Geertrude blogt

1. Ik wist eigenlijk niet zo goed wat ik over Erfgoed moest vertellen. Het is niet zoals bij Goede Hoop dat geinspireerd is door een popsong en waar een reis in verwerkt is die ik zelf gemaakt heb. En ook niet zoals Tegenstelling, waarin lastige thema’s behandeld worden die heel dicht bij me staan. Het is gewoon een verhaal dat erg leuk was om te schrijven.
 
2. Erfgoed is mijn tweede boek in de relaxplus-reeks en dus vergelijkbaar met Familiegeheimen. Mijn uitgever noemt het een spannende feelgoodroman en dat dekt de lading aardig. Een liefdesroman met een beetje Agatha Christie-achtige spanning.

3. Ik vind de omslag geweldig. Het idee om het in dezelfde stijl als Familiegeheimen te houden was van mij, maar alle credits voor het vinden van de juiste foto gaan naar de vormgever. Ik had zelf als voorbeeld een andere meisje-met-camera-foto meegestuurd, maar hij kwam met deze en ik was meteen om. Dit is Donna.

4. Hoewel ik zelf geen opleiding heb en ook niet professioneel fotografeer (behalve toen ik voor de streekkrant werkte, maar dat is een andere vorm van fotografie) is het enthousiasme van Donna voor haar vak wel gebaseerd op mijn eigen passie voor fotografie. Net als zij kan ik me volledig verliezen in mijn zoektocht naar het juiste plaatje en ben ik nooit helemaal tevreden. Ik heb mezelf aangeleerd om op vakantie mijn spiegelreflexcamera thuis te laten en tevreden te zijn met wat vakantiekiekjes, omdat ik anders de hele reis alleen maar via de zoeker van mijn camera zie. Toch wil ik ook met mijn kleine cameraatje en zelfs met mijn telefoon nog wel eens op hol slaan.

5. De eerste versie van de eerste paar hoofdstukken van Erfgoed schreef ik in het Engels, in de hoop internationaal door te breken. Tja, een mens mag dromen. Toen ik het nalas, heb ik mezelf hartelijk uitgelachen, het niet eens laten lezen aan de Engelstalige critiquegroep waar ik lid van was en het vervolgens herschreven in het Nederlands. Mijn Engels is niet slecht, maar ik heb te weinig ervaring met gewone spreektaal. Niet dat het te formeel werd, integendeel zelfs. Abby (zo heette mijn hoofdpersoon in de Engelse versie) sprak blogtaal. “Oh my!” riep ze en “Goodness!” of “This is great!” en “Isn’t that wonderful?”
Klinkt best grappig in een blog, maar voor een boek? Eh… nope 😉

6. Hoewel ik bij het kiezen van namen meestal volledig op gevoel af ga, is de naam van de mannelijke hoofdpersoon, Floris, waarschijnlijk wel geinspireerd door Floris de Vijfde, die zowel in mijn geboortestreek (het Gooi) als in de stad waar ik tien jaar lang gewoond heb (Gouda) een grote rol gespeeld heeft. Bij een man van adel denk ik direct aan de naam Floris. De televisieserie, een voor de hand liggende associatie, ken ik overigens niet, die is van voor mijn tijd en de herhalingen heb ik nooit gezien.
Er was trouwens ooit (toen ik 14 jaar oud was) ook een jongen met die naam waar ik mijn hart aan verloren had. Hij niet aan mij, dus dat was snel weer over 😉

7. Ik vind Donna een erg leuke hoofdpersoon. Ze is extraverter, spontaner en avontuurlijker dan de meeste andere vrouwen in mijn boeken. Dat maakte het af en toe wel lastig om me voor te stellen wat zij zou en zeggen doen in bepaalde situaties, omdat ze ook een stuk extraverter, spontaner en avontuurlijker is dan ik. Maar ik heb er erg van genoten om eens in de huid van een ander type te kruipen. Het zou zelfs zomaar kunnen dat ik er iets van geleerd heb.

Zo, bleek ik toch nog van alles te vertellen te hebben… En nu jullie je hier doorheen geworsteld hebben is het tijd voor de give-away.

Omdat ik toch al in de sinterklaasstemming was, ben ik voor jullie aan het winkelen geweest en heb ik er een heel pakket van gemaakt met allerlei dingen die met foto’s te maken hebben erbij.

