Geertrude blogt

Het weer ::
op het moment dat ik dit schrijf (maandagochtend) is het koud maar zonnig. Niets te mopperen 😉

Vorige maand ::
was druk maar heel erg fijn. Veel familiefeesten, veel lachen, praten en gezellig samen zijn. Wat mij betreft precies zoals het hoort in december.
Tussen alle drukte door gingen echtgenoot en ik nog even naar Londen, waar we in twee dagen onze voeten versleten door bijna alle bezienswaardigheden plus een groot deel van Harrods te bekijken. Al met al een leuke ervaring.

Deze maand ::
Ik hou erg van het nieuwjaarsgevoel. Schone lei, nieuwe plannen, dat soort dingen. Maar eigenlijk ga ik gewoon verder waar ik gebleven was. Ik ben halverwege een boek, halverwege een romantisch verhaal en heb een vaag idee voor een nieuw vervolgverhaal.
Dat lijkt me wel genoeg voor deze maand, zeker als je bedenkt dat al mijn boekhoudingen (ik doe de administratie en de aangiftes voor een zestal kleine bedrijven) het voorgaande jaar graag netjes afgesloten willen hebben en het ook nog BTW-maand is.

In en om het huis ::
– de normale schoonmaak- en opruimwoede van na de feestdagen. De Kerstboom is al weg (toch jammer), maar verder is er nog zat te doen.
– qua verbouwingen zijn we er ook nog lang niet. Als eerste staat de laatste muur in de huiskamer op de agenda (twee voorzet gipswanden wegbreken en een nieuwe voorzetwand met goede isolatie ervoor in de plaats zetten).
– de tuin heeft ook wat aandacht nodig, want van winterklaar maken is niets gekomen en er moeten wat bomen en struiken teruggesnoeid worden.

In de keuken ::
heb ik geen grote plannen. Met Kerst hebben we het eigenlijk best rustig gehouden, maar ik kan toch wel verlangen naar een simpele stamppot of zoiets. Ik denk ook dat ik deze maand nog minstens één keer hachee ga maken (het water loopt me in de mond nu ik dit schrijf).

In mijn breimand ::
Ik heb in december de laatste van een stapel katoenen vierkantjes afgemaakt om elk huishouden in onze familie met Sinterklaas een set pannenlappen cadeau te kunnen doen. Daarna breide ik een col van de wol die ik van mijn zusje Sinterklaas kreeg en een muts van restjes. Nu ben ik toe aan iets groots (daar hoef je minder bij na te denken) en dus zette ik op 1 januari een trui op. Omdat het vrij stugge (kriebel)wol is, wil ik een trui maken die in de lente (en herfst) over mijn gewone kleding kan dragen als ik in de tuin bezig ben.

Ik lees ::
Het verborgen kristal van Manda Scott. Fijne 2012 onzin. Spannend, maar onderhoudend.
En af en toe een stukje uit mijn Kerstcadeau van de dochters, een boek met getranscribeerde versies van en uitleg over de notitieboeken van Agatha Christie. Wat een geweldig boek! Zo leuk om te lezen hoe mijn grote voorbeeld brainstormde voor haar boeken en verhalen (niet zo heel anders dan ik het zelf doe eigenlijk, maar ik gooi al die krabbels gewoon weg).

Ik luister ::
Radio 10 natuurlijk (nee, ik krijg niet betaald voor deze maandelijkse reclame, het is nu eenmaal zo). En tussendoor regelmatig één van de LP’s die we vorige maand van Sint en onder de Kerstboom kregen: Graceland van Paul Simon, The Heavy Entertainment Show van  Robbie Williams en een naamloze van New Order (ja, brede smaak hier).

Ik kijk ::
niets. We volgen op dit moment geen series en ik probeer van mijn YouTube gewoonte (nog geen verslaving, maar dat moet het dus ook niet worden) af te komen. Als we behoefte krijgen aan filmkijken (zo af en toe is het nodig blijkbaar – meestal eens in de twee maanden of zo) koop ik misschien nog wel de dvd van de nieuwste Star Trek film. Ik zag ook ergens het vervolg op Independence Day liggen. Dat is één van onze favoriete films, maar vervolgen vallen vaak erg tegen, dus ik weet niet of ik het aan durf. 😉
Op Oudejaarsavond keken we bij gebrek aan een nieuwe Youp twee oude conferences uit 1989 (zo lang geleden, dat was een soort van confronterend) en 2005 (die vond ik erg goed). De Kerstfilms bleven dit jaar in de kast.

