Ik neem tegenwoordig altijd ruim de tijd om boodschappen te doen, zelfs als ik het druk heb. Ik ga er van te voren al vanuit dat het wel even duurt en vind het dus ook niet erg om wat langer in de rij bij de kassa te staan. Meestal laat ik zelfs minstens één persoon met een klein beetje boodschappen voorgaan. Dan heb ik meteen mijn goede daad voor de week ook weer gedaan. Meer dan drie laat ik er niet voorgaan trouwens. Die regel heb ik ingesteld na een heel rare ochtend. Mensen bleven vragen of ze dan ook even voor mochten. En ik blééf de achterste van de rij. Je moet ergens een grens trekken. Maar als er een nieuwe kassa opengaat, blijf ik staan waar ik sta en zie ik wel wanneer ik aan de beurt ben.

Ik kan me er ook niet echt druk om maken als de mensen achter me hoorbaar zuchten omdat ik in hun ogen niet hard genoeg opschiet met inpakken of kleingeld uittellen. Ik doe het zo snel als ik kan. Meestel is dat best snel, maar af en toe door opspelende rugklachten of artritis in mijn handen wat langzamer. Daar kan ik dan ook even niets aan doen.

Voor je nu denkt dat ik echt een toonbeeld van rust ben, moet ik toegeven dat ik deze rust alleen maar kan opbrengen tijdens mijn eigen boodschappenrondje. Als ik met echtgenoot in de rij sta bij de bouwmarkt ben ik wél gestresst. Kan ik me vreselijk opwinden over mensen die achter in de rij stonden en ineens doen alsof ze “de eerstvolgende” zijn. Maak ik me druk om gezeur over niet kloppende prijzen, sta ik te zuchten als iemand moeilijk doet met pasjes die niet werken en voel ik me enorm opgelaten als wij (alweer) een pvc-bochtje zonder prijs hebben meegenomen.
En laten we het over stress in het verkeer maar helemaal niet hebben. Af en toe heb ik de neiging om mijn tanden in mijn stuur te zetten. En het is maar goed dat we sinds kort een andere auto hebben, waarvan ik nog niet weet waar precies de toeter zit.

Ooit, als ik oud (nog ouder) en wijs (ha!) ben, hoop ik altijd en overal de rust zelve te zijn. Het is een mooi streven. Dat wel. Maar ik heb nog veel te leren…