:: het boek :: een fotoalbumpje :: een fotolijstje :: fotosleutelhangers :: magnetisch printpapier (voor deskjetprinters) :: fotostickers :: setje kerstkaarten, zelfgemaakt met één van mijn eigen foto’s ::

Mijn uitgever stuurde me twee exemplaren om weg te geven, dus de tweede naam die ik trek, krijgt ook het boek en een setje kaarten.

Wat moet je daarvoor doen? Niet veel. Je hoeft alleen maar een reactie achterlaten op dit berichtje, zodat ik weet dat je mee wilt loten. Volger worden en/of dit bericht delen op je blog, twitter of facebook mag (graag zelfs!), maar hoeft niet. Volgende week, op 5 december, maak ik bekend wie er gewonnen heeft.

p.s. eerste hoofdstuk alvast lezen? download (pdf) hier

p.p.s ik kwam er gisteren achter dat Erfgoed op de lijst met Express titels staat bij Biblion. Dat houdt in dat het boek vrij snel in de bibliotheek zal liggen.
En natuurlijk is het erg leuk om te lezen wat Express titels eigenlijk zijn. Namelijk (ik citeer, het staat er echt): “lang verwachte titels of de nieuwe werken van grote auteurs”. Eh, wow!

Nu ik dat zo zwart op wit zie staan, ben ik er gewoon even stil van.
Zeven stuks in vier jaar. Da’s toch bijna twee per jaar. Da’s meer dan 1400 bladzijden en meer dan 350.000 woorden.
Volgende week ga ik er twee weggeven, dus hou mijn blog en social media in de gaten…

Ik was van plan om wat meer over schrijven te bloggen, want ik weet dat sommigen van jullie mijn blog (mede) lezen omdat ik schrijfster ben.

Het probleem is alleen dat ik er weinig over te zeggen heb. Op dit moment is het lastig om tijd en energie te vinden om te schrijven en bovendien zit mijn hoofd zo vol met andere dingen dat ik tijdens de schaarse momenten waarop het wel kan vaak volkomen inspiratieloos voor me uit zit te staren.

Ik heb jarenlang beweerd dat ik rust nodig had om te schrijven, maar ik realiseerde me pas dat ik waarschijnlijk juist het omgekeerde mis. Sinds er steeds minder dochters thuis zijn, is mijn productiviteit schrikbarend afgenomen. Blijkbaar functioneer ik beter in herrie en chaos dan in een volkomen stil huis.
De dochter-met-eigen-flat stelde al voor weer bij ons in te trekken om me heerlijk als vanouds lastig te vallen met van alles en nog wat tot ik mijn deadlines gehaald heb. Uh… ik weet niet of dat op de lange termijn zo’n goed idee is. Misschien moet het gewoon nog even wennen?

Een paar schrijfnieuwtjes heb ik nog wel te melden:

:: Erfgoed ligt bij de drukker en zal zeer binnenkort echt verschijnen

:: ik ga weer één of misschien zelfs twee exemplaren weggeven, dus hou mijn blog in de gaten

:: deze keer ga ik geen grote “als-je-me-volgt-acties” doen, want dat viel vorig jaar een beetje tegen. Het goede nieuws is dat mijn aantal volgers inmiddels wel verachttienvoudigd is. Van één naar achttien dus, toch een prestatie (niet cynisch bedoeld, al vraag ik me soms wel af hoe anderen aan zoveel volgers komen – gelukkig weet ik dat er heel veel mensen zijn die mijn blog lezen zonder googlevolger te zijn en dat mag natuurlijk ook)

:: nu we het verplichte promotiepraatje gehad hebben, kan ik weer even rustig ademhalen (schrijven is leuk, gepubliceerd en gelezen worden is geweldig, maar het gedoe eromheen hoeft van mij niet zo nodig)

:: ik ga binnenkort het eerste hoofdstuk van Erfgoed online zetten, als voorproefje

:: in december krijgen jullie ook weer een gratis kerstverhaal van mij

:: dat moet ik nog wel even schrijven (maar het groeit al in mijn hoofd)

:: daarna ga ik beginnen aan mijn volgende grote roman. Ook daarvoor heb ik al wat verhaallijnen in mijn hoofd zitten

:: maar eerst moet Lidy van de Poel nog wat kinderen en hun ouders helpen (nog steeds 10.000 woorden, want ik zat bij mijn vorige melding hierover 3.000 woorden scheef – viel dat even tegen…)

:: en ik hoop daar voor het weekend echt begint nog een flinke douw aan te geven, want we proberen tegenwoordig in de weekenden de laptops uit te laten. Vorig weekend is het gelukt en wat was dat heerlijk ontspannend…

De kat zit iedere avond braaf te wachten tot die laptop aan de kant gaat. Want dan is het zijn beurt om op schoot te liggen.