Ik denk na over ::
een ontwerp voor visitekaartjes en/of boekenleggers om uit te delen tijdens het Valentijnfestival (meer informatie volgt nog, maar ik ben in ieder geval zaterdag(middag) 11 februari in Utrecht).

Quote van de maand ::
Niet zeuren maar leven!
 (Youp van ‘t Hek, Oudejaarsconference 2005)

Het einde van het jaar is uitermate geschikt om nog even terug te blikken en vooruit te kijken en lijstjes te maken. Maar lijstjes zijn ook best wel saai. Dus heb ik er een leuk plaatje van gemaakt, dan lijkt het nog wat 😉

En verder wens ik jullie allemaal een fijne Oudejaarsavond en een heel gelukkig 2017.

Ze zag het gebeuren. De auto nam de bocht te ruim, gleed van de dijk af en kwam tot stilstand tegen de boom in het weiland naast haar huis. Gelukkig had de bestuurder al voorzichtig gereden door de sneeuwstorm en ging het allemaal heel rustig. Zelfs de blikschade viel mee voor zover ze dat kon zien en de bestuurder stapte ongedeerd uit. Martha bleef aarzelend voor het raam staan. Moest ze er naar toe gaan om te helpen of kon ze doen alsof ze niets gezien had?

Sprookjes bestaan niet.
Of toch wel?

Download hier: pdf of epub

Het weer vandaag ::::
Zon!

In en om het huis ::::
We vierden twee keer Sinterklaas en tussendoor was het ook allemaal een beetje hectisch. Dat is te zien. Ik moet dringend stofzuigen, snippers rapen en opruimen. Maar dat geeft niet. Is ook een soort napret.

Vandaag op mijn todo-lijst ::::
– puinruimen van Sinterklaas dus (de foto is van zaterdagavond, ik heb wel een beetje opgeruimd inmiddels 😉 )
– blogposts schrijven en voorbereiden
– website aanpassen op een paar kleine puntjes

De rest van de maand ::::
– nog een paar boekhoudklusjes die echt niet uitgesteld kunnen worden
– kerstkaarten schrijven
– een leuk uitstapje
– een verjaardag van een volwassen dochter (maar die woont niet meer thuis, dus ik hoef alleen maar op bezoek – dat moet nog steeds wennen)
– kerstboom neerzetten
– Kerst (moet nog cadeautjes kopen en bedenken wat we wanneer gaan eten)
– heel misschien een kerstverhaal schrijven (maar ik beloof niets)
– uitrusten en genieten

In de breimand ::::
Een simpele muts waar ik tussen allerlei andere dingen door aan werk. En ik wil beginnen aan een col met de wol die ik van mijn zusje voor Sinterklaas kreeg. Zo’n mooie kleur!

Ik lees ::::
Van alles door elkaar, maar vandaag geniet ik van bladeren in het tijdschrift dat ik ook voor Sinterklaas kreeg (van de dochters). Verder ben ik bezig in een romannetje van Nora Roberts en daarna ga ik beginnen aan een paar kerstboeken die ik speciaal voor deze tijd van het jaar bewaar. Misschien ga ik Familiegeheimen ook lezen deze keer, dat verhaal speelt ook rond de Kerst.

Ik kijk ::::
naar buiten. Geen televisie en zelfs geen youtube op het moment. Mijn hoofd zit al te vol, denk ik.

Ik luister ::::
Radio 10. Eigenlijk altijd, maar nu zeker. De Top 4000 staat altijd weer garant voor heel veel vergeten prachtnummers in de onderste regionen en grote favorieten als we wat hoger in de lijst komen. De nummer 1 staat bij mij ook in de top 10, net als de nummer 5. De rest van mijn top 10 staat ook hoog. Wat betekent dat ik een vrij gemiddelde smaak heb. Nou ja, dat moet dan maar. Gelukkig vind ik één nummer uit de top 10 helemaal niet mooi en dat onderscheidt me dan weer van de rest 😉

Op het menu ::::
Een restje hachee van gisteren, waar ik met met wat groente en krieltjes nog wel een maaltijd van kan maken. En verder niet al te ingewikkeld, denk ik. Hutspot, boerenkool, lekkere Hollandse kost. Dat past wel bij het weer. Bovendien is december altijd al zo’n rare maand wat eten betreft. Tussen de feestelijkheden door eet ik dan graag eenvoudig.

