Geertrude blogt

Ik had vrijdagavond nog het idee dat ik vandaag zou kunnen melden dat we een lekker ontspannen weekend hadden gehad. Maar dat viel wel een beetje tegen.

Ik voelde me zaterdag nog steeds niet erg lekker, dus van lekker in de tuin werken of schoonmaken kwam niet veel. Ook moest ik snel wat werk inhalen, want het bleek dat het wel degelijk aan mijn e-mail lag dat ik al die mailtjes niet binnenkreeg. Oeps. Echtgenoot kon het precies uitleggen, maar ik ben niet zo heel technisch aangelegd. Het komt er in ieder geval op neer dat gmail en dat soort providers iets willen wat mijn (door onszelf gehoste) mail niet kan. En een hoop van de mensen die ik mail zitten bij gmail en consorten. Dus nu ben ik -met frisse tegenzin – toch ook maar overgestapt op mijn gmailadres. Kan Google fijn meelezen…

De persconferentie van half twaalf was ook een heftige. Avondklok. Per direct. Tussen negen uur ‘s avonds en zes uur ‘s ochtends mag er niemand meer op straat zijn die daar niets te zoeken heeft. Op zich voor ons niet zo’n ramp. We zijn zelden na negenen nog op stap en nu zeker niet, want happy hours en avondjes met vrienden waren al niet meer toegestaan. Maar het voelde toch naar, zo’n extra strenge maatregel.

Zondagochtend werd het thuiszitten echtgenoot een beetje teveel. Hij had twee weken alleen maar bij ons huis doorgebracht (niet meegeweest boodschappen doen) en hij liep rond als een gekooide leeuw. Dus stelde ik voor een rondje te gaan rijden. Nergens uitstappen, niet specifiek ergens heen, maar gewoon een beetje rijden en kijken. Dat deden we voor we dit huis hadden bijna ieder weekend. Hij kon er niet echt zin in krijgen, maar na een beetje aandringen ging hij toch mee.
We waren nog onderweg tijdens de persconferentie van half twaalf. Ik keek gauw even op mijn telefoon naar de hoogtepunten (Paradise fm heeft een goed, Nederlandstalig, liveblog). Een tiende besmetting, waarvan bevestigd was dat hij lokaal was opgelopen en om zes uur ‘s avonds nog een persconferentie. Oei. Ik zag de bui toen al hangen, maar we namen het er nog maar even van. Patatje eten (take-out mocht nog) en de andere kant van het eiland ook nog even bekijken.
We reden door tot we echt geen zin meer hadden en blij waren dat we weer thuis waren. En dat was maar goed ook.
Om zes uur kregen we te horen dat het eiland in lockdown zou gaan. Officieel pas maandagochtend zes uur, maar door de avondklok eigenlijk ‘s avonds om negen uur al. We mogen alleen nog maar noodzakelijke boodschappen doen (eten, medicijnen, benzine, spullen voor reparaties) en verder mogen we de straat niet meer op en dat wordt streng gecontroleerd. Het zat er aan te komen, maar het was toch wel even schrikken.
Vandaag werd er nog eens grondig uitgelegd waarom het nodig is. We hebben maar 20 beademingsapparaten. Als het virus met dezelfde kracht losbarst als in Europa, zijn die in een mum van tijd bezet. Onze bevolking heeft in verhouding veel ouderen en veel mensen met onderliggende klachten. Het zou dus een ramp worden. Flatten the curve! dat blijft dr. Gerstenbluth roepen. Ik begrijp het wel, maar ik hoop dat dat lukt op deze manier…

Gelukkig zorgde Poes vanochtend nog even voor de broodnodige afleiding. Hij had ook goed meegeluisterd. Snel boodschappen doen, thuis opeten. Dus nam hij de blau-blau (een hagedis ter grote van een flinke muis of een kleine rat) mee naar ons huis in plaats van het beest op te eten waar hij het gevangen had. En ach, dan kun je er meteen leuk mee spelen. Fijn, achter mijn potjes met pas opgekomen peperplantjes. Poes had het naar zijn zin. Ik niet. Want ten eerste hoef ik dat gespeel niet te zien (ik accepteer dat katten dit doen, maar ik negeer het liever) en en tweede: blijf bij mijn planten vandaan!
Helaas voor Poes was dit een blau-blau met karakter. Op de een of andere manier zette het dier in doodsnood zijn tanden in een teen van Poes zijn achterpoot (ik neem aan dat een blau-blau tanden heeft omdat Poes het letterlijk uitjankte van de pijn). Wat Poes ook deed, hij kreeg hem er niet af ook. Uiteindelijk rende Poes, met de blau-blau aan zijn teen, rondjes door de kamer boven (die we gelukkig niet gebruiken en nog niet eens afgewerkt hebben), viel daarna van de trap en verliet het huis door de tralies aan de zijkant. Dat laatste was teveel voor de blau-blau, hij liet eindelijk los.
Poes had daarna geen trek meer en heeft zeker een half uur liggen uithijgen. Ik heb de blau-blau het bos in moeten gooien omdat de mieren eraan begonnen waren, want hij keek er niet meer naar om. Ik denk dat hij voorlopig andere prooien kiest…