Jullie ook allemaal een gezellig en ontspannend weekend gewenst!

Van Anita kreeg ik een Liebster Award, waar ik natuurlijk erg blij mee ben. Waar ik nog blijer mee ben is wat ze erbij schrijft: “We hebben heel veel raakvlakken en ze voelt als een vriendin op afstand”.
Bloggen is en blijft een eenzame bezigheid. Je gooit van alles online en je hebt geen idee wie er allemaal meelezen. Er lezen hier in ieder geval veel meer mensen dan er reageren, wat niet erg is, ik reageer zelf ook lang niet altijd. Als er dan lezers zijn waarmee je zo regelmatig heen en weer reageert dat je het gevoel krijgt dat je met hen bevriend bent, is dat heel bijzonder. Er zijn er meer, maar Anita is zeker één van die mensen en ik ben blij dat zij het ook zo voelt.

Het eerste deel van de award zegt dat ik 11 vragen moet beantwoorden. Daar ga ik dus maar eens mee beginnen.

1. Wat doe je in het dagelijks leven ( behalve bloggen)?
Ik ben echtgenote, moeder (van drie volwassen maar gedeeltelijk nog thuiswonende dochters), huisvrouw, schrijfster en boekhoudster (voor onze eigen bedrijven).

2. Welke plek zou je graag eens willen bezoeken?
Maine! Ik was er vroeger al dol op door televisieseries (Jessica Fletcher woont in Maine), maar sinds ik het blog van Amanda Soule heb ontdekt wil ik er dolgraag eens naar toe en dan het liefst in de herfst. De kleuren van de bomen zijn daar dan zo ontzettend mooi. Bijna even hoog op de lijst staat de Grand Canyon. En New York. En San Francisco. En… eigenlijk wil ik dus gewoon graag een zeer uitgebreide rondreis in de Verenigde Staten maken.

3. Wie of wat is je grootste inspiratie?
Op schrijfgebied: Nora Roberts, Agatha Christie en Scheherazade (Maria Oomkens). En verder: Amanda Soule (niet alleen voor haar blog als totaal en haar fotografie, maar ook of zelfs vooral vanwege de manier waarop ze in het leven staat. Stop, breathe, move slowly.

4. Waarom ben je een weblog gestart?
Ik schreef al af en toe een stukje over ons gezin, geinspireerd door Scheherazade van Libelle, maar deed daar verder niet veel mee (behalve naar de Libelle sturen en afgewezen worden dan, maar dat is een ander verhaal). Toen een internetvriendin in 2001 een blog begon, haakte ik daar dus meteen op in en begon ook. Ik blog dus al ruim twaalf jaar.

… De oplettende lezer wierp bij het lezen van die laatste zin waarschijnlijk een blik op mijn archief. En dat start pas in 2002 met een karige twee stukjes. En toch beweer ik al sinds 2001 te bloggen? Dat klopt. Ik hoor wel bij de alleerste bloggers, of misschien bij de tweede stroom (de allereersten begonnen in april 2001, ik in augustus), maar ik heb veel moeite gehad met het vinden van mijn grenzen. Wat schrijf je wel en wat niet? In die eerste tijd heb ik teveel gedeeld wat ik nu niet meer online zou zetten. Ik heb de regel (en probeer me daaraan te houden) dat ik alleen mijn eigen verhaal vertel en niet dat van anderen (mijn man, mijn kinderen of andere mensen). Van de stukjes die ik bewaard had, zijn er dus nog een aantal geschrapt (en eigenlijk moet ik er nog eens door heen spitten). De grens is een beetje vaag, maar het komt erop neer dat gewoon pubergedrag (ruzietjes of rode broekjes bijvoorbeeld) wel mag, maar details die echt specifiek (en die ga ik dus ook niet noemen) bij hen horen niet.
Ik ben in de afgelopen jaren regelmatig gestopt en weer begonnen met bloggen, maar ik denk dat dat nu wel voorbij is. Ik heb nog weleens moeite met het “enge” deel van internet, maar mis het altijd verschrikkelijk als ik weer eens gestopt ben. Bovendien raak ik daarmee steeds mijn vaste lezers kwijt en dat wil ik niet meer. Ik vind het de laatste tijd juist zo gezellig hier!