Ik denk na over ::::
Mijn schrijfwerk en hoe lastig het is om balans te vinden tussen ambitie, realiteit en andere prioriteiten.

Foto van de maand ::::

Quote van de maand ::::
Instructions for living a life.
Pay attention.
Be astonished.
Tell about it.
(Mary Oliver)

Het weer vandaag ::::
Volgens Piet lenteachtig, terrasweer. Dat is een tikje te optimistisch als je het mij vraagt. Maar ik zie wel een zonnetje en het is niet zo ijzig koud achter mijn bureau als vorige week.

In en om het huis ::::
Dit weekend hebben we maar weer eens een voorzetwand afgebroken en er een betere voor in de plaats gezet. Volgende week behangen. Gisteren de kluspuinhopen opgeruimd, dus het lijkt er weer een beetje op. De tuin is nog steeds niet “winterklaar”, maar dat is eigenlijk heel normaal (ik had alleen zulke mooie plannen dit jaar).

Vandaag op mijn todo-lijst ::::
– de boekhouding bijwerken (ga ik zometeen aan beginnen)
– blogpost schrijven (mee bezig)
– laatste controle vervolgverhaal en klaarzetten voor donderdag
– verder schrijven aan boek 11 (ik heb het idee om nanowrimo te halen – 50.000 woorden in 1 maand – alweer opgegeven, maar ik weet nu wel wat de hoofdpersonen dwars zit, dus ik kan na bijna een week piekeren eindelijk verder)
– of misschien toch eerst werken aan het verhaal dat ik wil insturen voor de wedstrijd van het Valentijngenootschap (nog 8 dagen voor de deadline – het kan nog)
– strijken

De rest van de week ::::
– de Sinterklaascadeautjes die ik vorige week gekocht heb uitzoeken en een lijstje maken van wat er nog ontbreekt
– boodschappen doen
– schrijven, schrijven, schrijven

In de breimand ::::
Hm, kan ik eigenlijk niets over zeggen, want ik ben met iets bezig dat ik ga weggeven.

Ik lees ::::
De Gallaghers trilogie van Nora Roberts. Ik grijp altijd naar haar boeken (vooral de wat simpelere romans) als ik zelf druk aan het schrijven ben. Inspiratie opdoen, denk ik. Maar – even “for the record” – ik had al een geest in het verhaal geschreven voor ik deze boeken pakte.

Ik kijk ::::
We hebben geen tv, en volgen op dit moment ook geen series online. Ik kijk wel af en toe youtube: De nieuwe housetour van John en Sherry, de Nanowrimovlog van Kara en de werkvlog van Alexis (die laatste is informatief maar erg lang. Daar doe ik een paar dagen over, want ik kijk meestal maar een paar minuten tegelijk tenzij ik aan het strijken ben)

Op het menu ::::
Ik heb gisteren een pan draadjesvlees gemaakt, dus ongetwijfeld een paar keer stamppot met draadjesvlees. Ik heb witlof liggen die deze week op moet en ik zag daarnet dat ik ook nog spruiten en broccoli had, terwijl ik normaal gesproken op woensdag boodschappen doe. Een maand na de verhuizing van jongste dochter ben ik nog niet erg gewend aan mijn lege nest, ik haal nog steeds teveel eten in huis (lang leve de vriezer).

Ik denk na over ::::
Een manier om Alleen is maar alleen nog wat meer onder de aandacht te brengen. Ik heb nog geen enkele recensie en dat is toch wel een tegenvaller. Biblion vond het een goed boek en rechtstreekse reacties zijn ook positief, daar ligt het niet aan. Het lijkt wel of het boek gewoon van de radar verdwenen is. Misschien toch eens een oproep aan boekbloggers doen (maar ja…durf ik dat?)

Foto van de week ::::

Quote van de week ::::
The secret of getting ahead is getting started – Agatha Christie

Wat zijn jullie plannen deze week? 

Laat ik eerst even vooropstellen dat ik een hekel heb aan het woord “gewoon” als dat gevolgd wordt door een werkwoord. Meestal is dat namelijk heel denigrerend bedoeld en ook niet echt iets waar je wat aan hebt. Afvallen? Gewoon minder eten en meer bewegen (het is wel zo, maar dat weet je echt wel, het probleem is juist dat het niet “gewoon” lukt). Depressief? Gewoon wat positiever in het leven staan (was het maar zo simpel). Enzovoorts. Heel vervelend.