(Ik heb foto’s van de aanslag op mijn peperplantjes. Wat erna kwam was letterlijk niet te filmen, maar met een beetje fantasie zie je het vast wel voor je 😉  )

Ik weet niet of mijn e-mail een probleem heeft of dat alle schrijvers die ik probeer te bereiken vinden dat er belangrijkere dingen zijn dan het afmaken of promoten van hun boek, maar ik had vandaag dus gewoon een dagje vrij van dat werk. Geen reacties*
Ook goed. Maandag zie ik wel weer. Ik heb zat andere dingen te doen.

Ik gunde mezelf een langzame start, dat had ik even nodig. Ik ben niet ziek en heb geen koorts, maar ik loop en zit de hele dag te zweten, terwijl het niet extreem warm is – gewoon, tegen de dertig graden 😉
Ik hield me even bezig met belangrijke zaken als het proberen te fotograferen van een musje dat kwam kijken of hij een kattenbrokje kon pikken en daarna deed ik niet ook veel bijzonders. 

Breiwerkje, boek, kopje (groene) thee. Ik ben een boek van Janet Evanovich aan het lezen, een deel van de Stephanie Plumserie. Ik had er al veel over gehoord, maar dit is de eerste die ik van haar lees. Ik ben om. Lekker luchtig en toch boeiend.
Uiteindelijk heb ik mezelf toch nog even aan het werk geschopt. Bed opgemaakt, was opgevouwen,  de entree opgeruimd en geveegd en toen ook nog maar even een bezem door de keuken gehaald.

(Negeer dat rode verlengsnoer, dat gaat naar de wasmachine. We hebben nog geen 220V stopcontact in de badkamer, alleen 110V, maar ik heb een Europese wasmachine.)

Toen was de energie wel weer op.
Ik gunde mezelf een youtube-filmpje (guilty pleasure: ik volg dit gezin al ruim een jaar, hij doet vlogs en zij schoonmaak-, kook- en opruimvideos) en keek daarna de persconferentie van Curaçao. Weer een Coronageval erbij. De teller staat nu op acht.
Ik moet trouwens wel even zeggen dat ik een zwak begin te krijgen voor onze epidimoloog, dr. Izzy Gerstenbluth. Wat een geweldige man is dat! Hij kan het goed uitleggen allemaal. En ik vind minister Suzy Camelia-Romer ook een mooi mens. Zij zegt zeer duidelijk waar het op staat en dat is af en toe gewoon nodig. Gisteren nog (in het Nederlands) tegen Nederlandse stagiëres die hier de regels nog steeds aan hun laars lappen: “Als jij door jouw stomme gedrag iemand hier op het eiland besmet en ervoor zorgt dat die persoon dood gaat, verdien je het nooit meer te kunnen slapen. Dan ben je een crimimeel.” Dus.

Daarna geluncht en de was opgehangen. Ik zag dat de wasmachine schoongemaakt moest worden (vetluis in de rubbers) en heb even met echtgenoot overlegd of ik nog een was op 95 graden kon draaien (met een vaatwastablet erin – werkt geweldig) of dat ik beter tot morgen kon wachten. Wij leven wat electriciteit betreft volledig op zonnepanelen en batterijen (en heel af en toe wat hulp van de generator), dus hij moest even kijken hoe de batterijen er voor stonden. Ik vind het nogal zonde benzine te verstoken als het niet nodig is. Maar het kon.

Daarna wilde ik eigenlijk hard aan het werk in de tuin. Maar ja, heetst van dag en nog steeds zo zweterig. Breiwerkje en nog een youtube-filmpje dan maar? Als er iemand trouwens een youtuber met mijn leeftijd (achter in de veertig – iets ouder mag ook) en situatie (leeg nest) weet, die een beetje boeiend is, hou ik me aanbevolen. Zowel Tif als Brianna zijn van de generatie van mijn dochters. Leuk om te kijken (o, die schattige kindjes!), maar niet echt iets waar ik me mee kan identificeren en dus ben ik het altijd na een tijdje weer spuugzat.
Inmiddels is het drie uur. Nog steeds geen puf om in de felle zon in de tuin te gaan werken. Normaal zou ik dat misschien wel doen, maar ik ben nu toch een beetje bang dat ik mezelf overbelast en daardoor ziek zou worden.
Misschien ga ik toch nog even aan de gang met die paar vage schrijfideeën. En anders duik ik weer heerlijk in mijn boek.

p.s. voor het geval je denkt dat die vaatwastablet een goed tip was: ik was een beetje laat met het schoonmaken van de wasmachine, want die was op 95 graden met vaatwastablet hielp deze keer niet. Ik moest flink poetsen met Awesome Cleaner (ja, zo heet dat en het is inderdaad Awesome, maar niet zo goed voor je longen en het milieu) en het is nog niet helemaal weg. In Nederland was ik zo keurig bezig met mijn huishoudschema’s, maar hier maak ik er een potje van… Toch ook binnenkort maar weer eens werk van maken.