5. Wat is je grootste trots in je leven?
Hiermee heeft Anita een beetje de trend gezet. Want hoe kan ik ergens trotser op zijn dan op mijn kinderen? Helaas, zie boven, kan ik niet ingaan op details, maar mijn drie kleine meisjes zijn alledrie opgegroeid tot fantastische jonge vrouwen.

6. Waarvan geniet jij het meest?
Oei, dat is lastig. Ik weet wel waar ik van geniet, maar ik kan niet zeggen waarvan het meest, dat wisselt. Ik geniet van rust, mooie wolkenluchten, de wind om mijn hoofd, het geluid van de zee, de geur van het bos, goede muziek, een mooi verhaal… de lijst is eindeloos.

7. Is er iets wat je al heel lang wil doen maar er nog altijd niet van is gekomen?
Heel veel! Daar heb ik die Drie Dingen op Dinsdag voor in het leven geroepen. Wat me op dit moment te binnen schiet: honingwijn (mede) maken voor Kerst. Ik denk daar altijd te laat aan.

8. Waarvoor kunnen ze jou ´s nachts wakker maken?
Uh…doe maar niet, tenzij er iets echt mis is. Ik kom al slaap tekort, dus er is niet veel dat belangrijk genoeg is om me voor wakker te maken.

9. Op welk zelfgemaakt item ben je het meest trots?
Het is moeilijk om te kiezen, maar ik denk toch op de quilts die ik maakte uit mijn verzameling retro kussenslopen. Eentje gebruik ik zelf, de andere houdt een dierbare vriendin in Amerika warm.

10. Wat vind jij echt onwijs irritant?
Ik doe erg mijn best me nergens aan te ergeren, want dat is slecht voor mijn gezondheid, maar het lukt niet altijd. Ik erger me vooral in het verkeer. Mijn kleine paarse autootje nodigt erg uit tot grof inhaalgedrag (want je gaat toch niet achter zo’n vrouwending rijden met je grote bak) en daar kan ik slecht tegen. En ik erger me aan mensen die niet netjes in een vak parkeren, maar zo schuin dat het andere vak ook niet bruikbaar is. Zo asociaal. (je kunt wel zien dat ik in de Randstad woon, ik denk dat dit soort dingen in de minder dichtbevolkte delen van Nederland wat minder speelt).

11. Wat zijn jouw plannen voor morgen?
Tja… daar heb ik nu al zo lang mijn mond over gehouden, dat ik het vandaag ook nog maar even niet vertel. Jaja, cliffhanger… Niet dat het zo spectaculair is overigens – ik hoop niet dat mensen zich nu allerlei heftige dingen voorstellen en dan teleurgesteld zullen zijn. Cliffhangers zijn niet echt mijn ding, da’s duidelijk.

Het tweede deel van de Award zegt dat ik 11 andere blogs moet kiezen om de Award aan door te geven. Dat vind ik het lastigste onderdeel, want ik gun het iedereen en ik ben bang mensen te vergeten die zich dan gekwetst gaan voelen (alvast excuses daarvoor, dat ligt meer aan mijn geheugen-als-een-vergiet dan aan jou!).

