Geertrude blogt

Toen we terugkwamen van onze vakantie vond ik bij de post twee pakketjes. Dat is altijd een stuk leuker dan rekeningen (die ik dan ook in eerste instantie vrolijk genegeerd heb). Het eerste pakketje was van Franca.

Ik heb haar vlaggetjesslingers altijd bewonderd en nu heb ik er dus zelf eentje. Is hij niet leuk? Als ik klaar ben met reorganiseren ga ik hem boven mijn bureau hangen. Er zat ook nog een heel lief kaartje aan.

“Voor de schrijfster van heerlijke boeken!” Ik bloos ervan!

En het tweede pakketje? De oplettende lezer (kijker) heeft het misschien al gezien. Er staat een afwijkend boek in het rijtje hierboven. Ik wist al een tijdje dat het eraan zat te komen, maar nu heb ik hem dan echt in handen; de grote letteruitgave van Dilemma.Te leen in de meeste bibliotheken en te koop bij de reguliere boekhandel, de uitgever, of online boekhandels zoals bol.com (linkjes gaan direct naar de juiste pagina).

Vanaf vandaag wacht ik op een ander pakketje… Als het goed is komt Goede hoop deze week van de drukpersen. En ja, die winactie loopt nog steeds.… (ik ga daar volgende week een nieuw postje over schrijven)

Genieten jullie ook zo van de herfstfoto’s? Ik wel. Ik ben eigenlijk niet zo dol op de herfst, maar dit project helpt me de schoonheid ervan in te zien. Het doet me denken aan de quote die ik jaren geleden in mijn bloglayout had staan:  

Autumn is like a second spring, when every leave is a flower (Albert Camus)

Het komt me wel goed uit dat ik nog 15 dagen te gaan heb. Nora Roberts zei ooit (las ik bij Maisey Yates en voor de volledigheid moet ik melden dat Google me vertelde dat Nora het waarschijnlijk ook weer van iemand anders heeft), dat je in het leven altijd jongleert met meerdere ballen. Sommige ballen zijn van glas, die moet je in de lucht houden, want anders breken ze. Maar andere ballen zijn van rubber. Die stuiteren wel terug. Het blog is van rubber. Dat stuitert wel (zeker als je blogjes gewoon vooruit kunt inplannen en de bijbehorende foto’s van te voren kunt maken). Facebook en twitter zijn ook van rubber. Hoop ik. Want ook daar ga ik even iets (nog?) minder actief worden.

Maar…. over een paar weken ga ik (proberen) weer wekelijkse stukjes te schrijven (tot die tijd kunnen jullie je vermaken met mijn archieven vanaf 2002, die staan sinds kort weer online). Vnaf 15 november ga ik vieren dat Goede hoop uitkomt. Mijn vijfde boek… een lustrum. Dat is toch best speciaal al zeg ik het zelf en dat vier ik onder andere met een weggeefactie. Afhankelijk van de belangstelling verloot ik in ieder geval 1 exemplaar van mijn nieuwe boek, maar misschien ook wel meer (als er veel belangstelling is).
Voor de mensen die blogs volgen via google connect: als ik (meer dan) 50 volgers heb (zie widget onder aan de pagina), verloot ik een boek onder mijn volgers. En dat ga ik voor iedere mijlpaal doen (dus bij 100 volgers nog een boek, en bij 250 volgers weer, dan bij 500, 750, 1000). Hetzelfde geldt voor likers (noem je dat zo?) van mijn auteurspagina op facebook Voor twitter ga ik nog een retweetactie verzinnen, maar daarover later meer.
Hoeveel van jullie zitten op Google+? Ik doe daar op dit moment nog niet veel (niets eigenlijk) mee, maar als ik daar genoeg vrienden/volgers (hoe heet het daar?) heb, wil ik me er ook wel in gaan verdiepen. Ik ga pas op 20 november tellen en verloten (vanwege die glazen ballen dus), maar liken of volgen kan altijd. Iedereen telt mee, niet alleen de nieuwste of precies de vijftigste of zo (dat vind ik altijd zo oneerlijk tegenover de rest).
Oh, en wie dit alles op zijn eigen blog meldt (zet even een linkje in de reacties zodat ik het terug kan vinden) telt extra mee in de loting, voor iedere post waarin ik genoemd wordt één keer zelfs.
Eh ja, dit is een erg Amerikaanse manier van promoten. Maar het schijnt te werken 😉
Sorry, deze actie is inmiddels afgesloten.