* later toegevoegd: ahem… het lág aan mijn mail. Oeps! Lastig technisch verhaal dat me nu dwingt om steeds meer via gmail te gaan doen. Ben ik niet heel blij mee, maar dit gedoe schiet ook niet op.

Weer een dagje achter de laptop. Meer zat er even niet in (en nee, met dat uitzicht is het ook niet echt een ramp).
Maar… ik ben klaar! Voor zover mogelijk in ieder geval. Definitieve winstbelasting voor Curaçao kon ik nog niet aangeven, maar dat hoeft ook pas op 30 juni binnen te zijn. En ik zit nog met die papieren aangifte in mijn maag, maar die hoeft ook nog lang niet af. Even ontspannen nu op dat gebied en over een paar weken verder kijken.

Morgen nog wat werk voor de uitgeverij (als de schrijvers die ik gemaild heb tenminste reageren) en dan kan ik misschien volgende week eens wat minder beeldschermuren draaien. De eerste drie maanden van het jaar zijn wat dat betreft altijd het lastigst, maar ik heb nu behoefte aan andere bezigheden. Het huis echt goed poetsen (en bijhouden), de tuin eens flink beetpakken, dingen zaaien en planten, dat soort dingen. En o ja, die cursus papiamentu afmaken en mijn kruidenstudie oppakken en… nou ja, zat te doen zonder computer.

Dat zal in ieder geval meer stof (en foto’s) voor mijn blog opleveren. Ik heb sowieso van alles te vertellen, maar ik kom er niet echt aan toe om foto’s te maken en stukjes te schrijven. Maar wie weet, volgende week. Dan heb ik er eindelijk tijd voor.
Tenzij ik ineens zin krijg om een boek te gaan schrijven natuurlijk. Dat wil nog wel eens gebeuren als er weer wat ruimte in mijn hoofd komt. Ik speel met de gedachte om een vervolg op Trammelant op het platteland te schrijven, er misschien zelfs een serie van te maken die zich in en rond Odettes boerderijtje afspeelt. Maar dan moet ik het boek eerst zelf weer eens lezen om de sfeer weer goed op te pakken.
En had ik niet al een idee voor een Dorpslevenverhaaltje? Heb ik nu ook eindelijk weer tijd voor. Ik zou ook eerst eens wat korte verhalen of een vervolgverhaal kunnen schrijven om hier op mijn website te plaatsen. In deze tijd zijn er vast wel mensen die zin hebben om iets te lezen wat niet over Corona gaat. En…

Tja, wie mijn blog al langer leest weet het wel: zo gaat dat altijd bij mij. Zoveel ideeën, zo weinig tijd. Altijd druk, vooral in mijn hoofd.
Maar goed. Vervelen doe ik me nooit, dat is ook wel weer fijn.

Nee, die kat hoeft geen afstand te houden. Gelukkig maar, want dat kan ik hem echt niet uitleggen…
Pas nu ik probeer wat vaker te vertellen wat ik hier meemaak, merk ik dat ik eigenlijk vrij weinig meemaak. Zeker nu, natuurlijk, omdat we zoveel mogelijk thuisblijven. Maar zo heel anders dan normaal is dat dus ook niet.Gisteren en eergisteren heb ik me op de belastingaangiftes en de boekhouding gestort. Dat is altijd een hoop werk in deze tijd van het jaar, maar gelukkig begint er licht aan het eind van de tunnel te komen. Het is alleen jammer dat Nederland wil dat we onze inkomstenbelasting op een papieren formulier aangeven. Dat formulier ligt op ons postadres in Nederland (aka bij een van de dochters). Dat was geen probleem, want we zouden begin mei naar Nederland gaan. Maar ja, dat gaat zeer waarschijnlijk niet door. Ik ga binnenkort maar eens met de belastingdienst bellen hoe we dat gaan oplossen. De post hier is ook niet echt betrouwbaar namelijk.

Vandaag ben ik maar weer eens boodschappen gaan doen. Zonder boodschappenlijstje, want het lukte me niet om logisch uit te werken wat ik moest kopen. Het is hier toch altijd al tamelijk avontuurlijk boodschappen doen. De bevoorrading is niet heel regelmatig en totaal onvoorspelbaar. Je kunt onmogelijk van te voren vastleggen wat je precies gaat kopen.
Verder dan kreten als “wat verse groente”, “blikjes erwten en bonen” en “vlees voor een week” kom ik niet echt. En dat weet ik wel uit mijn hoofd.
Ik hoop dus maar dat ik niets vergeten ben (tomaten en koffiefilters had ik vorige week niet, maar nu wel).We hebben ook besloten dat het handiger is als ik gewoon elke week ga en niet pas als alles op is. Stel dat we allebei ziek worden. We hebben hier geen bezorgdiensten, onze vrienden en kennissen wonen ver weg en buren hebben we ook niet echt. Hamsteren doe ik niet, maar de voorraad op peil houden (en oké, iets vergroten) dus wel. Maar hier hebben we dan ook geen lege schappen. Alles ziet er normaal uit.