Toch ga ik proberen een rijtje te maken van bloggers waar ik graag lees en die hier ook regelmatig lezen en/of reageren. Of ze de award aannemen, de vragen (eigenlijk had ik nieuwe mogen bedenken, maar ik vond deze wel mooi eigenlijk) gaan beantwoorden en hem doorgeven, mogen ze natuurlijk zelf weten 😉

In willekeurige volgorde:

Franca van Het Keukenraam
Elisa van Kostelijk Leven
Marie-Anne van 365 dagen ruimen
Sandra van Merry Meet
Helena van Hollandse Klei
Petra van Tuinwaarts
Sascha van Even snel
Sjouke van Niet dromen, maar doen

En dan nog drie collega’s, die ook regelmatig bloggen:

Hermien Stok (schrijfster van kinderboeken over het hondje Benno en herkenbare columns over het dagelijks leven en het opknappen van haar vakantiewoning in Slovakije)
Wilma Hollander (een Hollandse schrijfster in Griekenland)
Elly Koster (schrijven met een knipoog naar het noorden)

En last, but not least, een vriendin uit een groepje gezellige vrouwen dat ik via internet ontmoet heb (waar Hermien overigens ook bij hoort)

Monica van Monica’s mening

Oh, dat zijn er twaalf. Nou ja. Die laatste was een bonuslink, zullen we maar denken, want haar blog is toch echt het lezen waard.

Je zou denken dat het went, maar nee… Ook bij mijn zesde boek zat ik in angst en beven de eerste recensies af te wachten. Het blijft eng, dat mensen niet alleen je boeken lezen, maar er ook nog een mening over hebben en die openbaar maken.

De eerste recensie die binnenkwam over Tegenstelling was meteen een lastige. Geschreven door een man die volgens zijn beschrijving van lezen en literatuur houdt. Tja… Niet helemaal mijn doelgroep dus.
Maar eigenlijk is wat hij zegt heel positief. Want mijn boek is nu eenmaal een (huis)vrouwenboek (oké, over de benaming huisvrouw zijn de meningen verdeeld, maar laten we ervan uitgaan dat hij het niet denigrerend bedoeld…) en ik wil juist graag het normale leven beschrijven. Dat hij zegt “En als je daarvan houdt is Tegenstelling de moeite waard” is dus een opsteker. De complete recensie kun je nalezen op theSword.nl

De biblionrecensie is voor mij en mijn collega’s de belangrijkste. Niet alleen wordt daardoor de aanschaf van de bibliotheken bepaald, maar deze recensie wordt ook gelinkt op de website van bibliotheken en geplaatst op online winkels als bol.com. Het heeft dus nogal wat impact. Maar ik had niet in zo spanning hoeven zitten, de recensie was zeer positief.

Nina Veldman werkt als au pair bij een familie van bekende Nederlanders. Sofie, model en actrice, heeft net een tweeling gekregen. Haar jongere zus Renske is modeontwerpster; ze heeft een dochtertje van vier en woont in hetzelfde huis. Nina is een wat gesloten jonge vrouw, maar is heel goed in de zorg voor de kinderen. Ze heeft een heel negatief zelfbeeld: ze voelt zich dom. Dat is haar een hele jeugd lang door haar ouders aangepraat, omdat ze dyslexie heeft. De ingewikkelde familiesituatie en de roem van Sofie zorgen voor een boel verwikkelingen… De plot is eenvoudig en voorspelbaar, maar is wel meeslepend verteld. De karaktertekening is scherp, en als hoofdpersonage wekt Nina veel begrip en empathie op. De auteur snijdt een moeilijk thema aan, maar slaagt erin om duidelijk te maken dat dyslexie niet alleen voor schoolkinderen moeilijk is, maar ook het volwassen leven blijft beïnvloeden. Het vlotte verhaal zal vooral romantische vrouwen aanspreken. – Patricia Moons

Vooral het stukje over het thema maakt me blij. Want dat puntje was de recensent van theSword helaas ontgaan. Er zit wel degelijk een diepere laag in Tegenstelling (meer over de achtergronden kun je hier lezen) en het is fijn dat dat bij Biblion wel doorgekomen is. Gedeeltelijk tenminste,de hoogbegaafdheid van Diederik kwam duidelijk wat minder uit de verf, maar dat komt natuurlijk ook doordat het verhaal vanuit Nina geschreven is. Wie weet schrijf ik nog eens een boek met een hoogbegaafde hoofdpersoon…

Na deze twee recensies kan ik me overigens alweer druk maken over de reacties op mijn volgende boek. Want dat gaat een stuk minder over het normale leven en er zit ook niet echt een maatschappelijk thema in (tenminste, niet zo overduidelijk als in Tegenstelling).
“Erfgoed” is een boek in dezelfde reeks als Familiegeheimen, een liefdesroman met wat meer (Agatha Christie-achtige) spanning erin.