Het lijkt wel of al mijn verslagjes over schrijven gerelateerde uitjes beginnen met een verhaal over hoe ik ruzie had met mijn navigatiesysteem. Maar het is wel zo. Deze keer had ik mijn eigen bij me, maar dat ging dus ook mis. De route naar Manuscripta zou heel simpel moeten zijn. Alleen was de weg die ik moest volgen opengebroken. En natuurlijk snapte mijn navigatiesysteem niet hoe ik er dan moest komen. Die bleef me terug sturen naar die weg die dus afgezet was. Uiteindelijk ben ik de omleiding richting centrum gaan volgen, maar toen ik daar was, wist ik het nog niet. En het navigatiesysteem ook niet, want dat beweerde dat ik er steeds verder vandaan raakte. Wat achteraf gezien niet klopte. Maar toen was ik een andere omleiding gaan volgen, die me uiteindelijk weer terugbracht naar waar de ellende begon. Daar sprak ik een verkeersregelaar aan, die me de juiste route wees. Waarna het navigatiesysteem ineens heel vrolijk ook wist hoe we moesten rijden. Raar ding. Het bleek dat ik waar ik links ging om die andere omleiding te volgen, rechts had moeten gaan en dan was ik er.  Ik was er dus vlakbij geweest, maar dat ding beweerde toen dat ik nog drie kilometer te gaan had.
Maar goed. Nog even zoeken naar de parkeergarage en toen kon mijn Manuscripta-avontuur beginnen.
Omdat ik door al dat omrijden later was dan mijn bedoeling was, liep ik rechtstreeks naar de stands van Ellessy, mijn eigen uitgever en die van Uitgeverij Cupido, waar Wilma Hollander zat te signeren. Wilma en ik hebben al een paar jaar contact via internet en dit zou eigenlijk de eerste keer zijn dat we elkaar in het echt ontmoetten. Dankzij een wederzijdse vriendin hadden we elkaar woensdag al uitgebreid gesproken, maar het was even goed erg leuk om haar weer te zien. Verder maakte ik kennis met Anita Verkerk (waar ik ook al een paar keer mee gemaild had), Marte Jongbloed en Elly Koster.
Schrijven is eigenlijk maar een heel eenzaam vak, dus is het heerlijk om even te praten met mensen die hetzelfde doen. Om die reden ging ik daarna nog een stand verderop omdat Marelle Boersma daar zat te signeren. Ik vind haar boeken echt geweldig en ik verbeeld me dat we contact hebben via twitter. Ze herkende in ieder geval mijn naam, dus dat scheelt. Ik bewonder Marelle echt enorm. Ze schrijft thrillers, maar niet van die bloederige met psychopathische moordenaars (daar ben ik niet zo dol op). Marelle staat erom bekend dat de actuele thema’s die ze in haar boeken verwerkt daarna uitgebreid in het nieuws komen.  Haar laatste boek, Vals Alarm, ging over de misstanden in de jeugdzorg. Ik heb het nog niet gelezen, maar het heeft heel wat stof doen opwaaien.
Ook met haar had ik het over schrijven en al pratend kwam ik erachter dat ik precies andersom werk als zij. Ik schrijf dan ook geen thrillers, maar ik vind wel relax+, de spannende liefdesromans, het leukst om te schrijven (Familiegeheimen dus, en het ziet er naar uit dat er eind 2013 weer een dergelijk boek van mij uitkomt). Ik druk dat altijd nogal losjes uit: ‘Ik vind dat wel leuk, om er zo ineens een moord of iets dergelijks tussendoor te gooien.’ Zo simpel is het natuurlijk niet, daar moet je naar toe werken, maar het is wel waar dat ik ook dat soort romans begin vanuit de hoofdpersonen. Die zijn er al, met hun eigen problemen en dan spin ik de rest van het verhaal eromheen. Marelle begint meer vanuit dat actuele thema . Natuurlijk zijn de personages heel belangrijk, anders zouden haar boeken niet zo boeiend zijn, maar het is net even anders dan de manier waarop ik werk. (wie geïnteresseerd is in de manier waarop Marelle een thriller schrijft kan dat trouwens op haar nieuwe blog stap voor stap volgen).
Na dat gesprek hing ik nog een tijdje rond bij Cupido en Ellessy, maakte nog een praatje met Werner Barthelds van uitgeverij Oorsprong, waar mijn boeken in grote letters uitgegeven gaan worden en liep toen naar de andere gebouwen om te kijken wat daar te doen was. Ik heb een workshop ‘ikjes’ schrijven gevolgd (niet dat dat ik zoiets kan schrijven – 160 woorden is voor mij veel te kort, kijk maar naar de lap tekst die dit blog gaat worden), geluisterd naar een man die had uitgezocht welke schrijvers en uitgevers ‘sterke merken’ waren, ik heb Arne en Carlos gezien (wie? vraagt iedereen aan wie ik dat vertel – de mannen van de kerstballen natuurlijk) en een presentatie over eten uit je eigen moestuin bijgewoond. En natuurlijk nog meer stands van uitgevers en andere boeken gerelateerde bedrijven bekeken. Er was een soort rad van avontuur met antwoorden erop en mannen die iedereen vroegen of ze een dilemma hadden. Ik antwoordde eerst van niet, want ik denk dat ik er inmiddels wel uit ben, maar toen hij bleef aandringen deed ik even ad rem en liet hem mijn boek ‘Dilemma’ zien. Waarna we een gesprek hadden over de dilemma’s in het leven van Renske. Leuk.
En voor mij een hele stap, want ik vind het altijd lastig om te vertellen dat ik schrijfster ben. Dat ik mijn boeken in mijn tas had en visitekaartjes en zelfs een foldertje met al mijn boeken erin was al heel wat, maar dat ik daar ook daadwerkelijk mee gedaan heb… ik leer het wel.
Aan het eind van de dag liep ik nog even terug naar Cupido, om afscheid van Wilma te nemen (ze blijft nog wel even in Nederland, maar ik kan helaas niet naar de leuke avondjes die ze georganiseerd heeft op 5 en 12 september) en bleef daar vervolgens weer een uur kletsen.
Om zeven uur was ik thuis. Toen was ik doodmoe van alle indrukken en gesprekken die nog door mijn hoofd spookten, maar tegelijkertijd voelde ik me ook opgeladen en vol nieuwe ideeën. Ook voor mij was dit een mooie opening van het boekenseizoen.