Maar toch ga ik het nu zeggen. Want in dit geval kan ik erachter staan. Ik zie en hoor regelmatig dat mensen beweren dat ze graag een boek zouden willen schrijven. En dat blijven ze herhalen, want het klinkt wel interessant. Maar ze doen het niet. En dat begrijp ik dus niet. Als je wilt schrijven, ga je zitten en je doet het gewoon.

Natuurlijk kun je het te druk hebben. Soms is er echt geen tijd om te schrijven. Maar vaak is het een kwestie van keuzes maken. Geen series of domme televisieprogramma’s kijken, niet de hele avond facebook, instagram en twitter en kijk nou eens: toch tijd om te schrijven. Het kan even duren met een uurtje hier en een uurtje daar, maar je bent er wel mee bezig.

Geen idee waarover? Sorry, dat is geen argument. Je zegt dat je wilt schrijven, dus dan moet je toch iets te vertellen hebben. Lijkt mij.

Ik zie weleens berichten voorbij komen op een schrijfforum waarin mensen vragen om een onderwerp “ik wil een boek schrijven, maar ik weet niet waarover”. Daar kan ik me boos om maken. Ik reageer er nooit op, want meestal zijn het kinderen en dat is dan toch een beetje sneu. Maar kom nou, als je werkelijk helemaal niet weet waar je over wilt schrijven, waarom wil je dan een boek schrijven? Om rijk en beroemd te worden? Als Nederlands je moerstaal is kun je dat wel vergeten. Er je brood mee verdienen is mogelijk, zij het geen heel dik belegde boterham, maar zelfs dat is voor weinigen weggelegd. En schrijven in het Engels klinkt leuk, maar dan heb je ineens gigantisch veel meer concurrenten waarvan het grootste gedeelte een betere taalbeheersing heeft dan jij omdat het wel hun eigen taal is en niet de jouwe.En…
Oh, oeps. Stokpaardje. Maar goed, dat zeg ik dus allemaal niet. Want eigenlijk geldt voor hen hetzelfde.
Als je het zo graag wilt, doe het dan gewoon. Verzin een onderwerp, pak een woordenboek en schrijf.

Geen inspiratie? Dat is een onderwerp waar ik eigenlijk een hele blogpost over zou kunnen schrijven, maar in het kort: ik geloof dat “inspiratie” vanzelf komt als je eenmaal aan het werk bent. Bij mij wel in ieder geval. Meestal weet ik ongeveer wat ik wil schrijven, zit ik eerst even tegen dat lege scherm aan te hikken en komt het pas echt los als ik aarzelend begonnen ben. Het heeft echt geen zin om naar dat scherm te staren (of nog erger: te gaan internetten) in afwachting van dat gevoel van inspiratie. Ik moet het gewoon doen.

Schrijven is gewoon werk.
Je kunt blijven beweren dat je zou willen dat je deur groen was. Maar tenzij je de kwast pakt (of iemand anders de kwast laat pakken, wat trouwens ook een mogelijkheid is als je wel een goed levensverhaal maar geen schrijftalent hebt, maar nu dwaal ik af), zal die deur nooit groen worden. Je moet er iets voor doen.

Het klinkt allemaal wel hard, dat weet ik. Maar ik zeg het ook tegen mezelf.
Ik heb na het afwerken van een boek altijd een dipje. Vaak geloof ik dat ik het niet meer kan. Dat het nu gewoon op is en dat ik maar moet accepteren dat het hierbij blijft. Dan ga ik in de tuin werken en meubels verplaatsen of tasjes naaien en mutsen breien. Maar na een tijdje gaat het altijd weer kriebelen. Zal ik? Of wordt dat toch niets? Ik kon het immers niet meer?
Uiteindelijk komt er dan een dag dat ik tegen mezelf zeg: Zeur niet zo. Schrijven, dat moet je gewoon doen!