En omdat de nieuwe fondslijst nu op de website van mijn uitgever te downloaden is, mag ik jullie ook de prachtige cover (ontworpen door Eric de Bruin van Varwig Design) laten zien en alvast een kleine samenvatting van het verhaal geven.

Donna Moree is een bekende fotografe. Ze wordt uitgenodigd een fotoboek te maken over Landgoed Santhove en daarna de bruiloft van de barones vast te leggen. Tot haar grote schrik blijkt de broer van de bruid, baron Floris van Santhove, de man te zijn die ze negen jaar eerder in Rome achtergelaten heeft. Donna ontdekt al snel dat ze nog steeds van hem houdt, maar ze heeft veel moeite met zijn achtergrond. Terwijl ze door het huis en over het landgoed zwerft om foto’s te maken, merkt ze dat er vreemde dingen spelen op het landgoed. Voor ze erachter kan komen wat er precies aan de hand is, wordt de butler vermoord.

Erfgoed staat gepland voor najaar (oktober/november) 2013

Als je naar de blogjes kijkt die ik de afgelopen weken plaatste, zou je bijna denken dat ik iedere dag heel druk bezig ben. Ben ik ook wel, maar helaas zit een groot deel van die activiteit in mijn hoofd. Schrijven vergt veel tijd en energie, zeker met een manuscript dat niet lekker loopt, maar daar krijg je allesbehalve een goede conditie van. Dat was me bekend, maar ik merkte pas hoe erg het was toen ik mezelf gisteren ineens hijgend en puffend en met pijnlijke spieren op een fiets terugvond.
Ik weet het, ik moet me schamen. Ik ben een echte Nederlander, maar ik fiets nooit. Sterker nog, toen de fiets die stamde uit de tijd voor mijn rijbewijs het opgaf, heb ik geen nieuwe meer gekocht. Overigens is dat nog niet zo heel lang geleden, ik heb mijn rijbewijs pas zes jaar. Maar in die zes jaar is mijn conditie dramatisch achteruit gegaan.

In 2007 hadden we nog allemaal een fiets… (en een ondernemend klein katje, maar dat is een heel ander verhaal)

Wat ik op die fiets deed? Dat was dus niet vrijwillig. Ik moest wel. Mijn auto was in de garage en ik moest terug naar huis. Normaal gesproken haalt echtgenoot me dan op. Maar echtgenoot zat een paar honderd kilometer verderop voor zaken. En mijn auto moest onverwacht en dringend gerepareerd worden. Er was namelijk de avond ervoor een onderdeel afgebroken.
Dinsdagavond besloot ik een keertje te spijbelen van mijn kookplichten, de andijvie in de koelkast te laten liggen en patat te gaan halen. Met een tas vol eten wilde ik bij de snackbar wegrijden, toen ik iets vreemds hoorde. Ik reed terug naar voren, zette de radio uit en probeerde het nog eens, eigenlijk in de veronderstelling dat het niets zou zijn. Ik denk wel vaker rare dingen te horen, namelijk. Maar dit was echt. Een raar geschraap. Dus stapte ik uit en keek achter de auto. Daar lag niets. Dan maar op mijn knieën en onder de auto kijken. Oh, juist. Zelfs een totaal atechnisch iemand als ik kon zien dat dat niet klopte. Er hing iets heel erg los.
Ik belde de dochters dat ze naar me toe moesten komen, zodat ze de patat konden komen opeten voor het echt koud zou zijn en om me een telefoon met volle batterij te brengen, want natuurlijk was de mijne bijna leeg. Daarna belde ik de ANWB, die beloofde zo snel mogelijk iemand te sturen.
We aten de lauwe patat en keken vol verwachten naar iedere gele auto die de boulevard opreed. Na drie kwartier zagen we het juiste gele busje in onze richting komen.
En toen was het eigenlijk heel snel geregeld. De vriendelijke wegenwacht stelde zich voor en vroeg wat er scheelde. Dat was eenvoudig uit te leggen en gelukkig ook eenvoudig op te lossen.  Er bleek nog meer eenvoudig te zijn, want ik dacht dat mijn auto opgekrikt moest worden om erbij te kunnen. Dat is best zwaar werk, zelfs met zo’n klein autootje als het mijne.  De wegenwacht haalde echter twee rubberen blokken en een soort opblaaskussen uit zijn auto, sloot er een compressor op aan en pompte mijn auto moeiteloos omhoog. Vervolgens pakte hij een matje en legde dat op de grond. “Ik zal het me even geriefelijk maken, voor zover dat mogelijk is”, verduidelijkte hij en ging aan de gang met een pijpje dat op ingenieuze wijze het afgebroken deel weer (tijdelijk) verbond aan de rest.
Pas toen ik wegreed realiseerde ik me dat mijn redder in nood zich had voorgesteld als Gijsbert Pronk en drong het tot me door wie hij was.  Als ik niet uitkijk sta ik straks met patat en al in een column in de Kampioen. Met zo’n nuchter advies erbij: “Je kunt beter gewoon andijvie koken, want anders word je voor straf met je neus op de feiten van je slechte conditie gedrukt.”
Want zo voelde het wel. Ik had natuurlijk gewoon autopech. Dat had op ieder moment en op iedere plaats kunnen gebeuren. Maar als ik die avond niet had willen spijbelen van ons normaal zo gezonde menu (echt waar, we eten zelden patat!) had ik vrolijk verder geleefd zonder te weten dat ik een stukje van drie kilometer niet meer moeiteloos kan fietsen.
Misschien is het een signaal dat ik daar toch eens iets aan moet gaan doen…