ik met mijn uitgever, Larry Iburg

met Wilma Hollander

:: op zaterdag 1 september ga ik naar Manuscripta. Eigenlijk gewoon als lezer en boekenfan, maar als er mensen zijn die mij willen ontmoeten of het leuk zouden vinden als ik één van mijn boeken voor hen signeer, maak ik daar graag tijd voor. Mail me even of laat een berichtje achter om een afspraak te maken.

:: ik heb ze zelf al binnen, dus als het goed is zijn ze heel binnenkort verkrijgbaar: twee nieuwe verhalen in de Favorietromanseries Campingarts en Dorpsleven.

Campingarts 72 – Vernieling door verveling
“Help! Help!”
“Ik kom eraan! Blijf rustig zitten!”
Ze had geen idee of ze haar konden horen en ploeterde verder. Het water was ijskoud en ze voelde haar benen al bijna niet meer, maar ze moest door. Uitgeput bereikte ze uiteindelijk het vlot.
“Johanna! Help ons! We kunnen niet meer terug!”

Dorpsleven 84 – Terug naar huis (hier verkrijgbaar als Epub)
Zijn lieve glimlach deed haar pijn. Het leek zo mooi, maar het was allemaal nep. Berekenend, net als zij vroeger geweest was. Het was gewoon haar verdiende loon. Ze had haar hele leven misbruik van anderen gemaakt en nu moest ze oogsten wat ze gezaaid had.

 