En daarom zit ik nu, ondanks chronisch tijdgebrek, ondanks een steeds terugkerend gebrek aan inspiratie, ondanks bergen redenen om het niet te doen ineens al bijna halverwege boek 11…

Tja, ik had dus bedacht dat ik aan het eind van iedere maand even snel en gemakkelijk met mijn bloglezers zou bijpraten. Dat soort stukjes schrijf ik tenslotte al jaren. Gewoon vertellen wat ik meemaak en klaar. Maar om de een of andere reden is het toch niet zo gemakkelijk meer. Niet dat ik niets meemaak, integendeel. Het is alleen niet zo gemakkelijk meer om het een beetje leuk op te schrijven. Ik ben het verleerd, blijkbaar. Het helpt ook niet dat ik nu veel meer dan toen nadenk over wat ik wel of niet openbaar wil zetten en dat remt. Voeg daaraan toe dat een deel van de verhalen die ik zou kunnen vertellen eigenlijk helemaal mijn verhalen niet zijn, maar die van familieleden die dat liever niet allemaal online willen hebben en je kunt je voorstellen dat het niet zo vlot meer gaat. Maar ik doe een poging…

Wat deed ik deze maand? We kochten een andere kast voor de woonkamer en dat leidde tot een kastenrevolutie in het hele huis. Ik heb er een stuk of vier naar de kringloop gebracht en ik denk dat er behalve de keukenkasten geen enkele kast niet leeggehaald en opnieuw ingedeeld is. En die keukenkastjes zitten me al een paar weken dwars, die moeten ook nog leeg.

Er kwam alleen even een onverwachte verbouwing tussendoor, waardoor ik een week in stof en puin doorbracht. Het begon met een spelletje Yahtzee en het eindigde met een complete renovatie van het plafond. Dat kan zomaar. Hier wel, in ieder geval.

Ik had grootste plannen om de mooie nazomer te gebruiken om de laatste tuinklussen te doen, maar daar is dus niet zo heel veel van gekomen. Gelukkig lijkt het de komende weken nog redelijk droog te blijven, dus ik hoop er nog aan toe te komen.
Over moestuinen en  oogsten praat ik maar even niet. De weinige groente die ik geplant had is opgegeten door rupsen en slakken. Nou ja, volgend jaar beter. Ik blijf hopen dat het ongedierte en ik ooit tot een eerlijke verdeling zullen komen.

Van schrijven is in september niet veel gekomen, zo tussen het opruimen en verbouwen door. Dat hebben jullie wel gezien natuurlijk, want van de alfabetserie is niet zo heel veel terecht gekomen. Wie A zegt, moet ook B zeggen en dat is gelukt, maar ik ben blijven hangen op de C. Gelukkig had ik het vervolgverhaal van te voren helemaal geschreven, want anders was daar ook weinig van terecht gekomen. En ik beloof geen verbetering, want de komende maand zou weleens net zo druk en chaotisch kunnen worden als de vorige.

Terwijl ik dit schrijf, vraag ik me af wat voor foto’s ik bij dit stukje moet plaatsen. Ik heb de verbouwing wel min of meer gedocumenteerd, maar echt boeiend zijn de foto’s van kale balken en nieuw rachelwerk niet. En van mijn opgegeten planten heb ik niet eens foto’s gemaakt.
Gelukkig vond ik op mijn camera ook nog wat andere plaatjes. Die hebben niets met het voorgaande te maken, maar ik vind het wel leuk om ze te laten zien. Misschien moet ik in het vervolg maar alleen een paar foto’s plaatsen en niet zeuren over kasten opruimen, verbouwingen en drukte…

p.s. nog even voor de schrijvers onder mijn lezers: wisten jullie dat het Valentijngenootschap een verhalenwedstrijd organiseert voor leden en niet-leden? Hier lees je er alles over.

Mijn vroegste herinneringen – ik denk dat ik drie was en dus nog niets eens kon lezen – bevatten warme gevoelens voor manden en kasten vol boeken die ik nog niet kende. En ik mocht er gewoon een paar mee naar huis nemen! Dat gevoel is altijd gebleven. Als kind en tiener kenden ze me er allemaal, zo vaak kwam ik er en ik heb nog steeds dromen waarin ik rondloop in de oude bibliotheek in de plaats waar ik opgroeide. Dat was dan ook echt zo’n gezellig ouderwetse leeszaal, gevestigd in een twee huizen, die met een gangetje aan elkaar verbonden waren. De volwassen afdeling was gevestigd in “het andere huis” en daar had ik dus niets te zoeken, maar ik vond niets heerlijker dan er stiekem toch rondneuzen.