(Tijdens het schrijven van dit stukje bedacht ik me dat ik een dergelijk relaas over schrijven en een slechte conditie al eerder gelezen had. Die twee dingen gaan blijkbaar vaak samen.
Collegaschrijfster Wilma Hollander is bezig met een serie gastblogs over haar poging om fit en energiek ouder te worden)

Ik heb het hele proces voor jullie vastgelegd…

namen deelnemers (toch nog 10!) op briefjes schrijven

dichtvouwen

in theemuts stoppen

echtgenoot trekt een lootje

het winnende lootje

Marka, gefeliciteerd! Ik stuur de boeken zo gauw mogelijk naar je toe. Je adres heb ik, tenzij ik een verhuisbericht gemist heb 😉 

Ik beloofde vorige week iets te vertellen over de achtergrond van mijn nieuwste boek, maar nu zit ik hier met een griephoofd tussen de hoestbuien door naar mijn scherm te staren. Ik hoop dat ik nog iets zinnigs kan schrijven, maar het valt niet mee mijn gedachten onder woorden te brengen.

(Auto)biografisch?

Het lastige is dat mensen vaak niet begrijpen hoe een verhaal geïnspireerd kan zijn door je eigen leven en je omgeving en toch op geen enkele manier autobiografisch. Ik ben dus een beetje terughoudend met ronduit zeggen dat ik in mijn naaste omgeving te maken heb met dyslexie en hoogbegaafdheid en de problemen die daar bij horen. Ja, nu zeg ik het dus toch. Maar lees alsjeblieft verder. Ik vind dat ten eerste moeilijk omdat het niet (alleen) mijn verhalen zijn, maar (ook) die van anderen. Die kan en mag ik dus niet zomaar vertellen. En ten tweede is het niet zo dat Diederik en Nina letterlijk gebaseerd zijn op die personen. Geïnspireerd, ja. Maar niet meer dan dat. Wat Diederik en Nina zeggen, denken, voelen en meemaken komt allemaal uit mijn eigen fantasie en is dus op geen enkele manier (auto)biografisch.

Trilogie

Zo, nu ik dat duidelijk heb gemaakt (hoop ik), kan ik vertellen dat ik er enorm trots op ben dat Incognito uiteindelijk is uitgegroeid tot een heuse trilogie. Voor degenen die niet al mijn boeken kennen: Incognito was mijn tweede boek, waarin Sofie, een beroemd fotomodel probeert onder te duiken na een paar nare ervaringen met de roddelpers. Het idee om daar een vervolg op te schrijven ontstond al tijdens het schrijven van Incognito. Ik vond namelijk dat haar zusje Renske een eigen boek verdiende. In Dilemma lezen we dus hoe Renske, vier jaar na Incognito, worstelt met keuzes op het gebied van de zorg voor haar dochtertje, haar carrière en de liefde.
Eigenlijk was het verhaal daar afgelopen. Maar ik liet me verleiden tot een derde boek in deze serie. Ten eerste omdat het me geweldig leek om een trilogie te schrijven en ten tweede omdat er één persoon uit Dilemma was die door het grootste deel van mijn lezers verkeerd begrepen werd. En dat vond ik jammer.
Dus wilde ik nog een verhaal schrijven dat duidelijk maakte wat hem – ik heb het over Diederik, de natuurlijke vader van Renskes dochtertje – nu eigenlijk maakte tot wie hij was. Maar aangezien ik altijd vanuit één hoofdpersoon schrijf en mijn boeken nu eenmaal vrouwenboeken zijn, verzon ik een au pair die bij Sofie en Renske gaat werken en zo met Diederik in aanraking komt. Dat gaf me meteen de gelegenheid om nog een keer een kijkje in het leven van die twee te nemen. Dat is het leuke van een trilogie tenslotte.
Het is echter geen vervolgverhaal. De drie boeken zijn prima afzonderlijk te lezen.