Ik had het prachtige voornemen om weer eens te beginnen met mijn oude gewoonte om iedere week een stukje te schrijven (heb ik jaren gedaan, echt waar – ooit, ooit, ga ik mijn oude archieven herstellen). Maandag leek daarvoor de aangewezen dag. Maar inmiddels is de dag al weer bijna voorbij en staat er nog niets op het virtuele papier. Ik werd daar een beetje gestrest van, tot het ineens tot me doordrong dat het destijds ook zo ging. Ik schreef immers geen columns, maar gewoon stukjes. Schrijfsels noemde ik ze. En die gingen juist over al die dingen die ervoor zorgen dat ik niet maandagochtend om negen uur startklaar zit met een keurig afgeronde tekst in mijn hoofd. Die gingen meestal vooral over de chaos in ons leven, die altijd, standaard, aanwezig is.
En als die chaos eens afwezig is, dan creëren wij zelf wel een nieuwe chaos.
Zo kocht ik vorige week nieuwe stoelen voor de woonkamer. Dat zorgde ervoor dat we meteen maar een paar meubels verplaatsten. Nou ja, eigenlijk bleef er geen enkel meubelstuk op zijn plaats. Daar werd de woonkamer ruimer en lichter en leger en heel mooi van. Ik ruimde op, ik sorteerde, ik bracht wat spullen naar de kringloop en ik bracht wat spullen naar de stort. De laatste restanten (vooral boeken) verplaatste ik naar boven, waar ik ze later wel zou uitzoeken.
Boven hadden wij twee kamertjes van ongeveer twee bij drieënhalf. Wij sliepen in het achterste en het voorste noemde ik mijn werkkamer, maar eigenlijk was het meer een grote inloopkast met een bureau erin. Ik bewaarde er verder alles wat ik beneden niet kwijt kon. En dat was veel.
Ik schrijf dit in de verleden tijd, want inderdaad, de kamertjes zijn niet meer. Geïnspireerd door de geweldige verbetering in de woonkamer, sloegen wij zaterdag de muur boven eruit. Dat wilden we al een tijdje en dat was eigenlijk vrij simpel. Alleen moesten wel al mijn boeken, mijn stofjes, mijn wol, mijn naaimachines, de boekhouding, onze kleding en weet ik veel wat nog meer “even” aan de kant. Een deel daarvan belandde in de woonkamer. Die nu dus weer iets minder ruim en leeg en mooi is.
Een ander deel moet nog naar beneden (of weg), want we willen de vloer graag afwerken en dat gaat niet als er nog dozen, kasten en stapels staan. 
Verder is het hele huis bezaaid met een laag wit stof van de gipsplaten die we eruit geslagen hebben. En met katteharen. Die lagen er waarschijnlijk altijd wel, maar die zie je beter op mijn nieuwe lichte stoelen.
Ik moet dus opruimen en sorteren en naar de stort en de kringloop rijden en stofzuigen en… Het is dus weer zo’n chaos hier dat ik helemaal geen tijd heb om stukjes te schrijven. Waarvan akte. Als vanouds.

:: ik heb zojuist het manuscript van Goede hoop gecorrigeerd en teruggestuurd naar mijn redactrice
:: eigenlijk was het meer dan dat; ik heb er een heel hoofdstuk bijgeschreven, omdat we beiden (mijn redactrice en ik dus) vonden dat er wat miste
:: ik heb er nu best een goed gevoel over
:: op bol.com staan twee heel positieve recensies over Familiegeheimen. Daar ben ik erg blij mee!
:: Familiegeheimen is in sommige bibliotheken al te leen
:: binnenkort is Dilemma als grote letteruitgave verkrijgbaar bij Uitgeverij Oorsprong (en te leen in de bibliotheken)

~~~~~~~~~~

Writing news

:: I just sent the manuscript of my fifth book back to my editor after a few corrections
:: or actually after writing a whole new chapter, because we both felt it needed something extra
:: I feel good about it now (I didn’t before)
:: I found two very nice reviews on bol.com
:: my latest book, Familiegeheimen, is already available in some libraries
:: and Dilemma will be available in larger print (for people with poor eyesight) soon

Boeken schrijven is leuk, je eigen boek in je handen houden is nog leuker, maar het allerleukste is toch wel weten dat je boeken echt gelezen worden.
Ik geniet er altijd enorm van als ik mijn boeken bij mijn ouders in de stapel op de haard zie liggen en ik kijk in bibliotheken waar ik kom ook altijd even of mijn boeken er staan. Wat helaas zelden het geval is. Ze zijn òf niet in de collectie, òf uitgeleend. Ik heb natuurlijk een voorkeur voor het laatste 😉
 
Eén van mijn vroegste en trouwste fans is Franca van Het Keukenraam. Ze maakt regelmatig enthousiast reclame voor me op haar blog, wat ik dan letterlijk blozend zit te lezen. En kijk eens wat een geweldige foto’s ze bij dat soort stukjes plaatst. Mijn boeken, in het echte leven. In het wild, zogezegd. Daar doe je het toch voor als schrijfster!

(heb je ook foto’s van mijn boeken “in het wild”? Stuur me een berichtje, ik wil ze heel graag zien!)