Zondag zijn we dan toch naar huis gegaan. Er was al een tijdje geen nieuws meer over bijna-botsingen of gps-problemen. En Schiphol beloofde dat ondanks de vrieskou alle vluchten zouden vertrekken, dus daar gingen we dan maar vanuit.
In totaal hadden we anderhalf uur vertraging. Dat viel nog mee, al was de timing een beetje irritant. Het eerste half uur werd gemeld toen we net op het vliegveld waren (we hadden dus een half uur later kunnen vertrekken/opstaan) en de tweede melding kwam toen we net bij de gate aankwamen om te boarden (we hadden dus een uur langer comfortabel in de lounge kunnen zitten). Maar ach… dat zijn luxe problemen.
We hadden stoelen gereserveerd bij een achterwand, maar blijkbaar zaten we in een ander vliegtuig dan bij het inchecken de bedoeling was. Daardoor had ik nu een mevrouw achter me die heel kwaad werd toen ik mijn leuning naar achteren deed (want dan zaten haar nogal aanwezige benen klem), waardoor ik het grootste deel van de vlucht rechtop heb gezeten – niet prettig voor mijn rug en nek. Ik keek een serie die twijfelachtig begon en bij iedere aflevering steeds vreemder en uiteindelijk ronduit duister en gewelddadig werd. In de vijfde aflevering ben ik walgend afgehaakt. Daarna ben ik maar muziek gaan luisteren. Eigenlijk is dat sowieso prettiger, dat zou ik inmiddels moeten weten, maar ja, ik dacht iets boeiends gevonden te hebben. Ook luxe problemen overigens.
Na negenenhalf uur vliegen landden we veilig op Hato. En dat was tenslotte het belangrijkste. We namen een taxi naar huis, waadden door gras dat tot mijn heupen reikte naar de voordeur en toen waren we thuis.
We zijn wel vaker zes weken in Nederland geweest, maar deze keer voelde het alsof we een jaar weggebleven waren. Afgelopen jaar zijn we sowieso veel te vaak heen en weer gereisd. Vier keer totaal. Het was nodig, maar ik ben er voorlopig wel klaar mee. Acht vluchten, acht jetlags. Het wordt me een beetje te veel. Maar voorlopig (als er geen nare of rare dingen gebeuren in de regio of met de kinderen) blijven we hier.
Het huis ruikt muf, er zit overal spinrag, het is stoffig en de tuin is een puinhoop. Maar dat geeft allemaal niets. Mijn planten leven nog (min of meer, maar dat los ik wel op met wat water en aandacht) en drie van de vier katten hebben ons al begroet. We zijn thuis!
Wat fijn dat je weer thuis bent. Ik kan me voorstellen dat je behoefte hebt aan wat rust als ik lees hoe vaak je op en neer hebt moeten gaan.
Ja, het was echt te vaak. De planning voor dit jaar is om van de zomer wat langer te gaan en de winter misschien helemaal niet, of anders maar heel kort. Dit doen we in ieder geval niet meer.
In één jaar acht keer heen en weer gevlogen? Lieve help… ik snap dat je daar klaar mee bent. Hopelijk komt de vierde kat jullie ook nog begroeten. En verder: welkom thuis, neem je tijd om hier weer ‘te landen’…
Dank je!
Ja, het was echt te veel. Maar goed, dan hebben we dat ook meegemaakt. We weten nu dat dat niet werkt. De vierde kat moet nog komen, maar die liet de vorige keren ook een week op zich wachten, dus we hebben nog hoop.