Ik moest ook nog even naar het postkantoor. We hebben sindskort een postbus (in de hoop dat onze post dan wel aankomt) en ik moest dus even kijken of daar iets in zat. Wat een trieste bedoening in de stad! De ronde markt was dicht (want die draait grotendeels op souvenirverkoop) en de meeste winkels ook. Ik kon gewoon recht tegenover het postkantoor parkeren, dat was dan weer wel een voordeel.
Het viel me wel op dat de vaste bankjeszitters niet aan “social distancing” deden. Die kijken vast niet naar de dagelijkse persconferenties, waarin steeds weer uitgelegd wordt hoe belangrijk afstand houden is… We hebben nu zes ziektegevallen. Vier touristen, twee mensen die hier wonen, maar die resp. uit Miami en Oostenrijk (via A’dam) kwamen. Men test alleen maar als mensen uit het buitenland komen, dus ik weet niet hoe betrouwbaar die cijfers zijn. Er wordt heel wat gehoest en geproest, maar dat wordt als een gewone griep gezien.
Overigens valt het me op dat de afstand die je moet houden ook niet echt vast ligt. In Amerika is het 6 feet, dus 1 meter 80, in Nederland anderhalve meter en hier op Curaçao twee meter. Blijkbaar niezen en hoesten jullie in Nederland minder krachtig dan de rest van de wereld…

Ik had het idee om dit weekend lekker veel foto’s te maken en een soort van “day in the life” te plaatsen. Of een plog, zoals we dat een paar jaar geleden noemden. Maar ik raakte halverwege afgeleid, dus dat moet nog maar even wachten tot een andere keer. Misschien ook wel beter, want op dit moment zijn mijn dagen niet echt representatief. Ik ben niet ziek, maar wel erg moe. Teveel gedachten in mijn hoofd, waarschijnlijk. Dat is vermoeiender dan lekker hard werken. Maar ja, niet echt gek.
Behalve het Corona gedoe zit ik met een aantal belastingaangiftes in mijn hoofd. Standaard rond deze tijd van het jaar. En ook niet de eerste keer dat ik dat hiervandaan doe. Maar het is toch altijd weer een klus, waar ik even wat concentratievermogen voor moet verzamelen. En dat valt op dit moment dus niet mee.
Toch was het een lekker weekend. Ik gunde mezelf wat rust, dus ik las veel, breide een beetje en rommelde wat op de computer. Vond tussen de bedrijven door ook nog een oplossing voor een belastingprobleem, dat scheelde weer. En probeerde af te kicken van het nieuws. Dat blijft lastig.
Ik heb het ondertussen wel helemaal gehad met social media. Daar was ik al niet zo van, maar ik word zo moe van al die negativiteit en boosheid. Het zou zo fijn zijn als mensen aardig tegen elkaar bleven, zelfs als die mensen een andere mening hebben of dingen doen waar we het niet mee eens zijn. Die mensen zijn ook bang (ontkenning is een bekende psychologische reactie). Wat de wereld op dit moment nodig heeft is liefde en vriendelijkheid, geen haat en veroordeling.
Maar goed, laten we het over het weer hebben. Lekker neutraal onderwerp en ik heb nog bijpassende foto’s ook.
Het regent hier op dit moment best veel voor de tijd van het jaar, maar meestal blijft het bij een buitje (en af en toe een hoosbui) ’s ochtends. Eigenlijk heel fijn. Goed voor de tuin. Ik heb vorige week een bananenboom geplant en ik had mezelf voorbereid om een paar weken met water sjouwen tot het ding goed aangeslagen was. Maar dat hoeft dus niet. En ’s middags is het even goed heerlijk zonnig en heet, zoals het hoort. Regenbogen zijn altijd een fijne bonus, natuurlijk.
Verder heb ik niet veel te vertellen. ik heb de boekhouding bijgewerkt en mijn ouders gebeld. Toen was de dag alweer zo’n beetje om. Op maandag was ik ook altijd het beddengoed, dus ik moet zo het bed nog even opmaken (ik heb het liefst de lakens direct van de lijn, dat ruikt zo lekker),  Ik wil ook nog proberen om een betere basisboodschappenlijst te maken, zodat ik aanstaande woensdag wel genoeg voor twee weken kan halen. Was toch weer wat vergeten en had er geen rekening mee gehouden dat we helemaal niet meer buiten de deur eten. Oeps! Beter opletten dus. In Nederland had ik zo’n lijst en dat werkte perfect, maar hier eten we anders en is de bevoorrading niet heel stabiel, dus ik moet eens kijken hoe ik dat ga regelen.
En daarna ga ik het een dag noemen en lekker ontspannen. Ik ben bezig in een boeiend boek en “moet” dus zo snel mogelijk uit.