Bij iedere verhuizing was inschrijven bij de plaatselijke bibliotheek zo’n beetje mijn eerste actie en onze kinderen zijn ook al lid sinds ze heel jong waren. Ik zou niet weten hoe ik de enorme leeshonger hier in huis had moeten stillen als de bibliotheek er niet was geweest. Uit hun vroegste jeugd herinner ik me stapels prentenboeken en een schorre keel van het voorlezen, want natuurlijk moesten alle boeken direct bij thuiskomst voorgelezen worden. Sommige boeken kwamen regelmatig mee naar huis. Ik kan me nog hele stukken van “Met tien in het bed” herinneren…
Een wekelijks bezoekje aan de bibliotheek behoorde echt tot onze vaste uitstapjes en toen de kinderen ouder werden hadden we allemaal zelfs twee abonnementen,. Eén op de plaatselijke biep, waar de dochters zelf heen gingen voor leesvoer en één voor de bibliotheek in Rotterdam. De hoofdvestiging in het centrum is zo groot dat we er regelmatig een ochtend doorbrachten.

Tegenwoordig kom ik wat minder vaak in de bibliotheek, vooral vanwege de beperkte openingstijden van de dichtstbijzijnde vestiging, maar ik kom er toch zeker eens per maand. Via internet reserveer ik boeken die ik niet zo gauw zou kopen (laatste reservering: Dante’s hel) en als ik die ophaal ga ik meteen even rondneuzen op zoek naar nieuw
Ik ben ook erg blij met de mogelijkheid om e-boeken te lenen. Dat is een legale manier om goedkoop aan e-books te komen. Ik lees niet zo vaak e-books, maar als we op vakantie gaan, vind ik het heerlijk om er tien te downloaden, zodat ik de keus heb, zonder dat mijn koffer meteen het overgewicht inschiet.
Als lezer zou ik echt niet weten wat ik zonder de bibliotheek zou moeten en ik vind het dan ook vreselijk jammer dat er zoveel sluiten.

Als schrijver haal ik een deel van mijn inkomsten uit de leengelden en dat is ook fijn, maar het gaat niet alleen om het geld. Hoewel schrijven mijn beroep is, vind ik het gewoon fijn dat mijn boeken ook beschikbaar zijn voor mensen die de volledige aankoopprijs niet kunnen of willen betalen. En het is dan een goede regeling dat ik er toch iets aan overhoud.
Hier zou eigenlijk een pleidooi tegen huisbibliotheekjes en tweedehands boeken moeten volgen (want daar zie ik dus niets van terug), maar dat zou een tikje hypocriet zijn, want ik koop zelf ook veel boeken bij de kringloop. Ik zie het maar als een manier om naamsbekendheid te krijgen. Er zijn altijd mensen die dan toch zo snel mogelijk “de nieuwste Geertrude” willen lezen en hem daarom nieuw kopen of bij de echte biep lenen en daar verdien ik dan weer wel aan.

Goed, terug naar de bibliotheek zelf. Ooit, voor het internet, bracht ik soms hele middagen door in de bibliotheek om research te doen. Ik herinner me een zoektocht naar de regels voor privé-detectives, omdat ik de Nederlandse Kinsey Millhone of V.I. Warshawski wilde verzinnen. De kopietjes die ik toen maakte heb ik jaren bewaard, maar de mogelijkheden bleken te beperkt om er een serie boeken over te schrijven. Ook heb ik er wel mijn uitgever gevonden. In 1999 had ik een boek geschreven dat – in mijn ogen – wel in de categorie detective/thriller viel en ik bracht een paar uur door in de bibliotheek om te zoeken naar nederlandstalige thrillerschrijvers (die waren er toen een stuk minder dan nu) en hun uitgevers. Waarschijnlijk hebben de meeste van mijn vaste lezers dit verhaal al eerder gehoord: dat boek is nooit iets geworden, maar ik kreeg van de uitgever wel een uitgebreid verslag over mijn boek met een hoop tips. Ook zei hij: “Blijf vooral schrijven, want je hebt talent.”
Toen ik dus jaren later een roman schreef en ik er toevallig – door een bij de bibliotheek geleende liefdesroman – achterkwam dat hij dat genre nu ook uitgaf, was de beslissing om mijn nieuwe manuscript juist naar hem te sturen snel genomen.

Nee, ik kan me geen wereld zonder bibliotheken voorstellen en ik hoop van harte dat ik dat nooit mee hoef te maken ook!