Hoogbegaafdheid en dyslexie

Toen ik begon met schrijven wist ik wel dat Diederiks probleem zijn hoogbegaafdheid was. Dat wordt in de andere boeken al aangestipt. Maar Nina leerde ik pas goed kennen toen ik eenmaal bezig was.
Het werd een verhaal dat me diep raakte. Oké, dat doen al mijn verhalen als ik ermee bezig ben. Anders zou ik ze niet kunnen schrijven. Maar naast het emotionele aspect (omdat het nu eenmaal geïnspireerd was door mijn eigen omgeving) zat ik ook met het maatschappelijke aspect. Ieder mens is uniek, maar als ik publiek wil maken dat de onderliggende thema’s van dit boek hoogbegaafdheid en dyslexie zijn, moet ik wel zorgen dat de hoofdpersonen herkenbaar zijn voor alle (nou ja, zo veel mogelijk) mensen die er mee te maken hebben en niet alleen voor mijn specifieke situatie. Ik heb dus heel wat research gedaan, waaruit bleek dat mijn eigen ervaringen wel degelijk klopten.* En ik hoop dat mijn boek een klein beetje kan bijdragen aan wat meer begrip voor zowel hoogbegaafden als dyslectici.

*Veel van mijn informatie komt van het internet, maar ik heb besloten geen url’s te noemen, omdat bijna alle websites over dyslexie en hoogbegaafdheid gemaakt zijn door mensen die ‘oplossingen’ verkopen en ik heb geen tijd om me te verdiepen in de vraag of dit goede oplossingen zijn waaraan ik mijn naam wil verbinden.

Nu klinkt het alsof ‘Tegenstelling’ een zwaar en dramatisch boek is, maar wie mijn andere boeken gelezen heeft, weet dat dat mijn stijl niet is. Het is in de eerste plaats een gezellige, gemakkelijk te lezen roman, met gewone mensen, familiesituaties,  liefdesverwikkelingen en een tikje spanning, die prima past bij al mijn andere boeken.

Winnen?

Nieuwsgierig geworden? Er zijn een aantal manieren om daar iets aan (mee?) te doen.
– je zou mijn boek kunnen kopen (hier bijvoorbeeld)
– je kunt de samenvatting en het eerste hoofdstuk (als pdf te downloaden) hier vinden
– je kunt meedoen aan mijn giveaway

Je hoort het goed: ik geef een exemplaar gratis weg. Sterker nog, ik geef de hele trilogie weg. Alledrie de boeken. Tegenstelling kan prima gelezen worden zonder de andere twee boeken te kennen, maar dat maakt het niet minder leuk om ze alledrie te hebben, toch?

Wat moet je daarvoor doen?
Niet veel:
– laat een reactie achter op deze blogpost
– volg mijn blog (niet verplicht, zou wel leuk zijn)
– vertel anderen over mijn giveaway op je blog, facebook en/of twitter (niet verplicht, wel lief)
Op mijn verjaardag (16 mei) maak ik de uitslag bekend.

Meedoen is niet meer mogelijk. Kijk hier wie er gewonnen heeft.

Mijn zesde boek, het derde (afzonderlijk te lezen) deel van een trilogie. Oh wow. Soms kan ik niet geloven dat dit allemaal echt gebeurd…

(vanaf 1 mei te koop – volgende week vertel ik meer over het verhaal en de achtergrond en geef ik een exemplaar weg)