Iedereen een heel fijne week gewenst!
Zorg voor jezelf en voor elkaar en laat je vooral niet gek maken. Ook dit gaat voorbij.

In een poging mijn normale leven weer op te pakken heb ik gisteren maar weer eens een breiwerkje opgezet. Ik heb nog twee projecten liggen, maar een daarvan is me even te ingewikkeld en de andere is een muts waar ik blijkbaar geen zin in heb. Ik had een paar weken geleden nog vier projecten op de naalden – ik had er zin in – maar om de een of andere reden liepen ze allemaal scheef (twee van de vier letterlijk). Uithalen (niet uithuilen, zo’n ramp was het niet) en opnieuw beginnen dus.
Ik heb het deze keer maar simpel gehouden. Een asymmetrische omslagdoek. Alleen maar recht breien en aan één kant meerderen. Dat moet te doen zijn, zelfs als mijn gedachten alle kanten uitgaan en het eindresultaat zal ook vrij simpel en neutraal zijn. Misschien zelfs wat je sober zou kunnen noemen, maar dat vind ik niet erg, want dat houdt in dat ik hem bijna overal bij kan dragen. Helemaal goed dus.

Vanochtend heb ik wel meteen naar het nieuws uit Nederland gekeken, maar toen ik bijgelezen was, heb ik het bewust uitgezet. Beetje gelezen (ik ben bezig met het herlezen van De vallei der paarden van Jean Auel en er zijn een paar blogs die ik dagelijks bijhoud), kat geaaid, stukje breien. Na het ontbijt een was aangezet, bed opgemaakt en badkamers een vlugge beurt gegeven. Eigenlijk had ik zin in opruimen en schoonmaken, maar er hangen me wat belastingdeadlines boven het hoofd en dat werkt niet lekker. Dus toch maar eerst daarmee aan de gang. Uiteindelijk viel dat reuze mee en was de uitkomst positief voor degenen voor wie ik de aangiftes deed. Nu die van onszelf nog…

Om half twaalf wel weer naar de persconferentie van Curaçao gekeken. Ik ga het steeds beter verstaan, maar het frustreert me nog steeds dat ik het niet woordelijk kan volgen. Geduld is een schone zaak, ik weet het. Geen nieuwe gevallen en nog geen strengere maatregelen om te zorgen dat mensen zich aan de regels houden. Maar wel een dringend beroep op iedereen om zijn verstand te gebruiken en verantwoording te nemen, want we hebben veel te weinig plaats op de IC om een grote uitbraak aan te kunnen. Er werd dan ook gesuggereerd dat de politie wel degelijk voorbereid is om wel harder te gaan handhaven.

Nu hebben we net geluncht en ligt er nog een halve dag voor me. Dat is wel vreemd, want normaal gaan we op vrijdag om vier uur al eten en vertrekken we om vijf uur naar het happy hour van een resort waar veel van onze kennissen wonen. Maar dat gaat nu dus niet.
Ik denk dat ik me maar op de volgende aangifte stort. Scheelt volgende week weer stress, want de rest van mijn werk (redactie en het schrijven van persberichten voor een uitgeverij) ligt stil omdat ik op antwoorden van schrijvers wacht. Je zult zien dat dat maandag allemaal ineens weer los komt.

Leuke weekendplannen? Tuurlijk! Altijd. Ik heb bijna 2000 vierkante meter “tuin” om in te rommelen (dat is geen typefout – we hebben een enorm stuk grond/wildernis) en een hele berg stofjes om jurken, rokken, shorts, tassen en weet ik veel wat nog meer van te naaien. Verder een huis dat nog lang niet af is (nog heel wat kamers te schilderen), stapels boeken te lezen en een omslagdoek te breien.
Saai? Ik vind van niet. Simpel, dat wel. Sober misschien. En precies wat ik nodig heb.

Het besluit om te emigreren heb ik echt niet genomen zonder hard na te denken. Ik heb er heel hard over nagedacht en getwijfeld zelfs. En ik heb van het begin af aan geweten dat de afstand tussen ons en de kinderen het moeilijkst zou zijn. Maar ze zijn volwassen, hebben hun eigen leven. Zou ik hen tegen houden als zij naar het buitenland wilden? Nee, natuurlijk niet! En dus was het eigenlijk net zo logisch dat wij ook onze droom volgden. We kunnen bellen en appen en we komen twee keer per jaar op bezoek. Moest lukken.

Maar ja, wie had dit kunnen voorzien? Nu zitten er achtduizend kilometers en twee dichte grenzen tussen ons. Wij mogen het eiland niet meer af en we mogen Nederland ook niet meer in.
En dan voel je die afstand toch wel extra hard, zeker nu een van de dochters griepverschijnselen heeft. Niet dat ik veel zou kunnen doen (want quarantaine), maar ik kan niet eens eten voor haar deur zetten of boodschappen halen. Gelukkig heeft ze zussen die haar helpen, maar ik voel me nogal machteloos.

Ondertussen proberen we gewoon te doen wat we altijd doen. Zoveel is er immers niet veranderd. We werken altijd al vanuit huis en zijn doordeweeks dus altijd hier. Maar toch is het anders.
Normaal laat ik telefoon en internet links liggen als ik net wakker ben en het nieuws lees ik maar af en toe. Het belangrijkste hoor ik wel van echtgenoot.
Nu pak ik direct om zes uur mijn telefoon om op het liveblog van de NOS te kijken wat er in Nederland speelt. En om half twaalf kijk ik via facebook naar de Curaçaose persconferentie om te horen of er hier nog belangrijke dingen gebeurd zijn. Ik ben trouwens erg blij met de Nederlandse journalist die de hoogtepunten in het Nederlands samenvat in de reacties, want de details volg ik nog niet zo erg. Ik ga het Papiamentu wel steeds beter verstaan, dat is dan een klein voordeel van een heleboel narigheid.

En dan blijf ik de rest van de dag eigenlijk ook nog alle nieuwssites van Curaçao en dat liveblog volgen. Soms betrap ik me er zelfs op dat ik die sites zowel op mijn telefoon als op mijn laptop open heb staan.
Ik ben heel goed op de hoogte, dat wel. Maar iedere dag is het ineens laat, ben ik erg moe, zit mijn hoofd vol met informatie en indrukken en heb ik verder lang niet zoveel nuttige dingen gedaan als ik zou willen. Toch maar eens proberen om maar een paar nieuwsmomenten per dag te nemen en het daarbij te laten, want eigenlijk los je er toch niets mee op om voortdurend bovenop de feiten te zitten. Misschien moet ik maar een voorbeeld nemen aan de kat en me wat meer ontspannen. Zelfs nu. Juist nu.

Grappige (of in ieder geval grappig bedoelde) columns schrijven gaat op dit moment even niet. Teveel aan mijn hoofd om me erop te concentreren en ook niet echt in de stemming. Maar toch heb ik de behoefte om hier te schrijven. Behoefte aan een lijntje naar Nederland, denk ik. Terug naar het ouderwetse “dagboek” bloggen dan maar?
Ik ga het proberen en ik kijk wel hoe het bevalt en hoe vaak ik iets te vertellen heb.

Hier op het eiland zaten we redelijk met de kop in het zand wat betreft Corona (het virus, Coronabier is hier juist nogal populair). Tot vrijdag bekend werd gemaakt dat er één geval gevonden was. Er ontstond direct een run op de supermarkten. Daar kun je van alles van vinden, maar ik vind daar maar één ding van: het betekent dat mensen bang zijn. Daar moet je niet nog eens keiharde veroordelingen over uit gaan spreken.
Zaterdag waren er twee besmettingen (echtgenote van de eerste patiënt) en zondag drie (iemand waar ze veel contact mee hadden). Zondagnacht werd de eerste patiënt opgenomen op de Intensive Care, vandaag werd gemeld dat hij overleden is.
Het is een rare situatie. Ik denk dat iedereen, overal ter wereld, dat zo voelt op dit moment.

Inmiddels zijn bijeenkomsten en events niet meer toegestaan, mogen restaurants alleen take-out leveren en wordt iedereen dringend verzocht twee meter afstand van anderen te houden. Ook is bijna al het vliegverkeer stilgelegd. Toeristen kunnen nog naar huis, eilandbewoners mogen niet meer van het eiland af. Curaçaoenaars die nu in Nederland zijn mogen nog wel naar binnen, maar moeten twee weken in quarantaine. Tenminste, dat zei de minister-president. Op dit moment is er behoorlijke commotie over, want bij aankomst op Hato (het vliegveld hier) krijgen mensen alleen een brief waarin staat dat het misschien verstandig is om in quarantaine te gaan. Vrijwillig dus. Wat betekent dat er ongetwijfeld mensen zijn die dat niet nodig vinden…

Vandaag ben ik boodschappen gaan doen. Meestal probeer ik dat voor twee weken tegelijk te doen, maar vorige week was het een beetje scheef gelopen, dus ik moest nu toch nog een keer.
Eerst naar Van den Tweel (Albert Heijn) voor brood, rijstwafels en muggenspul. Daar was het redelijk rustig, mensen hielden grotendeels netjes afstand. De schappen waren goed gevuld. Brood was er nog, rijstwafels waren schoon op. Muggenspul was er ook nog.

Daarna naar Centrum. Dat is eigenlijk mijn vaste supermarkt en het dichtste bij, maar hun brood valt bij mij verkeerd en rijstwafels en het juiste muggenspul hebben ze niet, vandaar dat ik eerst het hele end de brug over moest.
Hier was het drukker en ik zag Nederlanders en Amerikanen dicht bij elkaar converseren over hoe overdreven het allemaal was. Ik was van te voren bang geweest dat mensen zouden mopperen dat ik aan het hamsteren was met mijn volle kar (maar dat is dus voor mij volkomen normaal en ik zag er het nut niet van in nu ineens vaker heen en weer te gaan rijden, wat extra kans op besmetting en verspilling van benzine zou zijn), maar dat gebeurde gelukkig niet. Het was “business as usual”. De schappen waren hier dan ook gewoon vol, ze hadden alleen geen eieren en geen maismeel meer.

Wat betekende dat ik ook nog naar Esperamos moest, de enige supermarkt die ook op de route naar huis ligt. Terug naar Van den Tweel was ook een optie, daar had ik de eieren links laten liggen omdat ze er duurder zijn dan bij Centrum. Maar ik had niet zo’n zin om weer de brug over te moeten. Dat kost me toch zeker een half uur.

Bij Esperamos was het zo druk dat ik mijn telefoon gepakt heb om op internet te kijken of er reden voor paniek was. Het was nog te vroeg voor de dagelijkse persconferentie van de premier (sinds vrijdag elke dag om half twaalf) en ik kon verder niets vinden. Maar hoewel de schappen gewoon vol waren, stonden er lange rijen en veel mensen hadden behoorlijke hoeveelheden in hun karretjes. Sommige mensen hadden zelfs twee enorm volle karren en ergens halverwege stonden twee karren met een kop erop zonder eigenaar, want die was bezig de derde kar vol te gooien. Iedereen stond dicht bij elkaar, al was er één man die iedereen die te dicht bij kwam vroeg afstand te nemen.

Ik had alleen maar een potje zout, wat pakken rijstwafels en genoeg eieren voor twee weken in mijn kar, maar omdat ze alleen nog maar doosjes van zes eieren hadden, had ik drie artikelen teveel voor de snelkassa. Ik schoof dus netjes achter een oudere dame met een halfvolle kar en wachtte op mijn beurt. Dat duurde even, want Esperamos is niet echt ingericht op grote hoeveelheden boodschappen. De kassa’s hebben korte banden en weinig ruimte om in te pakken en de inpakkers daar hebben ook niet veel kaas gegeten van zulke grote hoeveelheden (in tegenstelling tot mijn favoriete jongens bij Centrum).

Maar ach, ik heb geduld. Ik had echtgenoot al gemeld dat het iets langer ging duren omdat ik bij Esperamos voor eieren moest kijken, dus dat kwartiertje kon er ook nog wel bij.
Het inpakjongetje was heel druk in gesprek met één van zijn collega’s, maar hij stapelde netjes al mijn doosjes en rollen in een papieren zak en droeg het naar mijn auto (dat is hier normaal – krijgen ze een fooi voor). Eindelijk klaar! Ik had toen ik van huis ging nog vage ideeën over potgrond en potten en zaadjes halen bij Kooyman (dat is een soort Praxis/Gamma – doehetzelf en tuinspullen), maar ik wilde naar huis. Wat toch ook nog bijna drie kwartier rijden is (daarom doe ik dus altijd voor twee weken tegelijk boodschappen).

Ik stopte nog even bij de botika (apotheek) van Tera Kora, maar daar zat al een mevrouw bij de bewaker te wachten tot ze naar binnen mocht en ik zou ook nog langs die van Barber komen. Daar zat de deur op slot en mochten ook maar vijf mensen tegelijk naar binnen. Ik besloot dat mijn voorraad pijnstillers nog groot genoeg was en ging naar huis.

Zoals altijd verloor ik vijf minuten na Barber het contact met de radio. Als we geen internet hadden, zouden we weinig weten over wat er speelt op het eiland en in de rest van de wereld. Raar idee. Dat zou betekenen dat ik over twee weken weer boodschappen zou gaan doen en niet zou weten hoe het er voor stond, want buren die ons bij kunnen praten, hebben we ook niet echt.
Nee, dan ben ik toch wel blij met dat wereldwijde net…

(foto: mijn woestijnroos bloeit al bijna een jaar)

“Hoe kan dat nou?” vraag iedereen die ik vertel dat ik snipverkouden ben. Ja, dat weet ik ook niet. Koud is het hier niet, maar virusjes heb je overal, ook hier. En als je weerstand wat minder is, dan wordt je ziek. Zo simpel is dat. Dus liep ik een week lang te snotteren, te niezen en te kuchen. Dat is hier net zo vervelend als in de kou, overigens.
Koorts krijg je hier ook, alleen merk je daar minder van. Je hebt het nóg warmer dan normaal, maar het duurt even voor je doorhebt dat deze temperatuur van binnenuit komt. Koelen is wat lastiger, maar als het heel erg wordt, kunnen wij vrij simpel een duik in de zee nemen. Wat ik overigens niet gedaan heb, want om heel eerlijk te zijn ben ik al zo aan de warmte gewend, dat ik het koud vind als ik het water uitkom. En ik vroeg me af of ik dat er wel bij kon hebben. Sowieso heb ik nooit zin om nat te worden als ik me niet lekker voel. Geen idee waar dat vandaan komt. Een soort instinctieve behoefte om warm te blijven, misschien?
Omdat ik bang was heel erg ziek te worden (je weet maar nooit of je dat ene heftige virusje te pakken hebt), deed ik een paar dagen heel erg rustig aan. Alleen het hoognodige en verder vooral zitten, lezen, breien en liters thee drinken. Eigenlijk was ik van plan om na één dag weer beter te zijn. Vrijdag mocht ik van mezelf wel rustig aan doen, maar in het weekend wilde ik in de tuin aan de slag. Ik heb bomen die geplant moeten worden en gaten graven om ze te planten is hier wat ingewikkelder dan het in Nederland was. Denk je dat klei lastig is? Probeer eens een gaatje te graven in rotsbodem. Wedden dat je terug verlangt naar die klei? Ik wel. Nou ja, niet helemaal, want in deze hitte zou klei ook keihard zijn. Maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Ik moest beter en uitgerust zijn.
Helaas was ik zaterdag nog zieker, dus bleef ik nog maar een dagje zitten, lezen en breien. En toen pakte ik voor de zekerheid de zondag er ook nog maar bij. Eigenlijk helemaal zo vervelend nog niet.
Op maandag voelde ik me weer een beetje mens, maar toen werd echtgenoot ziek. Daar maakte ik me al verschrikkelijk zorgen over, want hij mankeert nu eenmaal van alles. Laat hij nou een dag later weer beter zijn? Gewoon, een klein verkoudheidsvirusje, niets om je druk over te maken.
Pff. Ik geloof dat mijn lichaam me iets probeert te vertellen. Mijn weerstand is prut en dat komt hoogstwaarschijnlijk doordat ik moe en gestrest ben.
Misschien moet ik toch meer tijd nemen om te zitten, te lezen en te breien. En dan vooral zonder te piekeren over alles wat ik eigenlijk in plaats daarvan zou moeten doen. Ontspannen!
Nou ja, één ding scheelt. Dat is hier, met altijd zon en warmte, strand en zee op loopafstand, een fantastisch uitzicht en de levenshouding van de meeste eilandbewoners als voorbeeld dan weer een heel stuk gemakkelijker dan het in Nederland was…

Het gekke van ergens (willen) wonen, is dat je veel minder gericht bent op de toeristische attracties. Zo heb ik in Gouda nooit de glas-in-loodramen van de St. Jan bewonderd, Kaarsjesavond meegemaakt of het pijpenmuseum bezocht. En hier op Curaçao is het al niet veel anders.
Oké, we zijn dol op Shete Boka en Watamula, die tellen wel mee. En we gaan ook regelmatig naar het strand. Maar de struisvogelfarm, de aloë vera kwekerij, Landhuis Knip, de Christoffelberg…
Tot mijn spijt moet ik bekennen dat het daar nog steeds niet van gekomen is.
Maar omdat een van de dochters een paar weken bij ons logeerde, hebben we in ieder geval één van de toeristische attracties gedaan.
Voor het eerst in al die tijd die wij al op het eiland doorgebracht hebben, maakten we een boottocht naar Klein Curaçao. Dat is een onbewoond eilandje ten oosten van Curaçao, dat op de vlag gesymboliseerd wordt door de kleine ster. De boot vertrekt dan ook vanuit het oosten. Aangezien wij in het uiterste westen wonen, moesten we er héél vroeg voor op. Maar dat was het wel waard.
De boottocht was fijn en we zagen eindelijk Oostpunt. Daar kun je namelijk over land niet komen. Eenmaal op volle zee zagen we een dolfijn zwemmen en dat was ook geweldig.
Als ik heel eerlijk ben, viel het eilandje me in eerste instantie een beetje tegen. Men had het enorm opgehemeld. “Een echt bounty-eiland, met witte stranden en palmbomen.” Dat was het ook, maar het zag er eigenlijk niet zo heel anders uit dan mijn favoriete stranden op het grote eiland.
Wat wel weer fijn was, was dat je er niet áf kon voor de boot weer vertrok. Ik moest dus wel rust houden. Op een bedje liggen en een beetje mijmeren. Je kón wel een wandeling maken naar de vuurtoren, maar daar hadden we geen zin in. En die bedjes waren er toch, want bij Mermaid Boattrips hebben ze een eigen strandhuis met bedjes, schaduwplekken en (ook niet onbelangrijk) toiletten.
We kregen als lunch een heerlijke barbecue. Complimenten voor de organisatie, die zorgden voor eten dat de dochter en ik mogen hebben – we hebben allebei nogal wat allergieën. Wat wel grappig is, is dat iedereen er vanuit gaat dat we ook qua hoeveelheid weinig eten. Integendeel, eigenlijk. We hadden dus best ieder twee stukken kip gelust. Maar verder was het perfect geregeld.
De dochter ging snorkelen en echtgenoot en ik vielen in slaap. En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan.
Voor we vertrokken genoten we nog even van een paar schildpadden die naast de boot zwommen. Onderweg zagen we vliegende vissen. Geen dolfijnen meer, helaas, maar een mens kan niet álles hebben.

p.s. deze post is niet gesponsord, maar wat mij betreft is deze boottocht met Mermaid Boattrips absoluut een aanrader